Zero tolerance, rubberen kogels en driemaal daags een aframmeling

Charles Bromet en Willem Vissers

(Uit de krant van papier van zaterdag: de Twaalfde Man)

Traangas, dat ken ik nog van de krakersrellen in 1980 toen ik op de achterste rij verschrikt stond te kijken hoe de ME met zogenaamde autonomen en aanhangers van Ajax in gevecht was. De bakstenen vlogen in de Amsterdamse binnenstad door de lucht en het onderscheid tussen goed en kwaad was nauwelijks te maken. Gemeen goedje, traangas.

Toen donderdag in Nancy traangasgranaten werden afgevuurd op supporters van Feyenoord, steeg mijn achting voor de Franse politie. Rubberen kogels hadden van mij ook gemogen, gevolgd door jarenlange gevangenisstraffen en driemaal daags een aframmeling.

Dat is wat me nog het meeste ergert aan de verloedering: dat je er zo reactionair als de pest van wordt. Straffen kunnen mij zo langzamerhand niet hoog genoeg zijn. Zero tolerance. Kastijden. Uitkeringen intrekken. Een skibril opzetten, natgooien en intussen harde geluiden produceren.

Ajax-trainer Ten Cate werd zondag tijdens de wedstrijd tegen Sparta weggestuurd, omdat hij de scheidsrechter verweet een moraalridder te zijn. Daar gaat het al fout.

Moraalridder is een scheldwoord. Moraalridders zijn enorme sukkels die zich ergeren aan grove beledigingen.
Waar het eindigt, is niet te zeggen. Waar het begint wel: bij gemakzucht, egoïsme, slapheid, doorgeschoten tolerantie, angst. Bij leiders en bestuurders die misdragingen van werknemers goedpraten door te zeggen dat we hier niet met een vereniging van koorknapen te maken hebben.

Bij analytici die op tv verklaren dat er eigenlijk niets aan de hand is als een oprukkende meute in Den Haag een voetbaltrainer bedreigt omdat de resultaten van de club wat tegenvallen. Bij de mensen die de andere kant op kijken als een voorzitter de wedstrijden van zijn Rotterdamse club niet meer durft te bezoeken, omdat zijn familieleden en hij worden bedreigd.

Een voetballer van Ajax scheldt een grensrechter uit voor ‘kankerneger’ en de trainer zegt op melodramatische toon dat de voetballer en zijn familie heel wat over zich heen hebben gekregen en dat hij nooit heeft meegemaakt dat iemand zó hard is aangepakt.

Zó hard aangepakt? Door een paar mensen die er op tv of in een stukje in de krant op wijzen dat je je schuldig maakt aan een ernstige vorm van wangedrag als je iemand uitscheldt voor kankerneger?

Blinde tyfushond? Moet kunnen. Want we zijn geen koorknapenvereniging.

Dat is nog zo’n weerzinwekkend gevolg: dat je je moet verantwoorden als je zegt dat er keihard moet worden ingegrepen en weigert het te vergoelijken. Dat je altijd gruwelijk de pest hebt gehad aan moraalridders en er nu zelf een bent geworden.

Dat je te horen krijgt dat je eigenlijk begrip zou moeten hebben voor een voetballer van Ajax die een scheidsrechter uitscheldt voor blinde tyfushond, omdat hij een belangrijke speler is en daarom heel wat schoppen krijgt; dat op een voetbalveld andere regels gelden dan in andere delen van de samenleving en er zoiets bestaat als het ‘vuur van de strijd’.

Ik haat het woord voorbeeldfunctie, maar nu moet het maar even. Want ik heb er geen zin in dat Mats (5) over een paar jaar de scheidsrechter of een tegenstander uitscheldt voor blinde tyfushond of kankerneger.

Ik heb er evenmin zin in dat anderen hem uitschelden en daarna zeggen dat het de gewoonste zaak van de wereld is, omdat Wesley Sneijder dat ook doet, en Wesley Sneijder is toevallig wel Wesley Sneijder, een speler van Ajax en het Nederlands elftal.

Als je niet begint bij het begin, eindig je nergens. De voorzitter van Ajax zei dat het ontoelaatbaar is dat een voetballer een grensrechter uitscheldt voor kankerneger. Dat was een hoopgevend begin, totdat hij toestond dat de voetballer in de volgende wedstrijd door de trainer gewoon werd opgesteld.

En blinde tyfushond, ach. Straattaal, noemde de voorzitter het. Ik ben blij dat ik niet in zo’n straat woon. En ik heb het vermoeden dat advocaat John Jaakke ook niet in een straat woont waar de bewoners elkaar met een vrolijk ‘goedemorgen blinde tyfushond’ begroeten.

En ik heb ook het vermoeden, nee, ik weet zeker dat Jaakke wel anders piept als in de Amsterdam Arena binnenkort een paar duizend man er een kwetsend spreekkoor uitgooien.

Maar neem dat straks die mensen maar eens kwalijk. Als een voetballer het mag, mogen zij het ook.

Niks gehoord trouwens van de algemeen directeur van Ajax, Maarten Fontein.

In ronkende beleidsplannen pronkt Ajax met het sociale gezicht en de maatschappelijke verantwoordelijkheid van de club. Het zijn, op zich, te prijzen initiatieven, maar als niet snoeihard wordt ingrepen wanneer twee spelers zich misdragen, kun je al die mooie plannetjes beter meteen in de oud-papierbak gooien.

Ajax verloor met 2-0 van Espanyol en Feyenoord met 3-0 van Nancy. Prima uitslagen.

Reageren? twaalfdeman@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden