Zelfportret als regenworm

'MIJN meester schreef me neer/ In inkt die uit een moeder stroomde/ En hij sprak tot mij in de stilte van het hok', schrijft Stefan Hertmans in 'De lijdensvanger spreekt', een gedicht uit Thierry De Cordier - De wijnjaren (1982-2002), een overzicht van de gedachten en het werk van de...

Th. De C., voltijds denker, gevelschilder, limonadier, aardappelsorteerder, maître d'hôtel, taxichauffeur, nachtwaker, werkloze, bordenwasser (zware vaat), tuinier, filosoof, wereldverbeteraar, monnik, misantroop, zondagsdenker, enzovoort, woont het liefst in een vergeten en afgelegen 'Nergenshuizen', op een plek waar hij zich in een schrijfhut kan terugtrekken. Vroeger woonde hij in Schorisse, een onooglijk dorpje in de Vlaamse Ardennen, nu afwisselend in Oostende en in het Franse Auvergne.

Toch schuwt De Cordier het volle daglicht niet: hij exposeert, is performer en houdt toespraken, ook 'wereldtoespraken'. Hij schreef ooit een Welt-Zusprache auf dem Jungfrau durch Herr Th. De C.. Want de denker, de grand penseur, is naar zijn zeggen 'een man van paradoxen'.

In april 1983 nam hij de trein naar Zwitserland, waar hij in de bergen zou wonen, aan een meer, 'en leven van geaquarelleerde berglandschapjes'.

Nooit zou hij nog terugkomen. Tien dagen later was hij terug, vertelt Bernard Dewulf in zijn bijdrage 'De onherbergzame - waarin de kunstenaar zoekt te wonen'. Er rijden nu eenmaal 'geen treinen naar de wijsgerigheid'.

De kunstenaar tekende een Zelfportret als regenworm: De Cordier, né en Flandres le 17 juin 1954, philosophe-autodidacte, roerloos, onbewogen en nietig. Hij timmerde een 'schrijfhut', zo'n ton als de filosoof Diogenes; hij maakte van een gesneuvelde populier een écritoire, een schrijfstoel, zijn scriptorium. Hij heeft er geen letter op geschreven. Het gaat 'om het tentoonstellen van het schrijverschap', om zwijgen, spreken, schrijven, filosoferen en taal.

In een priegelig handschrift noteert hij flarden tekst; hij schrijft, in archaïsch Frans, postume brieven aan zijn moeder. Hij stopt met schrijven; soms vernietigt hij teksten. Kon hij maar schrijven als die anonieme filosoof die sprak over iemand die in een put zat, 'almaar kleiner wordend, tot hij niet meer was dan de teen van zichzelf'.

'Hoe zie je jezelf als schrijver?', vraagt Xavier Tricot in De wijnjaren. 'Zittend het leven ondervragen', antwoordt De Cordier. Hij is 'sterk begaan met het ik', om 'het ik' - ondanks zijn zelfportretten - in het algemeen: 'Het algemene ik. Het ''kleine ik'' dat zomaar in de wereld staat. En wat met dit ''in de wereld staan'' aan te vangen?' Vandaar een van de titels van zijn werken: 'Ik ben de wereld.' Zijn meester schreef hem letterlijk neer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden