Zo gevarieerd en rijk als Lowlands is er geen één

Opnieuw toonde Lowlands meer te zijn dan een oord voor de loutere feestvierder, want de grenzeloze muziekvariatie houdt het festival uniek, leuk en toekomstbestendig.

null Beeld anp
Beeld anp

Je hoofd gaat tollen op zondag, tegen een uur of drie. Lowlands is bijna niet te bevatten. Je racet langs legendarische minimal music (Philip Glass) en megacabaret (Hans Teeuwen). Dan langs een turnoefening aan de ringen (Yuri van Gelder) en een rootsreggaeconcertje (Damian Marley), even na dat secure damespopshowtje in de India-tent (Aurora). Eerder was er dat hiphopfeestje (Broederliefde) en een vies-harde punkshow (Sum 41) om vervolgens het licht te zien bij magistrale dance in de Bravo-tent (Weval).

Wat heeft driedaags popfestival Lowlands te Biddinghuizen toch een enorme reikwijdte, niet alleen in de popgenres, ook ver daarbuiten: van beeldende kunst (een astronaut-sculptuur van Joseph Klibansky als centre piece van het terrein) tot theater en politiek en natuurlijk die rare knutselwaanzin, waartoe het publiek altijd weer wordt gedreven.

Het is vooral die grenzeloze variatie in de geprogrammeerde popmuziek die Lowlands zo uniek maakt. En leuk. Editie 24 is een veelkleurig cultuurcarnaval, ook met hevige slagregens op de vroege zondagavond.

Dance op Lowlands: van low tot high

Even leek het erop dat het qua dance een heel saaie Lowlands ging worden. Maar toen was daar het Amsterdamse producersduo Weval, en werd de avond magisch.

Eerst oogt het blokkenschema nog matig, maar na drie dagen rondsjouwen, dit jaar opnieuw door zuigende modder, staan sommige shows toch weer in het muziekgeheugen gebrand. Zoveel moois gezien; en openbaringen als dwarse laptopdance van Fatima al Qadiri of een knettergekke 'Jeugd van Tegenwoordig meets Raggende Manne'-cocktail die een mens nog weken vrolijk houdt (De Likt).

Toch is Lowlands 2016, behalve een vruchtbare 'sprokkeleditie', ook de editie van de grote headliners. Het Engelse rocktrio Muse is misschien de grootste headliner die Lowlands ooit ontving: een band van Amsterdam Arena-formaat, een segment dat Lowlands vroeger liever aan Pinkpop liet. De Alpha is er op de openingsavond láng niet op berekend zodat veel festivalgangers vanaf de grashellingen zien hoe sterk Muse voor de dag komt. Het werkt voortreffelijk, zo'n megalomane afsluiter op vrijdag.

Bijna even druk is het zaterdag bij Disclosure. Je kunt de Engelse dancebroertjes verwijten dat hun voorstelling is voorgeprogrammeerd en dat ze op het podium niets meer hoeven te doen dat voor de kwalificatie 'live' in aanmerking komt, het publiek zit er niet mee en danst de nacht in op oudere hits als Latch en White Noise.

Muse op Lowlands. Beeld anp
Muse op Lowlands.Beeld anp

O ironie: White Noise wordt gezongen door Aluna Francis, wier stem bij Disclosure uit een kastje komt, terwijl ze een dag eerder zelf optreedt met haar eigen danceduo AlunaGeorge. Dat vlakke optreden bevalt minder goed. Lowlands 2016 begon vrijdagmiddag nogal stroef: na AlunaGeorge maakt ook Jake Bugg weinig indruk: waar zijn de branie en de Oasis-sneer gebleven? Lowlands wacht tevergeefs. Net als op de Amsterdamse hip-hopcrew SBMG: die staan in de file en moeten afzeggen, net als hun Amerikaanse stijlgenoot Travis $cott, óók voor vrijdagmiddag in het schema. Twee afzeggers, twee tegenvallende optredens. Voor je het weet, heb je een vale eerste middag. Gelukkig is de show van de zingende dancedebutante Nao beter: Nao zingt goed, met een hoog maar zuiver stemmetje en heeft een funkend bandje achter zich.

Jammer dat Lowlands dit jaar een minder gelukkige staalkaart van harde muziek heeft. Scheurende gitaren hóren op Lowlands; daar komt een deel van het publiek voor. Maar met Sum 41 en Parkway Drive schiet Lowlands niet scherp. Maar hoera, daar komt de Schotse band Biffy Clyro op, op vrijdagavond al. Op die band is - net als op Lowlands - nauwelijks een genrenaam te plakken. Wat volgt is een hard rockende en toch aangrijpende show in de Bravo. Degelijke rock met meezingaspiraties, gegoten in het waanzinnig mooie podiumgeluid van de Bravo, de tent waar bijna alles dit weekend goed klinkt.

De Schotse band Biffy Clyro. Beeld anp
De Schotse band Biffy Clyro.Beeld anp

De Lowlander heet de laatste jaren een feestvierder te zijn: alles wat beats heeft is goed, de belangstelling voor gitaarbandjes lijkt tanende. Hoewel die bewering een kern van waarheid bevat, zijn er gelukkig ook uitzonderingen op. Zie The Kills: cool en sexy rockend op vrijdag. Of de avontuurlijke set van de feërieke Warpaint-dames: óók hartstikke druk. Luisterpop van Whitney: volle Charlie. Lowlands 2016 biedt hoop voor de indiegitaar.

Het inmiddels eerbiedwaardige festival in de Flevopolder hoeft nog lang niet te vrezen voor de toekomst. Er zijn de laatste jaren veel Nederlandse popfestivals bijgekomen, van Hilvarenbeek tot Beuningen, maar zo gevarieerd en rijk als het 24-jarige Lowlands is er geen één.

null Beeld anp
Beeld anp
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden