Zelfs groene priester mijdt Zeeburg nu in het donker

's Avonds, vertelt Cadat, raadslid van het Amsterdamse stadsdeel Zeeburg, wordt de Indische buurt een tobbuurt. 'Junks, dealers, hoeren en andere vervelende types duiken op....

Mellouki Cadat (45) wordt aangezien voor Surinamer, Antilliaan of Marokkaan. Hij is evenwel Fransman, paracommando en reserve-luitenant in het Franse leger en sinds een jaar vertegenwoordiger van GroenLinks in de deelraad van het problematische stadsdeel Zeeburg.

In de deelraad valt hij op met breeksprakige verhandelingen over sociale cohesie en verworvenheden van de multiculturele samenleving. Tegen 'paardenmiddelen', zoals preventief fouilleren en cameratoezicht, verzette hij zich immer tot het uiterste. Maar hij is gaan schuiven. Cadat: 'Ik krijg een steeds minder rozige kijk op de samenleving.'

Zijn moeder was Bretonse en zijn vader Algerijn. Hij is van katholieke huize, deels opgevoed in de overwegend islamitische Sahara. De familiegeschiedenis beschrijft de inmiddels tot 'meest digitale raadslid' gebombardeerde Cadat op zijn website cadat.nl. Cadat: 'Het geheim van een Breton uit de Atlas met een zwarte huid.' Vanwege de liefde ('ze kwam uit het zwartekousenmilieu') belandde de politicoloog in Amsterdam. Hij is gek op de hoofdstad en fotografeerde onlangs in zijn stadsdeel enkele van de karakteristieke woonblokken, ontworpen door Berlage.

Cadat: 'Komt er weer zo'n vervelend type naar me toe. Of ik wilde oprotten. Ik voelde me echt bedreigd. Dan denk je toch hoe goed het zou zijn als er camerabewaking was geweest, met deskundige controle vanuit een centrale.'

In Engeland bestaan systemen waarin de gegevens van beruchte criminelen zijn opgeslagen. Zodra zo'n type door de camera wordt gepakt, gaat er een alarm af. Cadat: 'Ik zeg niet dat wij dat ook moeten hebben, maar ik ben de afgelopen maanden een stuk realistischer geworden. De politiek verandert niet de maatschappij, maar de maatschappij verandert jou. Ik ben niet langer de groene priester.'

Zijn aanhoudend verzet tegen preventief fouilleren heeft te maken met Franse ervaringen. 'De politie daar kent de coup-de-poing, de vuistslag. Dat betekent dat binnen een minuut een plein wordt afgezet, waarna iedereen door geüniformeerden en agenten-in-burger wordt gefouilleerd, inclusief een vinger in je achterste. Dat is buitengewoon vernederend.'

'Vuistslagen' in Zeeburg? Aarzelend: 'Als privé-persoon zeg ik: als het moet, dan moet het. Maar als politicus stel ik prijs op de toevoeging dat het hier nog niet aan de orde is. Voor de Indische buurt is het niet relevant. Er kan een moment komen wanneer dat wel zo is. Maar eerst moet het goed worden geëvalueerd.'

Op straat, zo vermoedt het raadslid, heerst 's avonds een sterke interne controle: 'Als je er niet bijhoort, kun je worden doodgeschoten. Wie er diep induikt, zal een andere samenleving ontdekken, wellicht een maffioze, met eigen normen en waarden. '

Veel indruk maakten ook de privé-ervaringen in zijn eerste woning te Zeeburg. Bewoners gebruikten de lift als openbaar toilet en de ruiten in de hal lagen meestal in diggelen. 'Het was die grote families niet aan hun verstand te brengen dat je je eigen trappenhuis moet schoonhouden.'

Wijzer geworden permitteert de Fransman zich inmiddels gepeperde kritiek op het dagelijkse bestuur van het stadsdeel Zeeburg, dat al decennia lang door linkse partijen wordt gedomineerd. Het wordt hem niet in dank afgenomen. Vorig week werd hij door zijn partij op het matje geroepen nadat hij in Binnenlands Bestuur de wethouders een 'Pim-Fortuynsyndroom' had aangewreven.

Cadat, voorzichtig geworden: 'Zeeburg worstelt met de stroperigheid van z'n politieke bestuur, waarbij ik mezelf niet uitsluit.'