Zo liep ik, met mijn hand op mijn wang, door het huis, als een gnoe die zijn kerkhof zoekt

Een hand op de wang leggen, zoals Donald Duck zou doen als hij kiespijn had.

Mijn leven is een onafgebroken herhaling van het liedje Singing in the Rain. Gene Kelly die, met een gebeitelde glimlach op zijn gezicht, door de plassen danst omdat het leven prachtig en gruwelijk tegelijk is, that's me. Grimmig dans ik door mijn leven. Ja, het is heerlijk, 25 minuten wachten bij een loket omdat een 76-jarige man niet begrijpt dat een jongerenkorting alleen geldt als je pas twee jaar schaamhaar hebt.

Als ik ooit tweede was geworden bij Cameretten zou ik nu aan u - het publiek in de zaal - vragen: 'Knarsetanden, mensen, kent u dat? Kent u dat mensen, knarsetanden? Vervelend hè! Ik vind het een bezigheid van niks, mag je best weten, knarsetanden. Maar wat krijg je van knarsetanden? Een mooi gepolijste kies, die glanst als het hoofdje van je pasgeboren kleinkind.' Daarna zou ik een liedje zingen dat Vruchtwater op een verlaten kinderhoofd heette.

Ik schreef het woord kies. Die hele houding van onbekommerd voorwaarts in dit tranendal, kanaalzwemmen met een nummer op je badmuts en weten dat je nooit de overkant gaat halen, was binnen een minuut verdwenen toen ik dit weekend opeens mijn hartslag in mijn mond voelde. Elke klop gierde door mijn kies. Ik maakte, zonder dat ik dat wilde, het bekende gebaar: ik legde mijn hand op mijn wang. Zoals Donald Duck die kiespijn heeft.

Wás ik maar een eend. Dat dacht ik. Desnoods zonder broek. Als deze pijn maar ophield. Maar de pijn hield aan. Twee dagen lang. Ik herinner mij van de eerste uren alleen het volgende: ik, slechts gekleed in een onderbroek van bamboe, met mijn wang op een trillende wasdroger. Ik, zwetend als een os, met mijn voorhoofd tegen een stationair draaiende staafmixer.

Ik zocht trillingen. Ik dacht de pijn uit mijn kies te kunnen vibreren. Toen dat niet lukte, veranderde ik in een dier. Een zieke gnoe, om precies te zijn. Zo liep ik, met mijn hand op mijn wang, door het huis, als een gnoe die zijn kerkhof zoekt. De gnoe ziet er een leven lang uit alsof hij een minuut later dood gaat. In die vibe zat ik ook.

Het hoefde opeens allemaal niet meer. Iedereen kon ongezien het lazarus krijgen. Een tornado en floep, alles in één keer de lucht in, weg, afgelopen, ik tekende ervoor! Ik wist dat er veel ergere dingen waren dan kiespijn, zoals het smelten van de poolkappen of de nieuwe single van Ben Cramer, maar dat kon me even helemaal niets schelen. Wat mij betreft zaten we over een week allemaal gezellig op ons dak naar voorbijdrijvende koeien te kijken.

De pijn en de woede richtten zich opeens op het televisie-aanbod. Het zag er heel Exorcist uit, vertelde Tanja mij vanochtend, hoe ik - steeds maar achteruit kruipend door de kamer - naar de televisie schreeuwde dat 'alles heel lelijk gebakken was' in Heel Holland bakt. Ik schijn Janny van der Heijden, die lieve jurerende vrouw, 'een te strak aangeklede rollade met een stuk halfgare cake in haar bek' te hebben genoemd.

De zondagnacht heb ik, ook weer volgens Tanja, doorgebracht op ons balkon. Steeds als zij mij vroeg of ik binnenkwam, antwoordde ik: 'Doorregen runderlappen, 3 pond graag.' Ik herinner mij dat ik veel aan mijn moeder dacht en een koude washand op mijn voorhoofd. 'Hier, dat helpt.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.