Zijlstra gaf gisteren een stoer signaal af - maar aan wie is het gericht?

Waarom koos Zijlstra voor de officiële aankondiging dat de verzoeningspoging met Turkije is mislukt?

Halbe Zijlstra Beeld anp

Nederland heeft nieuws gemaakt met de aankondiging van minister van Buitenlandse Zaken Halbe Zijlstra dat de poging de betrekkingen met Turkije te normaliseren voorlopig van de baan is. Nieuws, omdat uit Ankara en verschillende Europese hoofdsteden de laatste tijd berichten werden opgevangen dat gewerkt wordt aan verbetering van de relaties.

Na de mislukte staatsgreep in Turkije in 2016 en Erdogans ongekend harde reactie daarop, waarbij hij zich doof hield voor oproepen de mensenrechten in acht te nemen, hebben de relaties tussen Ankara en westerse hoofdsteden een modern dieptepunt bereikt. Dit ondanks een opmerkelijk akkoord tussen de EU-landen en Turkije om de stroom migranten richting Europa te stoppen in ruil voor financiële compensatie.

President Poetin aarzelde niet om in het gat te springen, wat heeft geleid tot de pijnlijke situatie dat Turkije met zijn controversiële optreden in het Syrische Afrin opereert met stilzwijgende instemming van Poetin en Assad - terwijl bondgenoten het houden bij kritische vragen over 'Turkse zelfverdediging' tijdens NAVO-beraad.

Het Nederlands-Turkse diplomatieke conflict vindt zijn oorsprong in de harde Nederlandse aanpak van een Turkse minister die hier campagne wilde voeren voor een referendum (het was toen ook hier verkiezingstijd), maar het kan moeilijk los worden gezien van de bredere context. En dan roept het de vraag op: wat is nu eigenlijk het westerse beleid jegens Turkije? Of is er geen overkoepelend beleid en stuntelt iedereen er maar een beetje op los?

Het is begrijpelijk dat Den Haag zoekt naar een uitkomst waarbij niemand door het stof hoeft (al heeft ons land, wiens economie imposanter is dan zijn plek op de wereldkaart, ook daarmee ervaring). Maar dat beantwoordt niet de vraag waarom officieel aangekondigd moest worden dat de verzoeningspoging is mislukt. Het alternatief: niets zeggen, en in stilte wachten tot aan beide zijden de tijd rijp is voor hervatting van volledige betrekkingen. Nederland geeft een stoer signaal af - maar aan wie is het gericht? Aan Turkije, of aan de binnenlandse critici van Zijlstra's begripvolle reactie op de Turkse inval in Afrin?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden