Zieke kinderen

IN Nederland zijn kinderen met hersenvliesontsteking, bloedvergiftiging of andere acute kwalen die opname op de intensive care (ic) vereisen, hun leven niet zeker....

Is deze wantoestand inmiddels verholpen? De argeloze buitenstaander zou dat verwachten van een land, dat per jaar ruim 37 miljard euro aan medische zorg uitgeeft; bestrijding van direct levensgevaar bij kinderen zou daaruit toch wel kunnen worden betaald.

Maar wie zo simpel redeneert, gaat voorbij aan de ondoorgrondelijke werkelijkheid die overheid, ziekenhuizen en verzekeraars van de gezondheidszorg hebben weten te maken. In die wereld van gescheiden verantwoordelijkheden en bureaucratische regels voelt niemand zich nog eindverantwoordelijk - met dramatisch resultaat.

Geping-pong tussen overheid, ziekenhuizen en verzekeraars over de vraag wie het initiatief in dit dossier moest nemen, leidde ertoe dat er nauwelijks extra ic-bedden zijn bijgekomen. Een scherpe stijging van het aantal kinderen dat vanwege plaatsgebrek moest worden geweigerd, was het gevolg: van zevenhonderd kinderen in 1999 naar bijna duizend tussen april 2000 en maart 2001. Anders gezegd: meer dan 20 procent kon niet aan een ic-plaats worden geholpen. Onbekend is hoeveel kinderen hierdoor zijn overleden.

Die onduidelijkheid over de feitelijke gang van zaken is symptomatisch voor de gezondheidszorg. Moeizaam wist de Volkskrant te achterhalen dat er, ondanks veel goede bedoelingen, nauwelijks ic-bedden zijn bijgekomen; een overzicht bleek bij geen van de partijen in de zorg voorhanden. Zo kunnen tal van structurele problemen jarenlang voortsudderen bij gebrek aan zicht op de feiten.

Dat ook D66-minister Borst en haar ministerie niet over het overzicht beschikken, blijkt wel uit het feit dat de publicatie in de krant leidde tot direct ingrijpen van de minister, nog dezelfde dag; een furieuze Borst dwong verzekeraars en ziekenhuizen tot het alsnog maken van afspraken over de financiering van extra ic-bedden.

Dat de media zo'n ingreep moeten afdwingen, is genant voor alle partijen in de gezondheidszorg. En even genant is het dat de partijen, na de publicatie, elkaar de schuld gaven van de impasse. Iedereen is een beetje schuldig en een beetje verantwoordelijk, is de suggestie - en dus blijft het structurele probleem bestaan, ook over twee jaar. Dat de consument-kiezer zich onder deze omstandigheden aangetrokken voelt tot heldere, maar simplistische retoriek à la Fortuyn, hoeft niet te verbazen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden