Zionistisch ideaal komt toch nog dichterbij

Een Palestijnse staat zal nog maar een fractie omvatten van het gebied dat hen ooit toekwam...

President Bush en premier Sharon hebben de hoop van Palestijnen op terugkeer naar huis en haard, die zij in 1947-1948 achter lieten, definitief de bodem ingeslagen. Bush: 'Gelet op de nieuwe realiteiten op de grond, inclusief de bestaande Israsche bevolkingscentra, is het niet realistisch te verwachten dat de uitkomst van de uiteindelijke onderhandelingen een volledige en complete terugkeer naar de bestandslijnen van 1949 zal zijn.'

Arabische legers waren in 1948 geen partij voor de Isra's. Premier Sharon wil zich alsnog terugtrekken uit de strook van Gaza.

De zionistische slogan 'een volk zonder land naar een land zonder volk' is een eeuw later bijna werkelijkheid geworden. Desondanks woonden en wonen er nog steeds Palestijnen die zich daar niet bij willen neerleggen. Hun realiteit is dat zij in 2004 de Gazastrook (vroeger Egyptisch) krijgen toegeworpen en wellicht ooit nog enkele gebieden op de door Israbezette Westoever (tot na de juni-oorlog van 1967 deel van Jordani

Het joods-Palestijnse conflict begint zich pas goed af te tekenen nadat de Turken in 1918 Palestina hebben ontruimd de prijs voor hun steun aan Duitsland in de Eerste Wereldoorlog. Het bestuur wordt in 1920 door de Volkenbond toegewezen aan Groot-BrittanniBehalve een Arabische meerderheid besturen de Britten een joodse minderheid die onder Turks bestuur reeds was uitgegroeid tot 56 duizend zielen. De immigratie van joden wordt gepropageerd door zionisten die, in het voetspoor van hun grondlegger Alexander Herzl, menen dat alleen een eigen staat bescherming biedt tegen antisemitisme.

Palestina telt in 1896, als Herzl zijn ideelanceert, ongeveer 650 duizend inwoners, onder wie een dan nog kleine joodse minderheid. Na WO I ontwikkelt zich naast een joods nationalisme ook een Arabische variant. Als mandataris raken de Britten daardoor verstrikt in beloften en toezeggingen die zij tijdens de oorlog in de Balfour Declaration (1917) aan de Arabische nationalisten en zionisten hebben gedaan. Terwijl joodse immigranten in Palestina worden toegelaten, worden toezeggingen van zelfbeschikking aan de Arabieren, zoals besproken tijdens de conferentie van Versailles (1919), niet ingelost.

Een commissie van vijf Amerikanen noteert in 1919, na een bezoek aan Palestina: 'Een nationaal tehuis voor het joodse volk is niet hetzelfde als van Palestina een joodse staat maken; een zulk een joodse staat kan niet worden opgericht zonder de meest ernstige schending van de burgelijke en religieuze rechten der bestaande niet-joodse gemeenschappen. Bij besprekingen (. . .) bleek herhaaldelijk dat de zionisten door verschillende manieren van verwerving een vrijwel volledige onteigening van de huidige niet-joodse bewoners van Palestina nastreven.'

De spanningen tussen Arabieren en joodse immigranten lopen op en monden herhaaldelijk uit in bloedige onlusten. In 1937 concludeert de zoveelste Britse onderzoekscommissie somber dat de kloof tussen beide bevolkingsgroepen zo groot is dat verdeling van het land de enige oplossing lijkt.

In 1939 tekent zich een keerpunt af in de Britse politiek als in het Mac-Donald-Witboek een Arabisch/joodse staat wordt geschetst onder een Arabische regering. Maar na de genocide door de nazi's op zes miljoen Europese joden en de schaamte van Europese landen waaronder Nederland die in de jaren dertig joodse vluchtelingen weigerden op te nemen, is het Witboek achterhaald.

Een VN-commissie (Unscop) komt in 1947 met een delingsplan voor Palestina. In de Algemene Vergadering blijkt scepsis over de haalbaarheid omdat ervan wordt uitgegaan dat beide staten nauw zouden samenwerken. Het wederzijdse wantrouwen is al te groot en de zionisten koersen op de stichting van een exclusief joodse staat die een zo groot mogelijk deel van het mandaatgebied omvat.

Verzwakt door de Tweede Wereldoorlog kunnen de Britten hun rol niet meer waarmaken en laten de kwestie over aan de VS. President Truman, onder druk van de zionistische lobby, stemt in oktober 1947 in met een verdelingsplan en 'beweegt' andere landen in de VN dat ook te doen. De Arabieren verwerpen het plan, de zionisten zijn verdeeld.

Het plan blijkt onuitvoerbaar en de chaos wordt zo groot dat de Veiligheidsraad op 20 april 1948 de kwestie-Palestina opnieuw bekijkt. Maar terwijl de VS geen heil meer zien in verdeling, roept de zionistische schaduwregering op 14 mei de onafhankelijkheid uit. De VS erkennen Israelf minuten later.

In de oorlog die volgt blijken de Arabische strijdkrachten 'goed voor parades' geen partij voor de getrainde joodse eenheden. En de Palestijnen, zo luidt de offici Israsche lezing jarenlang, vluchten massaal, daartoe aangezet door de oproep van Arabische radiozenders. Een enkele moordpartij op Palestijnse dorpen (Deir Yassin) door extremistische joden zou de rest hebben gedaan. In totaal nemen 750 duizend Palestijnen de wijk naar vooral Jordaniin de hoop na een Arabische zege te kunnen terugkeren.

De zionisten die in 1947 7 procent van het land in eigendom bezitten, hebben in 1948 de Palestijnen van 78 procent van het grondgebied verjaagd. De in 1949 getrokken demarcatielijnen tussen Israen zijn buren zijn nooit internationaal erkend, en in de jaren daarna wordt nog meer land van Palestijnen geconfisqueerd.

'Nieuwe historici' in Israhebben de offici lezing ontmythologiseerd. Benny Morris laat in De Geboorte van het Palestijnse Vluchtelingenprobleem (1988) op basis van Israsche documenten zien er in 1947-1948 zuiveringen plaatsvonden. In een recente herdruk komt hij met meer bewijzen, maar ook met feiten waaruit blijkt dat de Palestijnen hun noodlot zelf over zich hebben afgeroepen. En constateert dat 'er omstandigheden zijn waaronder etnische zuiveringen gerechtvaardigd zijn'.

Hoe formuleerde de Franse historicus Ernest Renan het ook alweer?

'Een natie is een groep mensen verenigd door een historische misvatting over het verleden en haat tegen hun buren'.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden