Ziekenhuisfoto's van sporters lijken allemaal op elkaar

Duimen voor Kevin

Nadat ik de gezichtsuitdrukking van Kevin Strootman op deze plek eens in verband had gebracht met ontevredenheid - onaardig eigenlijk, maar er leken redenen voor - bereikte mij een bericht van tv-presentator en PSV-fan Tijs van den Brink. Strootman, schreef hij, had helemaal niet ontevreden gekeken. Hij keek altijd zo, het was zijn natuurlijke gezicht. Van den Brink herkende dit, want hij 'had zelf ook zo'n gezicht'.

Nu kun je je natuurlijk afvragen hoe iemand met een dergelijke, natuurlijke gezichtsuitdrukking kijkt als hij wel ontevreden is. En hoe je van zo iemand zeker kunt weten dat hij niet ontevreden kijkt, maar ik begreep wat hij bedoelde. Zo leuk kan het niet zijn als iedereen altijd vraagt waarom je nu weer ontevreden bent.

Zaterdagavond zag ik een kleine foto van Strootman in De Telegraaf. Hij lag op een ziekenhuisbed, de knie goed ingepakt. Vorig jaar scheurde hij een kruisband. Kort geleden, na acht maanden afwezigheid, kreeg hij weer een tik op zijn knie. Tijdens een operatie waarbij littekenweefsel werd verwijderd, ontdekte men extra schade aan de knie, aan het kraakbeen ditmaal. Nu staat de arme Strootman weer behoorlijk lang aan de kant.

Ziekenhuisfoto's van sporters lijken allemaal op elkaar. Het lijkt alsof de media een mannetje hebben vrijgesteld om speciaal dit subgenre voor zijn rekening te nemen. Veel liefde voor zijn vak heeft het mannetje niet. De foto's zijn lui: altijd vanaf het voeteneind gemaakt, vanuit iets te hoog perspectief naar beneden gericht, het bed in. Snelle kiekjes zijn het, de jas wordt er niet voor uitgetrokken.

Vanuit zijn bed stak Strootman een duim naar ons op, maar hij keek er niet tevreden bij. Of blij. Zijn gezicht stond gewoon. Normaal. Of op onweer, dat kon je dus niet weten. Maar door die opgestoken duim had je toch een glimp van optimisme verwacht, al was het voor de foto. Dat alles een beetje een eenheid werd.

Waarom steken sporters op ziekenhuisfoto's eigenlijk altijd een duim naar ons op? Wil die luie fotograaf dat soms? 'Zo, en nu even het duimpje omhoog. Ja, zo ja. Mooi. Sterkte, hè!' Voldoen sporters dan ook altijd zonder aarzeling aan het verzoek? Of zegt er ook weleens een: 'Nee, daar heb ik geen zin in, het is niet gemeend. Ik lig hier maar, weet je wel. Zo langzamerhand vraag ik me af of het ooit nog goed komt met die knie van mij.'

Kraakbeenschade is niet het einde van de wereld. Dat denk ik tenminste. Hoop ik vooral. Maar bij een tweede blessure aan eenzelfde knie, zo snel al na zo'n lange revalidatie, ga je automatisch voor een derde knieblessure vrezen, een vierde of vijfde. Misschien heeft Strootman onze angsten wel voorvoeld en wil hij ons geruststellen. 'Ik ben er nog', zegt dan de duim. 'Ik kom terug. Sterker dan ooit. Over een tijdje zal ik weer volop kunnen lachen.' Zodat wij thuis een duimpje terug kunnen opsteken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.