Zes dagen van huis voor één puntje tegen Haïti

Suriname is nog volop in de race voor het WK voetbal in 2010. Het eerste punt in de groepsfase (2-2 uit tegen Haïti) is binnen....

Na de training rijdt de spelersbus onder politiebegeleiding door de overbevolkte straten van Port au Prince. Het vuilnis ligt hier en daar meters hoog opgestapeld. Op sommige plekken brandt vuur. Bij een kruising passeert een witte tank van de Verenigde Naties.

Na het verdrijven van president Aristide een paar jaar terug, is permanent een vredesmacht gestationeerd op Haïti. En die buitenlandse troepen zitten er niet voor niets: de oproerpolitie komt handen en wapens tekort wanneer het volk massaal in protest komt en winkels begint te plunderen, zoals afgelopen voorjaar. Sindsdien is het aantal buitenlandse bedrijven nog verder geslonken.

‘Luku mang, koopavond!’ Middenvelder Emilio Limon wijst vanaf de achterbank naar de brede stoep waar honderden mensen langs stalletjes met etenswaren sjokken.

Een paar spelers schieten in de lach maar niet van harte. Veel wordt er niet verkocht op straat, de meeste voetgangers hangen maar wat rond. Voor zover dat valt na te gaan, want straatverlichting ontbreekt. Er is gemiddeld drie uur per dag stroom. Particulieren die het zich kunnen veroorloven hebben dan ook een eigen generator aangeschaft.

Keeperstrainer Stephen Burke vindt dat het oneerlijk verdeeld is in de wereld. Hij heeft begrepen dat 70 procent van de bevolking zonder werk zit, eenvoudig omdat er helemaal geen werk ís op Haïti. En wie wel een baantje heeft, verdient daar meestal niet meer dan drie dollar per dag mee. Is het dan gek dat de ober na het buffet smeekt om een paar dollar?

De Surinaamse selectie is ondergebracht in een keurig hotel, met zwembad, onberispelijke bediening, warm water en tv op de kamer. Daaromheen zwaar bewapende bewakers, prikkeldraad en hoge muren.

Spelers en staf mogen onder geen beding alleen de straat op. Dat geldt ook voor de Haïtiaanse spelers die in hetzelfde hotel zitten en de tijd doden met potjes domino. Het kidnappen van buitenlanders of kapitaalkrachtige landgenoten is al een tijdje een populaire bezigheid op Haïti.

Onder begeleiding lukt het net lokale simcards en beltegoed te kopen, ook voor een Surinaamse voetballer een van de eerste levensbehoeften.

Verder is het, op de training na, wachten tot de wedstrijd begint. Door de gebrekkige internationale aansluitingen in het Caribische gebied zijn de jongens alles bij elkaar zes dagen van huis voor deze WK-kwalificatiewedstrijd. Voor profvoetballers misschien heel normaal, maar niet voor de amateurs van Suriname.

Alleen verdediger Lorenzo Wiebers, die na moeizame communicatie met zijn club eindelijk aan de selectie is toegevoegd, houdt iets over aan het voetbal. Bij Tobago United verdient hij ongeveer 1500 dollar in de maand. Terwijl Gary Sordjo, met spelmaker Vangelino Sastromedjo de tweede Javaanse speler in de groep, van zijn baas bij tv-station Garuda mag kiezen wat hij inlevert: salaris of verlofdagen.

Sordjo is niet de enige die door het interlandvoetbal in financiële problemen komt. Alleen de jongens die bij de overheid werken zitten goed. Zij mogen eerder naar huis wanneer de selectie ’s middags traint en krijgen gewoon doorbetaald tijdens interlandverplichtingen. De vlag van het land staat immers op het spel.

Voor de voetballers die voor zichzelf werken of in particuliere dienst zijn, blijft bondscoach Kenneth Jaliens net zo lang zeuren bij de bond tot er enige compensatie komt.

Op het bondsbureau halen ze er hun schouders over op. Waar moet de penningmeester het geld vandaan halen? Eerst maar eens die kostbare uitwedstrijden zien te financieren.

Na Haïti speelt Suriname op 6 september in en tegen Costa Rica, in oktober volgt El Salvador uit. De SVB heeft een begroting ingediend bij de overheid, maar van die kant valt weinig te verwachten. Bij de bond zijn ze allang blij dat twee casino’s in Paramaribo zijn bijgesprongen.

Misschien zit er een luchtje aan die sponsorbijdragen maar wat is het alternatief? Geen uitwedstrijden spelen soms?

De eerste wedstrijd in de groepsfase levert een zwaarbevochten punt op: het wordt 2-2 tegen Haïti. Al voelt het als een nederlaag omdat doelman Ronnie Aloema pas diep in blessuretijd voor de tweede keer wordt gepasseerd.

Terug in het hotel wordt de kater weggespoeld met een paar koude biertjes. De ober krijgt er ook een, omdat het zo oneerlijk verdeeld is allemaal.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden