‘Zo jong stoppen vond men gek’

In een serie vertellen ex-sporters over het zwarte gat na hun carrière. Voetballer Björn van der Doelen werd gitarist en docent....

tekst Mariëlle van Bussel

Zijn ploeggenoten konden er alleen maar om lachen, dachten dat hij ze in de maling nam. Anderen snapten er helemaal niets van. Maar zijn familie wist wel beter. ‘Typisch iets voor Björn.’ Hij liep al een tijdje rond met de gedachte dat hij genoeg had van het leven als profvoetballer. Dus kondigde Björn van der Doelen aan het begin van vorig seizoen zijn afscheid aan. Hij was toen 29 jaar.

‘Niemand snapte waarom ik zo vroeg wilde stoppen, maar ik vond het juist raar dat zíj dat niet begrepen. Mijn hele leven heeft in het teken van voetbal gestaan, daar ben je op een gegeven moment wel klaar mee.’ Vanaf zijn jeugd tot z’n 24ste speelde hij bij PSV, de laatste drie jaar kwam hij uit voor NEC. ‘Dat laatste seizoen was misschien wel mijn beste en mooiste, juist omdat ik wist dat ik ging stoppen. Het voelde als een afscheidstournee.’

Eind mei speelde hij zijn allerlaatste wedstrijd. ‘Ik had daarna vakantie, maar besefte op een gegeven moment dat het geen vakantie meer was.’ Van der Doelen heeft geen seconde spijt gehad van zijn beslissing. Hij doet waar hij zin in heeft, hoeft niet meer te zorgen voor een inkomen, is ondertussen vader geworden en geniet vooral van de vrijheid.

Gitaar

Gitaar
‘Ik heb als voetballer veel lol gehad, maar ik moest er altijd rekening mee houden. Wilde ik naar een concert, helaas, ik moest de volgende avond voetballen. Had ik zes weken vakantie, dan stonden de laatste drie in het teken van fit worden.’

Gitaar
Zijn tweede passie, muziek maken, schoot er bij in. Optredens waren altijd afhankelijk van het wedstrijdschema van PSV of later NEC. Nu pakt hij z’n gitaar wanneer hij maar wil. Hij is enthousiast als het over muziek gaat. Concertzalen, artiesten, cd’s passeren de revue. Zelf speelt de ex-voetballer in rockband Great band, bad drummer, schrijft hij Nederlandstalige liedjes en treedt hij regelmatig op. Daarnaast speelt hij in Cardo, een band waar enkele voetballers met lichamelijk gehandicapten muziek maken voor het goede doel.

Gitaar
‘Ik verveel me geen moment’, vertelt hij. Hij kijkt naar zijn zoontje Teun. ‘Als er geen kindje was gekomen, was ik waarschijnlijk vooral veel op pad gegaan.’ Hij hoeft niet meer te werken, maar wil bezig zijn en zich nuttig maken. Tijdens zijn voetbalcarrière bedacht Van der Doelen al dat hij in ieder geval het atheneum moest afmaken. ‘Anderen konden het busje afbreken, ik zat netjes Franse woordjes te leren. Ik vond het prettig om ook iets anders te doen dan alleen maar te voetballen.’

Krantje

Krantje
‘Als je in de jeugdopleiding van PSV speelt, weet je nog niet of het wat gaat worden. Het zou me een onbevredigend gevoel hebben gegeven als ik de middelbare school niet had afgemaakt. Want wat als ik het niet zou redden?’ Eenmaal bij de A-selectie van PSV begon hij nog aan een studie economie en later psychologie, maar beide pogingen strandden na een jaar.

Krantje
‘Zat ik daar met vrouwen van 40 die vooral moesten lachen omdat ik voetballer was. Ik bleef ook maar tobben met het combineren van tentamens en voetbal, dan is het snel afgelopen bij mij. Op mijn 21ste wist ik dat als ik het in de voetballerij goed zou aanpakken, ik misschien wel niet meer hoefde te werken.’

Krantje
Toen Van der Doelen stopte met voetbal verwachtte hij dat er van alles op hem af zou komen. Dat gebeurde ook. De lokale televisie in Eindhoven vroeg hem om itempjes te maken, het NEC-krantje wilde hem als columnist inlijven, Cardo zag hem met zijn gitaar al in de band spelen en het nieuwe Johan Cruijff College (JCC) in Nijmegen zag in hem de ideale topsportbegeleider. ‘Ik doe alles wat ik leuk vind, en kan overal mee stoppen als ik er geen zin meer in heb. Dat is toch heerlijk?’

Krantje
Alleen bij het JCC heeft hij een contract getekend. Hij werkt een dag per week op het college waar jonge topsporters hun sport combineren met een opleiding. Van der Doelen is een aanspreekpunt voor sporters en docenten. ‘Voor mijn 21ste moest ik ook aan andere scenario’s denken dan die van topsporter, daar wijs ik deze jongens op en probeer ze te stimuleren.’

Verrot schelden

Verrot schelden
Hij voert gesprekken met trainers, checkt of de opgegeven trainingstijden kloppen (‘Wat vaak niet het geval is’), en sporters kunnen bij hem aankloppen als ze even niet weten hoe ze verder moeten of willen. Hij merkt dat hij als ex-voetballer anders in het onderwijs staat dan zijn collega’s.

Verrot schelden
‘Ik verbaasde me vroeger al dat kinderen begonnen te huilen als ze op pedagogisch verantwoorde manier op hun donder kregen. Ik ben als voetballer verrot gescholden door trainers, dat was zo’n groot verschil.

Verrot schelden
‘Dat merk ik nu ook. Docenten geven leerlingen niet snel op, ik ben heel ongeduldig omdat ik niet anders gewend ben. In het voetbal moet je mee, anders haak je af. Ik kan dus ook heel vervelend worden voor zo’n jonge sporter.’

Verrot schelden
Aan de andere kant komt hij ook voor ze op. ‘Ik weet dat het niet ideaal is om een lange dag op school te zijn en ’s avonds nog te moeten trainen. Dat speel ik door naar de docenten, die sneller geneigd zijn te zeggen dat ze niet moeten zeuren.’ Zijn toegevoegde waarde? ‘Leerlingen weten waar ik over praat.’

Verrot schelden
De toekomst is voor hem ongewis. Hij ziet wel wat er gebeurt. Hij gaat in ieder geval clinics verzorgen bij NEC en een project starten rondom het ‘EK onder 21’ in Nederland komende zomer. En: ‘We willen het liefst zo snel mogelijk nog twee kinderen, en een cd uitbrengen lijkt me toch ook wel heel erg leuk’, glundert hij.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden