Zo eer je grote schrijvers

Boeken herdrukken is niet de enige manier om schrijvers te eren, laat Arjan Peters zien: Du Perron krijgt een eigen website, Brakman kreeg gisteren in Enschede een traptekst.

null Beeld null

De lancering van een website zou in alle stilte kunnen plaatsvinden. In het geval van eduperron.nl gaat het gepaard met een programma plus borrel in de aula van de Koninklijke Bibliotheek te Den Haag, donderdag aanstaande, maar ook dan zal die doop geen landelijke beroering verwekken.

Toch zou een nationaal vuurwerk of een item in het tv-journaal niet overdreven zijn: het gaat hier om de plotselinge beschikbaarheid van een reusachtige hoeveelheid documenten: alle boeken van Charles Edgar du Perron (1899-1940), duizenden brieven, foto's, de complete Du Perron-biografie van Kees Snoek, die overigens druk doende is een boek samen te stellen met de nooit eerder geopenbaarde brieven tussen Du Perron en zijn vrouw Elisabeth de Roos.

Een schrijver om aan je hart te drukken. Wie zijn roman Het land van herkomst (1935) te dik vindt, kan nu een avondje in de brieven grasduinen, en daar zit niet één saaie tussen. Du Perron was een veel te vurige vent om een lezer ooit tot gapen te verleiden.

Ik pluk zomaar een brief, van 27 november 1937, aan ene Coert Binnerts, en het is raak. Binnerts, onderdirecteur van een uitgeverij, had Du Perron laten weten niet van zijn directe stijl te houden. Uitstekende brief, vond de laatste. 'Ik weet nu dat ik het je niet naar den zin kan maken, jij moet me dan maar vergeven dat ik mijn boek niet voor mijn smaak verpesten wil door anders te doen dan wat mij aantrekt. Amen.'

En dan komt het. Binnerts was begonnen met de mededeling dat hij Du Perron al een week eerder had willen schrijven, maar toen gehinderd werd door een gezwel onder de rechteroksel. Du Perron, die wat hem betreft even goede vrienden blijft met Binnerts, heeft het misschien zelf niet in de gaten gehad, maar de uitroep aan het slot kun je alleen maar als een statement zien: 'Moge de pestbuil geslonken zijn! Hartelijk gegroet door je E. du Perron.'

Gisteren hebben we nog een andere schrijver eer betoond: op de trappen van de campus van hogeschool Saxion in Enschede is een tekst aangebracht van Willem Brakman (1922-2008), die jarenlang in 'het onlieflijke stadje E' woonde en werkte. Zo lang hij achterom keek, naar zijn jeugd in Den Haag en Scheveningen, stoomde zijn werk voorwaarts. Nadat hij een vloedgolf had veroorzaakt van tientallen romans en verhalenbundels, eindigde hij met novellen vol flarden en fragmenten die door de afwezigheid van een verband hun mysterie behouden, en vol curieuze stelligheden als 'ik was verkouden geworden en met een hospita in de overgangsjaren is dat zeer zwaar'.

Pak hem weer uit de kast. En bent u in Enschede, ga dan eens met Brakman naar boven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden