Ziek

Wat het ook goed doet op de buis: ziektes. Praatprogramma's over ziektes (een studio vol patiënten, familieleden en behandelaars) hebben we wel gehad....

Heeft allemaal te maken met die verafgoding van reality tv. Patiënt kan wel in de studio zeggen dat het leven met Parkinson geen pretje is, ik ben er zo een die hem dan op zijn woord gelooft en beschik overigens over enig voorstellingsvermogen, nee, 'indringender' is het als de camera thuis alle trillingen, tot in den treure, registreert.

'Uit de taboesfeer halen, hè', zegt de programmamaker dan. Tsja. Uiteraard kan beeld veel toevoegen aan het overbrengen van de boodschap, maar èrg veel beeld, èrg diep binnendringen in het ongemak van de medemens ruikt al snel naar expositie van leed. De recente Impact-documentaire Ontdaan (over demente bejaarden) ging wat mij betreft aan die overkill ten onder.

Donderdag zag ik weer twee documentaires over ziektes. Die van de IKON, Tijdelijk gesloten, ging over depressiviteit. Een ziekte die zich moeilijk in beelden laat vangen. Ontdaan van al te veel dramatiek, verrijkt met feitelijke informatie, gaf deze documentaire een interessant doorkijkje in wat er in depressieve patiënten omgaat: totale lethargie, oorlog in de kop, angst dat de pijn altijd terugkeert.

Die van de RVU, Over mijn broer, ging over een zwaar gehandicapte man, slachtoffer van een herseninfectie. De documentaire was gemaakt door de broer van de patiënt. De ziekte van broer 1 diende broer 2 als 'kapstok' voor het ons tonen van 'gevoelens van broederrivaliteit'. Een soort egodocument waarvan de zin mij totaal ontging.

Marcel van Lieshout

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.