InterviewNel Bouterse

Zelfs na coronabesmetting blijft Nel (77) doorwerken als verpleegkundige: ‘Ik wil niet anders’

De 77-jarige verpleegkundige Nell Bouterse werkt nog vijf dagen in de week, ook nadat ze is hersteld van corona.Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

Al ruim zestig jaar werkt de 77-jarige Nel Bouterse in de zorg, en ze is voorlopig niet van plan te stoppen. Daar kunnen zelfs 18 dagen in het ziekenhuis door het coronavirus, dat de verpleegkundige opliep op haar werk, niets aan veranderen. ‘Ik doe alleen geen nachtdiensten meer.’

Haar ouders hadden liever gezien dat ze op de naaischool was gebleven. Kleren maken, dat was een makkelijker beroep voor een meisje, begin jaren zestig van de vorige eeuw. ‘Maar ik ben altijd een recalcitrant meisje geweest’, zegt Nel Bouterse (77) over de telefoon, en dus zorgde ze er in schippersinternaten voor dat kinderen de boot niet misten. ‘Nog steeds vind ik het lastig dat de regering een moment bepaalt waarop je moet stoppen met werken. De een kan op z’n veertigste al niet meer, de ander kan misschien nog wel werken als ie 80 is. Zo’n strikte leeftijdsgrens moeten we loslaten, vind ik.’

Daarom werkt ze nu, 61 jaar na haar eerste werkdag, nog altijd zo’n 36 à 40 uur per week. Als verpleegkundige in een verpleeghuis. ‘En ik doe een opleiding voor hoger management in de dementiezorg.’

Waarom bent u op uw 65ste niet gewoon gestopt?

‘Omdat ik hoop dat als ik dit op een gegeven moment niet meer kan, iemand anders dit werk ook voor mij zou doen. Bejaarden met dementie zijn soms net grote kinderen, die moet je omgeven met liefde en aandacht. Er is zo veel gesneden in de zorg dat die aandacht soms wegvalt. Zo lang ik dat mag blijven geven, doe ik dat.

‘Ik denk dat de jeugd niet realistisch is over wat het vak inhoudt. Jongeren denken dat ze al hun tijd aan de bejaarden kunnen besteden, maar zo is het niet. Je moet gewoon hard werken, en als je dan een glimlach terugkrijgt is dat al leuk en fijn en mooi genoeg. Bij de jeugd gaat het toch vaak om het geld, maar het gaat om de liefde die je inzet.

‘Mijn man vindt het ook prima. En als ie het niet meer prima vindt, dan heeft ie pech.’

Hoe reageren collega’s op u?

‘Collega’s weten niet hoe ik oud ben. Het gaat erom hoe je functioneert, naar je leeftijd vragen ze over het algemeen niet. En als ze het toch vragen, zeg ik: raad maar. Dan schatten ze 65 en dan laat ik het zo.

‘Zo lang ik geen fouten maak en goed mijn werk doe, blijf ik werken. Iedereen zegt dat het bijzonder is, maar dat zie ik zelf helemaal niet zo.’

U werkt in een verpleeghuis, u behoort tot de risicogroep, en het virus brak uit. Dacht u toen niet: ik stop ermee?

‘HappyNurse, de uitzendorganisatie waar ik met veel plezier voor werk, vertelde me dat corona heerste op de locatie waar ik werkte. Ik dacht toen: het zal wel meevallen, ik ben gezond genoeg om het te overleven. Dat pakte toch anders uit.’

U hebt het virus op uw werk opgelopen?

‘Ja, 100 procent. Er was altijd een tekort aan beschermingsmiddelen, ik heb gedeeltelijk onbeschermd mijn werk moeten doen. Niet altijd waren er voldoende mondkapjes, of schorten, of handschoenen. Soms was er nog wel genoeg, maar dan gun je het eerder de familie die op bezoek komt, toen dat nog kon, dan dat je het zelf pakt.

‘Ik vind het moeilijk dit te vertellen. Iedereen heeft zo hard gewerkt, zo z’n best gedaan. Ik wil niemand de boeman toespelen.’

‘Collega’s weten niet hoe ik oud ben. Het gaat erom hoe je functioneert, naar je leeftijd vragen ze over het algemeen niet.'Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

Werd u erg ziek?

‘Wat je voelt en wat er gebeurt, is niet te beschrijven. De huisarts had gezegd: dag 7 is de crisisdag, of je wordt beter, of je gaat het ziekenhuis in. Ik verdween netjes het ziekenhuis in en bleef daar 18 dagen.

‘Mijn man bracht me, en hij speelde met de gedachte dat hij me nooit meer terug zou zien. Van de eerste vijf dagen in het ziekenhuis weet ik niets meer. Ik had hoge koorts, mijn lijf liet het afweten. Van tevoren had ik al met de huisarts besproken dat ik absoluut niet naar de intensive care wilde.

‘Op dag zes kwam ik er weer een beetje bovenop. Toen zei een verpleegkundige tegen me: ik heb het ook gehad en ben beter geworden, dus jij kan er ook bovenop komen. Die opmerking heeft me zo gesterkt dat het me gelukt is.

‘Daarna kwam mijn eigenwijsheid ook weer naar boven. Eigenlijk moest ik naar een revalidatiecentrum, maar dat heb ik geweigerd, ik wilde thuis opknappen. De thuiszorg heb ik ook weggestuurd. Die controles kan ik allemaal zelf wel.’

Heeft u het uzelf verweten dat u bent blijven werken?

‘Nee, nooit, totaal niet. Je krijgt het virus of je krijgt het niet. Ik kreeg het wel.

‘Na tweeënhalve maand thuiszitten en uitzieken heb ik mezelf een schop onder mijn kont gegeven en ben weer aan de slag gegaan. Ik kamp nog met de naweeën, mijn longen functioneren nog niet optimaal. Dat maakt ademen zwaarder bij warm weer. Ook een mondkapje vind ik niet prettig, maar ze zijn nu verplicht op het werk.

‘Ik heb dan wel antistoffen in mijn lijf, het virus kan net zo goed muteren. Dan kan ik het zo weer krijgen. Toch ga ik morgen gewoon weer aan het werk. Ik wil niet anders.’

Corona in de verpleeghuizen:

Op bezoek in het verpleeghuis waar het virus door de gangen waart

Verkouden personeel, wat nu? Hoe zorginstellingen de herfst en de winter hopen te overleven

Onderzoek Amsterdam UMC: verpleeghuisbewoners kregen geen knauw door bezoekverbod

Zij staan in de verpleeghuizen: ‘Tranen in de ogen, en je kan ze niet wegpinken achter die veiligheidsbril’

Eén vaste bezoeker in het verpleeghuis: voor de een te weinig, voor de ander te veel

Naar buiten?De deur van het verpleeghuis zit nog op slot

Statusverschil tussen zorgen en genezen wreekt zich nu

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden