Column

Zin in coke in Zuid-Amerika, met Pablo Escobar

Arthur van Amerongen mijmert naar aanleiding van de serie Narcos over zijn herinneringen aan coke.

Acteur Wagner Moura als Pablo Escobar in de serie Narcos.Beeld Netflix

Na acht uur binge watching van de serie Narcos heb ik vreselijk veel zin in coke, heimwee naar Zuid-Amerika en vind ik Pablo Escobar een sympathieke vent. De Braziliaanse regisseur José Padilha maakte eerder het internationaal bekroonde Tropa de Elite, over het eliteteam van de militaire politie dat de favela's van Rio de Janeiro onveilig maakt.

Ook Narcos staat bol van het disproportionele, niet-functionele doch esthetisch gefilmd geweld en is gespeend van enige moraal. Ik word daar blij van, want als ik ergens een hekel aan heb, is het aan films met een boodschap. Bijna alle Amerikaanse speelfilms over coke eindigen namelijk met hetzelfde geouwehoer: just say no.

Tussen het tikken van deze regels door bekeek ik mijzelf even in de spiegel en dacht: ik zie er best nog fris & fruitig uit na een drugsloopbaan van veertig jaar, dus zo slecht kan die rommel nou ook weer niet zijn, nog even los van de gemalen tl-buis die ik ongevraagd naar binnen snoof. Ik moet daarbij opmerken dat ik mij altijd aan de Schijf van Vijf heb gehouden en een fervent beoefenaar ben van bikramyoga.

Mijn eerste lijn Columbiaans marcheerpoeder snoof ik ergens in 1977, op de tiende verdieping van een chique flat in Londen, te midden van dure nichten die mij gorgeous noemden.

Tekst gaat verder onder de afbeelding.

Beeld Gabriel Kousbroek

Ik was net punk geworden. Met terugwerkende kracht besef ik nu dat mama toentertijd niet echt blij was met zoonlief: ik was een eclectisch-hybridische vogelverschrikker, met een groene hanenkam, zijden pyjamajasjes van mijn ouwe heer, een Afghaanse bontjas vol spiegeltjes tegen het boze oog en daaronder een roze wortelbroek en cowboylaarzen met schuine hakken (zeg maar Jared Leto in de Dallas Buyers Club, maar dan nichterig).

Ik smeerde nog enige tijd patchouli in mijn hanenkam tot ik tijdens een concert van The Eddie & The Hot Rods in de Marquee in Londen een bierdouche kreeg van een doorgesnoven punker.

Later die week werd ik op de tiende verdieping van die flat ontknaapt wat de coke betreft. Uiteindelijk meenden mijn gastheren er niks van, dat ik gorgeous was enzovoort. Ik zag er natuurlijk niet uit, maar het ging hun gewoon om mijn lichaam. Enfin, voor wat hoort wat. Ik ben ook niet de beroerdste.

Tijdens de binge watch van Narcos werd ik emotioneel toen ik aan mijn voormalige standplaats Paraguay dacht. De roze coke, 91 procent zuiver, kost daar 5 dollar per gram. Nee, dan mijn Algarve: 60 euro voor bakpoeder (niet eens een gram). Ik ga maar bacalhau snuiven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden