Zes kinderen vermoord op de heide van Exmoor

Het idee vormde zich door een televisie-interview op de BBC. Winnie Johnson, de inmiddels bejaarde moeder van Keith Bennett, die in 1964 op 12-jarige leeftijd in Manchester verdween, zei dat ze niet zou rusten voor het lichaam van haar zoon gevonden werd....

‘Het karkas was van een schaap. Natuurlijk was het van een schaap. Overal op de heide liepen schapen, runderen en pony’s, en die gingen hier buiten net zo goed dood als ze er leefden, en dat gebeurde voortdurend. Hun botten overtroffen die van vermoorde kinderen in aantal ongetwijfeld in een verhouding van duizend – een miljoen – tegen één.

‘Hij raapte de schep op en hakte op het kaakbeen in tot hij van uitputting niet meer kon. Het was in vier stukken gebroken, en de meeste tanden en kiezen waren eruit geslagen. Hij schopte er aarde overheen. Met ogen die brandden van de tranen, hees Steven de schep over zijn schouder en liep terug naar huis.’

In Rusteloos land (Blacklands), het debuut van journaliste en scenarioschrijfster Belinda Bauer, is het geen moeder die haar zoon zoekt, maar een 12-jarige jongen die zijn oom wil vinden. Oom Billy ging toen hij 11 was, negentien jaar geleden, op een zomerse avond een zakje Maltesers kopen bij de kiosk van meneer Jacoby, tweehonderd meter van zijn huis. Hij kwam niet meer terug.

Zijn moeder, Stevens oma, was vanaf toen ‘die arme mevrouw Peters’, die het leven als een straf zag, en haar dochter, en later haar twee kleinzoons, daarvoor liet boeten, met verbitterd, onaangenaam gedrag. Steven wil die wurgende band, die alle hoop en zonlicht uit het huis slaat, doorbreken, en graaft zich in de Exmoor heide een weg naar de verlossing van een uitzichtloos leven.

Oom Billy was hoogstwaarschijnlijk het slachtoffer geworden van Arnold Avery, die zes kinderen vermoordde en ze begroef in Exmoor. Sommigen werden vermist en nooit gevonden, onder wie Billy. Steven, een eenzame, intelligente jongen, besluit de man te benaderen die weet waar Billy te vinden is. Hij begint een briefwisseling met gevangene Arnold Avery.

‘Geachte meneer Avery,

Ik zoek WP. Kunt u me helpen?

Groet, SL’

‘De zorgvuldig met de hand geschreven woorden op het briefje waren als een bom in Avery’s hersens ingeslagen. Natuurlijk wist hij wie WP was, zoals hij ook wist wie MO, LD en al die anderen waren. William Peters, elf jaar. Blond haar met een pony boven donkerblauwe ogen, roze wangen op een bleke huid en – heel kort – een glimlach die zo breed was dat zijn oren er bijna in verdwenen.’

In het nawoord van Rusteloos land – dat op de shortlist staat van de Gold Dagger Award 2010 – zegt Belinda Bauer dat ze in eerste instantie niet aan een thriller heeft gedacht. Ze wilde een verhaal schrijven over een kleine jongen en zijn oma. Tot ze de televisie-uitzending zag en zich afvroeg wat de invloed van misdaden als die van Avery was op levens, misschien wel op generaties. Ze verdiepte zich overtuigend in een kindermoordenaar die tot in de gevangenis manipuleert en ook zijn psychiater misleidt. Maar het is vooral het leven van de jongen, Steven, dat zich als een aangrijpend beeldverhaal ontrolt. Doodmoe van het graven, op zoek naar de dood, is het jongetje dat hij was geweest op de een of andere manier verdwenen.

Hij vindt zichzelf terug na een confrontatie, nadat zijn oma hem op de heide had zien liggen, terwijl het bloed uit zijn ogen gutste, alsof hij zo uit Jeepers Creepers kwam. Soms is coming of age een keihard proces, met ruim gedoseerd leed, in een heldere stijl opgeschreven.

Ineke van den Bergen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden