Zin

Martin Bril..

Het politieke seizoen is weer begonnen. Dit jaar extra spannend, vanwege de verkiezingen. En nog mooier: op wie u ook stemt, Nederland wordt er alleen maar beter van. Het regent beloften en mooie plannen. Uiteindelijk gaat dat allemaal zwaar tegenvallen, maar dat doet er niet toe. De voorpret is een hoop waard.

Het seizoen kende een mooie proloog: de kwestie Guusje ter Horst. Op de valreep van haar burgemeesterschap van Nijmegen reed zij in een alcoholfuik en de media kregen er geen genoeg van hierover te berichten. Ook omdat Guusje in haar hoedanigheid van korpsbeheerder een paar agenten die zelf te veel hadden gedronken een stevige douw had gegeven. Laat het maar aan De Telegraaf en het AD over om een PvdA-burgemeester te grazen te nemen. Of Guusjes kansen op een ministerschap onder Wouter Bos hiermee verkeken zijn, is de vraag. Ik hoop het niet. Maar ja, er waaien hypocriete winden in Den Haag.

Dan de verkiezingsprogramma’s.

In de geest van Jan Schaefer schreven Ronald Plasterk en vrienden het programma van de PvdA. Ik hoorde Wouter Bos zeggen dat hij ‘gewoon problemen gaat oplossen van gewone mensen’. Dat lijkt me een goed streven, hoewel ik altijd een beetje beducht ben als ik de uitdrukking ‘gewone mensen’ hoor, om niet te zeggen dat ik er zenuwachtig van word.

Wat is gewoon, bijvoorbeeld, wie maakt dat uit, en ben ik zelf wel gewoon? Stel dat ik dat niet ben, kan ik dan ergens in beroep? Bij Plasterk? Die lijkt me nou zelf ook niet helemaal gewoon. Bij Wouter? Ook niet erg gewoon. Maar toch is het een mooi ideaal, dat valt niet te ontkennen – gewone problemen van gewone mensen oplossen. Huis-, tuin- en keukenwerk, een website van VROM die u helpt met het ventileren van uw woning, die categorie.

Van diezelfde Jan Schaefer is de geweldige oneliner ‘In gelul kun je niet wonen’. Indachtig die woorden heeft de commissie die Wouters programma heeft geschreven niet bepaald gehandeld: Schaefer had zes woorden nodig voor zijn adagium, en de commissie maar liefst veertigduizend om tot een helder programma te komen. De crux ervan, zo begreep ik, schijnt het terugdringen van de bureaucratie en de macht van de lagere overheden te zijn. Daar kan Wouter nog een harde dobber aan krijgen, want als ergens de PvdA ergens goed vertegenwoordigd is, is het in de bestuurslagen van de lagere overheden.

Maar goed.

Dan Femke – ook haar programma schildert de contouren van het beloofde land. Maar als je het haar op de radio hoort navertellen, wordt de aandacht toch al snel afgeleid door haar vreemde manier van praten. Femke hapt voortdurend naar adem. Niet aan het einde van haar volzinnen, zoals het hoort, maar om de drie woorden. Hap, hap, hap – ze zuigt zich voortdurend vol lucht en die lucht komt er dan meteen in de vorm van woorden weer uit. Wie het eenmaal is opgevallen, hoort niets anders meer. Ze is net als een watertrappelend kind dat voortdurend kopje ondergaat, weer bovenkomt, amechtig adem haalt, even dapper trappelt en dan weer zinkt als een baksteen. Het is dat heur haar zo goed zit, anders zou ze lachwekkend zijn.

Met andere woorden: we hebben er weer zin in, of zin an– om de dode Pim te citeren. Was hij er nog maar, dan zou iedereen wel op zijn tellen passen, en zag de wereld er heel anders uit.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden