Column

Zelfs vergetelijke schrijvers mag je nooit helemáál vergeten

Deze week laat Arjan Peters weten welke boeken u gerust kunt overslaan- hoewel, ook weer niet helemaal.

Beeld Lisa Klaverstijn & Marie Wanders

Tot de taken van een boekbespreker hoort ook de dienstverlening dat hij u inlicht over titels die u ongelezen kunt laten. Wel zo reëel; wat is de lof nog waard van iemand die u elke week opnieuw op een meesterwerk wijst?

Daarom deze keer twee stomvervelende boekjes, die ik u van harte ontraad. Ze komen uit de periferie van de literatuur en dienen daar vooral te blijven. De vader van de jonggestorven dichter Jacques Perk heette Marie Andrien Perk (1834-1916), en was dominee en schrijver van opstellen en reisschetsen. Zijn zoon nam hij in 1879 mee naar La Roche in de Ardennen, alwaar Jacques het meisje Mathilde Thomas leerde kennen, die hem tot de Mathilde-sonnettencyclus zou inspireren.

Onlangs zijn er twee boekjes van vader Perk verschenen, Luxemburgsche Legenden en De Ardennen, per spoor (Moddersproak; euro 10,- per deel), zodat we alsnog kunnen ontdekken dat de dominee een ouwehoer was, met zijn verrukking over boeiende beemden, kastelen en beekjes, lachende bijvalleien en riviertjes met stoute boorden.

Slechts éénmaal schiet hij uit zijn slof, bij de waterval van Coo: 'Vroeger werd de bezoeker daar lastig gevallen door vrouwelijke bedelaars, die tot zijn groter vermaak hem aanboden voor een fooitje jonge honden in de val te werpen. Hoe vreemd het schijnt, niet altoos stierven de diertjes aan de gevolgen van het onvrijwillige bad. Het was echter een walgelijk schouwspel. Die stuitende ontmoeting was ons bespaard. Waarom? Had men de gewoonte afgeschaft? Of waren, daar het badseizoen te Spa niet geopend was, die wijven nog niet op hun post?' De laatste zin toont prachtig hoe Perk senior zijn spijt ombuigt in een verzonnen verwijt: nog lui ook, die rotmeiden.

Verder las ik Wim Sanders' schets over leven en werk van de schrijver-patiënt A. Moonen: Bel ik u wakker, beste man? (De Weideblik; euro 17,95), samen te vatten met de woorden psychiatrie, jarretels, anale variant en niet weten wanneer je moet stoppen. En toch, één groots citaat wil ik u niet onthouden: 'Ik woonde bij een twintig jaar oudere man in met wie ik een romantisch-decadente verhouding was begonnen, uitmondend tot hoogdravende ruzies, een infarct zijnerwege, de aftocht mijnerzijds veroorzakende, kortom een woonadres dat mij nog heugt vanwege de huiselijke kolenhaard, kerstvreugde en eruditie.'

Zelfs vergetelijke schrijvers mag je nooit helemáál vergeten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden