'ZIET DAT ER GEVAARLIJK UIT?'

Minister Brinkhorst wil vier soorten vechthonden verbieden, waaronder de Dogo Argentino, die niet eens in de bijt-toptien schijnt voor te komen....

Het gebeurde op een doordeweekse middag. Vader even weg, moeder was niet thuis en de Duitse herder beet het kleine kindje dood. Er kwam een foto in De Telegraaf, iemand begon over bijtdrempels en de hond moest voor een spuitje naar de dierenarts. Medewerkers die de hond wilden afleggen, zagen zeventien nietjes in zijn rechteroor.

Het is een voorbeeld dat Paula Olierhoek uit het Limburgse dorpje Well graag gebruikt. Thuis heeft ze 23 vechthonden - 21 witte Dogo Argentino's en twee rimpelige Mastini Napoletano - rassen die binnenkort waarschijnlijk verboden gaan worden. 'Die herder was een voorbeeldige hond,' zegt ze. 'De schat beet pas na het zeventiende nietje.'

Een vechthond heeft scherpe tanden, zware kaken en een humeur. Ieder ras heeft een eigen karakter, iedere hond wil een eigen behandeling. Daarvan moet je kennis hebben om de rust in huis te bewaren. Maar tegen een nietapparaat is geen enkele opvoeding bestand.

Daarom moet je goed nadenken voordat je een levend wezen afmaakt of een ras verbiedt. Volgens de Dierenbescherming hebben ze dat bij het ministerie van Landbouw niet gedaan. Minister Brinkhorst wil vier soorten vechthonden verbieden, behalve de Argentino en de Mastino, ook de American Staffordshire Terriër en de Fila Braseleiro. Zodat er minder ongelukken zullen gebeuren.

Per jaar zorgen bijna anderhalf miljoen honden in Nederland voor ongeveer dertigduizend beten. De meeste mensen zijn klaar met pleisters en een Tetanusprik, 240 moeten een tijdje in het ziekenhuis blijven, waarvan bijna de helft kinderen zijn, en gemiddeld eentje gaat er dood.

Een jaar of tien geleden werden er nog zo'n twintigduizend mensen meer door een hond gebeten. Volgens het ministerie is die daling vooral te danken aan het verbod op Pitbulls uit 1993. Daarom gaan ze verder met verbieden. Eerst met deze vier, maar als bijvoorbeeld de Rottweiler zijn gedrag niet snel verandert, is ook hij zijn leven niet zeker.

Vooruitgeschoven vechthondenliefhebbers zijn vaak in groepjes op het ministerie van Landbouw geweest. Dan hadden ze het over registratie, preventie en agressietests. Van het plotselinge voorstel zijn ze van slag geraakt. Hun lievelingsrassen staan niet eens in de bijt-toptien, maar zijn op hun uiterlijk geselecteerd - omdat ze sterk zijn en zware kaken hebben. Er zijn baasjes die daarom aan de oorlog herinneren. Er zijn er ook, zoals een eigenaar van veertig Mastini uit Brabant, die van ellende niet meer kunnen praten.

Sommige vechthonden zijn gevaarlijk. Aristoteles waarschuwde voor ongecontroleerd woeste honden uit India. Omdat hij dacht ze zich met tijgers hadden gekruist, moest je maar bij ze uit de buurt blijven. Alexander de Grote was er bij toen zo'n Tibetaanse hond een leeuw aanviel.

Grote vechthonden waren geschikt voor oorlog en de jacht. Buiten het seizoen mochten ze vechten met stieren, beren of elkaar. Spaanse kolonisten hebben er ook plezier van gehad. Je kon ze nederzettingen laten beschermen, Indianen bang laten maken en ze hadden geen hulp nodig om ontsnapte slaven terug te halen. Voor gevechten met panters en jaguars waren de Europese honden weer niet moedig genoeg. Uit een hoop mengen en kruisen, kreeg je de Fila Braseleiro en de Dogo Argentino.

De Fila Braseleiro de gevaarlijkste van de vier. Hij is sterk, zwaar en valt alles aan wat hij niet kent. 'Hij is geschikt voor de jacht op panters', schrijft de Duitse vechthondenkenner Dr. Dieter Fleig in zijn boek Fighting Dog Breeds, 'maar veel minder als gezelschapsdier.'

Ook uitkijken is de American Staffordshire Terriër. Die werd tot kortgeleden gefokt voor hondengevechten. De Mastino Napole tano is vooral heel lastig. Het is een goede waakhond met een onafhankelijk karakter en door zijn kwijlerige rimpels tijdrovend in het onderhoud. Gevorderden kunnen er plezier aan beleven, onbekenden moeten voorzichtiger zijn.

Maar de Dogo Argentino is lief. Dat schrijft de hondendoktor en dat zegt Paula Olierhoek ook. De grote hekken om het huis en erf zijn bedoeld om de honden te beschermen tegen de auto's - de bordelen aan de Bosserheide veroorzaken veel verkeer. En om de herten en konijnen in het bos tegen de honden te beschermen. Dogo's zijn vriendelijk, maar wel gefokt voor de jacht.

De honden van Paula en Frans zitten in koppels in de kennels, zodat er niet om het dekrecht wordt gevochten - Paula beslist wie er wanneer een vriendje krijgt. Drie grote rennen op het erf, honderden witte beelden voor de verkoop zomers, om de boel te kunnen blijven betalen, en een kerkhof tegen de bosrand. Paula en Frans fokken uit liefde, niet voor het geld. 'Wat hier wordt geboren,' zegt ze, 'gaat hier ook dood.'

Op 21 juli 1989 kwam Heintje. Dat was een hond met wat onduidelijk bloed erin. Voor Heintje zochten Paula en Frans een vriend - iets groots en atletisch. Omdat die Argen tijnse jachthond nogal ziekelijk bleek, deed de fokker hen een gezonde cadeau. Twee nestjes kregen ze vervolgens. Paula vond de ene het mooist, Frans de ander. Dus bleven ze allemaal. Soms komt er wat aanwaaien, soms brengt een baasje de hond weer terug, soms wordt er iets geboren.

Paula heeft er de tijd niet voor om verdrietig te zijn. Vissen, konijnen, geiten en een pony moeten eten en aandacht. In de hoek van de voorkamer knuffelen twee dwergpapagaaien al acht jaar met elkaar, een puppy van vier maanden en 25 kilo springt tegen je op, wil even geaaid worden, en krijgt daarna een gedroogd varkensoor om op te knagen. De Argentino's op de banken in de huiskamer doen ook niets, die zijn te oud om op te staan.

Brieven schrijven is te moeilijk met zoveel emoties en beesten, maar bellen gaat best. Ze heeft het ministerie van Landbouw gebeld, en ook een hoop Kamerleden. Niemand wil luisteren naar haar verhaal: dat de Dogo juist enorm betrouwbaar is. Haar favoriete hond is redeloos, vanwege de 'A' van Argentijnse hond, op de alfabetische dodenlijst gekomen, zegt ze. Bijten doet ie niet en belangstelling van louche figuren heeft de Argentino ook al niet. Ze hebben het wel geprobeerd, nadat de pitbull werd verboden, maar op straat is de Argentino niet veel waard. 'Ze grommen niet,' zegt Paula. 'Ze willen alleen maar het bos maar in.'

Dogo's zijn juist leuk met mensen. Paula heeft foto's die dat bewijzen. Erop staan kleine kinderen die naast, onder en op veel grotere Argentino's spelen. Je blijkt zo'n hond ook gemakkelijk te kunnen verkleden als Kerstman of Feyenoordsupporter.

Eigenlijk is het allemaal begonnen met Karel de Graaff. Die maakte een spannend programma voor de televisie. Allerlei gevaarlijke beesten kwamen in beeld. Omdat ze van de Dogo Argentino geen bewegende beelden hadden, lieten ze maar een foto zien. Met van die gevaarlijke blafgeluiden erbij.

Vroeger knoopte Paula haar Dogo gewoon tussen de andere honden bij de slager aan de haak. Dat was een leuke tijd. Nu lopen de mensen een blokje om, trekken moeders hun kinderen weg en kun je vriendelijkheid in de winkels wel vergeten. Zelfs op de internationale hondententoonstelling in Wijchen houdt Paula haar hond kort aangelijnd. 'Als een andere hond begint te bijten,' zegt ze, 'heeft de mijne het toch gedaan.'

Voor de baasjes is een hondententoonstelling een lange dag. Even mag je de ring in, een met kinderbankjes afgezet stukje sportzaal. Je krijgt een nummer op je borst, zet de hond zo voordeling mogelijk neer, rent op commando een paar rondjes met het beest en dan beslist een keurmeester met een smalle stropdas wie een kwart punt krijgt, en wie een heel. De rest van de dag zit je met pakjes sinaasappelsap bij de hokken. Bezoekers mogen de honden bekijken en kunnen vragen stellen. In Wijchen zijn dat er twee sportzalen en een kantine vol.

Paula heeft een kwart punt gehaald, de voorzitter van de rasvereniging, Hay Buckinx, het hele punt. Nu zitten ze op klapstoelen bij elkaar. Hay wijst naar zijn Dogo Argentino, die rustig ligt te slapen. 'Ziet dat er gevaarlijk uit?' Rottweilers aan de overkant springen wel in de tralies. 'Niet om een ander ras aan te wijzen,' zegt Paula. 'Maar die jongens staan dus wel wel in de bijt-toptien.'

Als ze maar genoeg lobbyen, zal de Tweede Kamer straks wel tegen het voorstel van de minister stemmen. Alles wat van vechthonden houdt, vindt namelijk dat ze chipjes moeten krijgen. Volgens Brinkhorst is dat een truc om de beesten langer te mogen blijven fokken en houden, maar je komt er met zo'n chip wel achter wie de hond is die heeft gebeten, wie z'n ouders en fokker zijn, en wat hij in het verleden heeft gedaan. Zodat de individuele hond tenminste de kans krijgt om te laten zien dat hij betrouwbaar is.

Want als je kwaad wilt, helpt een verbod toch niet. Je kruist er twee en je hebt een vechthond die nog niet verboden is. 'Of je rijdt naar Hongarije om een joekel uit de bergen te trekken,' zegt Paula. 'Dan heb je wat lekkers aan je riem.'

En dan zijn er ook nog cijfers die de minister tegenspreken. Het zijn namelijk vooral de bastaarden die bijten. En daarvan moet je de hond de schuld niet geven, maar de opvoeder: driekwart van de slachtoffers is een bekende van de hond. 'Maar goed,' zegt een man met een kleine hond tegen Hay, 'je kunt je ook afvragen wat het uitmaakt van wie de vingers zijn die worden afgebeten.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden