Zelfs Diaghilev zou worden verrast door glanzend Vavoom

Vavoom. . . Concept: Karin Post, choreografieën: Post, Guido Severien, Désirée Delauney, Helga Langen, Gerardjan Rijnders. Compositie: Guus Janssen. Gezien in De Toneelschuur, Haarlem....

ISABELLA LANZ

Vavoom. . . Het klinkt als een wegscheurende race-auto of als een diepe reutel uit de trombone van een dorpsfanfare. Als tekst in een strip past het woord ook: snel, speels en wat schetsmatig. Toch is er fors over nagedacht. In het kleurige abstracte achterdoek van schilderes Cecile van der Heiden zijn de zwarte contouren frivool van vorm alsòf ze werden ontworpen via een simpel computer-tekenprogramma. Niets is minder waar. De kermiskleuren zijn traditioneel met de hand ingeschilderd.

Er klinken een roffel, daarbij wat gortdroge pianoaanslagen en diep gesnork uit een tenorsaxofoon. Vanuit drie kanten loeren de musici Paul Koek, Gerard Bouwhuis en Peter van Bergen naar het midden van het toneel waar Karin Post op een tafel staat, stralend als een triomfator. Even daarvoor heeft ze als een SM-meesteres danspartner Guido Severien met zachte hand gekweld. Het is even tijd voor iets luchtigers. Een pittige tap-roffel schiet uit haar voeten. Bouwhuis zit haar met een Hi-hat flink op de hielen. De vaart zit er, na een schuchter begin, nu goed in.

Met Mambo, een van de negen muziekstukjes die de basis voor de choreografie vormen, kan het alleen nog maar leuker worden: ronduit uitbundig is hun unisono duet, jolig als Fred Astaire's dansen, even zorgvuldig ook. Bij het melancholieke Taag verandert de stemming op slag: Post's rug kromt zich, haar armen zijn akelig verwrongen. Op haar emotionele beklemming reageert Severien met een extreme rusteloosheid.

Hoe bezweer je onzekerheid en gekte? Hoe breng je de sfeer in de voorstelling weer bij het uitgangspunt terug? Nog voor Cha-tsja klinkt en de voorstelling met een ballroom-dans wordt besloten, is het nog één keer kermis: met radslagen verdringt Post alle ellende.

Vavoom. . . is het derde grote project dat Post onderneemt. Een paar jaar terug liet zij voor haarzelf en danspartner Dries van der Post choreografieën maken door Hans van Manen, Pauline Daniëls en Ted Brandsen. Op dit geslaagde True Colour volgde Twine, met werk van Ton Simons en Piet Rogie. Beide keren vulde zij dit met een eigen stukje aan. Muziek speelde ook toen een prominente rol terwijl Peter Struycken voor deze produkties het toneelbeeld ontwierp.

Vavoom. . . is hierop een vervolg, met dat verschil dat Post nu Guido Severien aan de hand heeft en zij een flinke stap verder ging. Met dank aan regisseur Gerardjan Rijnders zijn de choreografishe onderdelen van onder meer Helga Langen en Désirée Delauney, tot een geheel vervlochten. Dat is goed gelukt.

Posts ideaal om eigentijdse interessante muziek en dito beeldende kunst met dans te verbinden heeft opnieuw een glanzend resultaat tot gevolg waar Diaghilev nog verrast door zou worden. Ook die sophisticated combinatie van kwaliteit, diepgang en amusement doet aan Les Ballets Russes denken. Vavoom. . . ademt de sfeer van Cocteau's Parade, ook zonder circuspaard en chinese acrobaten.

Isabella Lanz

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden