Zielig meisje Batte verveelt zich en verveelt ook de kijker

Batte..

HAARLEM Decorstukken suizen met indrukwekkende snelheid omhoog en omlaag uit de nieuwe toneeltoren. Opvallend lichtvoetig wisselt het toneel van kleur en sfeer. Er zijn overdadige speciale effecten en acteurs vliegen als dat zo uitkomt hoog door de lucht. Voeg daar de dikwijls ingenieuze muziek aan toe die welluidend opklinkt uit de orkestbak en de gerenoveerde Haarlemse Stadschouwburg heeft al behoorlijk wat fraaie nieuwe veren om mee kan pronken. Vrijdag werd de schouwburg in aanwezigheid van prinses Máxima na vier jaar heropend.

Tot zover het goede nieuws.

Want de openingsmusical Batte of het onwaarschijnlijke verhaal maar bijna ware verhaal van Batte Jorisdochter en haar verdwenen tweelingbroer Maurits is een taaie zit. Het verhaal: zielig meisje Batte (Ricky Koole) heeft kille ouders en speelt dus computerspelletjes. Een Elfenvrouw trekt haar een ‘parallele’ wereld in en opeens is ze omringd door gevaarlijk virusmannen en webwachters die haar willen wissen.

Batte is de eerste samenwerking tussen Huis aan de Amstel en Wederzijds, die vanaf 2009 zullen fuseren tot het grootste jeugdtheatergezelschap van Nederland. Artistiek leider Ad de Bont van Wederzijds schreef de tekst en artistiek leider Liesbeth Coltof van Huis aan de Amstel regisseerde. Beiden hebben hun sporen verdiend, maar het resultaat van deze gezamenlijke inspanning is ronduit oubollig. En dat is pijnlijk, juist als een productie met zoveel vertoon wordt gepresenteerd.

Hoe groot en mooi de decorstukken van Guus van Geffen ook zijn en hoe hard ze ook knipperen, ze kunnen het nooit winnen van de gepolijste grafische computerwereld die ze geacht worden te verbeelden. Onbegrijpelijk dat het überhaupt is geprobeerd: de kracht van intelligent theater zit juist in het benadrukken van de menselijkheid en het suggereren van iets groots, zonder alles in te vullen. Bovendien: door al die overdaad en gebrek aan heldere regiekeuzen verdwijnt het gevoel en zelfs de logische lijn uit het verhaal. Een gevolg daarvan is dat hoofdrolspeelster Ricky Koole soms weliswaar prachtig zingt, maar meestal met licht getergde blik over het toneel wandelt, alsof zij ook niet goed begrijpt wat ze er doet.

Gelukkig is er nog de begeleidende muziek van Peter Jan Wagemans die zo eclectisch is dat een muziekkenner er ook zonder bijbehorend theater een fijne speurtocht aan heeft.

Helaas duren de liedjes dan weer consequent te lang, en kunnen niet alle acteurs de lenige modulaties aan. Zo blijft tenslotte alleen nog de verveling, waar het meisje Batte bij haar ouders zo’n last van heeft, duidelijk overeind.Jowi Schmitz

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden