Zijden ondergoed

Eigenlijk zou Bob Hoskins maffiabaas Al Capone spelen in The Untouchables, de filmbewerking van een tv-serie over boevenjager Eliot Ness. Maar op verzoek van regisseur Brian De Palma ging de rol naar Robert De Niro. Die was volgens producent Art Linson tijdens de contractbesprekingen veel te mager en twintig jaar te jong, maar twee maanden later had hij een gedaanteverwisseling ondergaan. De acteur had met klemmetjes zijn neus breder gemaakt, woog 13 kilo meer en droeg een latex pak onder zijn kleding. Zijn kostuum was gemaakt door een kleermaker die nog voor Capone zelf had gewerkt, en om gevoel voor het personage te krijgen, droeg De Niro zelfs authentiek zijden ondergoed. De onkreukbare Kevin Costner (in de gedaante van Eliot Ness, dus) bestrijdt hem op muziek van Ennio Morricone.


The Untouchables (Brian De Palma, 1987) RTL 7, 0.05-2.01 uur.


La Dolce Vita

(Federico Fellini, 1960) Federico Fellini schiep zijn eigen Rome. Zijn hele Romeinse leven lang bleef de cineast de provinciejongen uit Rimini, die zich verbaasde over wat hij zag, maar zich er niet druk over maakte, zoals hij aantoonde in zijn op jeugdherinneringen gebaseerde films als Amarcord. Elke film is een onderzoek: geen geboren Romein had zo naar de stad kunnen kijken, er zo van kunnen genieten en haar met zo veel zorg kunnen veroveren - en herscheppen.


Nu er aanstaande zondag in het Amsterdamse EYE een tentoonstelling wordt geopend die diep in het werk van de meester duikt, kan het geen kwaad om zijn misschien wel grootste klassieker uit 1960 te bekijken (of herkijken). La Dolce Vita is een portret van het aardse, hoogmoedige, luie en spotzieke Rome van de burgers. Het is meer dan een registratie van de levensstijl rond de Via Veneto: de film zorgde ervoor dat we zijn gaan geloven dat in Rome de mooiste vrouwen zomaar in een openbare fontein stappen om een bad te nemen.


Nederland 2, 23.30-2.25 uur.


Starship Troopers

(Paul Verhoeven, 1997) Kritiek en publiek in Amerika hadden bij het uitkomen van Starship Troopers in 1997 moeite de film te doorzien. De manier waarop Verhoeven commentaar leverde op zijn nieuwe thuisland, de knipoog waarmee hij verwees naar de films van Leni Riefenstahl; het was aan de Amerikanen nauwelijks besteed.


Wellicht had het te maken met de casting, een van de opvallendste kenmerken van deze film. Een groep jongeren tekent in een verre toekomst, na het eindexamen, voor het leger. Dat is een nog patriottistischer daad dan normaal. Want de wereld die in Starship Troopers feitelijk synoniem is met Amerika, is in een intergalactische oorlog verwikkeld met planeten waarop grote en agressieve insecten heersen die zo nu en dan een Amerikaanse stad verwoesten. Voor de hoofdrollen koos Verhoeven jonge acteurs en actrices die op dat moment vooral bekend waren van soaps. En er zo sleek uitzien - glad, verzorgd, blakend - dat je als kijker toch direct zou moeten weten dat het hier een vette knipoog betreft. Mocht je twijfelen, dan trekt de niet aflatende tandpastalach van Denise Richards je wel over de streep.


Zonder badinerend te klinken was dat voor ons, Europeanen, ondubbelzinnig duidelijk, terwijl het voor Amerikanen moeilijker herkenbaar bleek. De geschiedenis zou overigens het persiflerende karakter van Starship Troopers verkleinen: het hysterische nationalisme in de film heeft veel gemeen met de latere retoriek van Bush' War on Terror.


BBC 1, 0.25-2.25 uur.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden