Zelfovertuiging

(Oud-)Tourverslaggevers van de Volkskrant kijken terug op hun werk. 19 juli 1989, etappe Briançon - Alpe d'Huez.

'Ik weet zelf ook niet waar ik de krachten voor zo'n gekke aanval als vandaag vandaan haal.' (Gert-Jan Theunisse na zijn zege op Alpe d'Huez in de Volkskrant van 20 juli 1989.)


In de koninginne-etappe, die over de Galibier en de Croix-de- Fer naar Alpe d'Huez voerde, trok Gert-Jan Theunisse op 150 kilometer van de finish ten aanval en werd niet meer teruggepakt.


Die ongehoorde exercitie was, zo schreef Volkskrant-verslaggever John Volkers een dag later, 'onverbrekelijk verbonden met de doping-affaire van de vorige Tour'. Revanchegevoelens hadden Theunisse over de bergen gedragen. Hij was in zijn ogen in 1988 onterecht gestraft (10 minuten straftijd) wegens gebruik van anabole steroïden en dat moest worden rechtgezet. Was de sanctie inderdaad onterecht? Hadden slechts vitamines, ijzerpreparaten en wraakgevoelens hem over de Alpen doen vliegen?


Theunisse reed in 1988 en 1989 voor de PDM-ploeg van Jan Gisbers. Die formatie, bleek veel later, werkte met een uitgekiend dopingsysteem. Van elke renner was bijvoorbeeld bekend wat zijn tolerantie voor stimulerende middelen was en bij welke doses hij na de koers toch negatief zou blijven ingeval van een dopingcontrole. Het ging onder meer om Andriol, een anabole steroïde - vóór epo het meestgebruikte middel.


Renners werden daarom geacht zich aan de voorgeschreven doses te houden. Van een bron die destijds het programma mede vorm had gegeven, hoorde ik een jaar of twintig later - de waarheid is in het wielrennen soms heel traag - hoe het verhaal Theunisse in 1988 in elkaar zat.


De renner had niet alleen de voor hem uitgekiende dosis tot zich genomen, maar die aangevuld met extra testosteron die hij van een soigneur van de ploeg had gekregen. Dat werd hem fataal. Theunisse verklaarde tegenover Mart Smeets dat hij bereid was 'de hele dopingcaravan onder te pissen' om zijn onschuld aan te tonen, maar dat hielp hem niet.


Gert-Jan Theunisse behoorde ongetwijfeld tot de allerbeste ontkenners die ooit op een fiets zijn gaan zitten. Zo vurig en vol overtuiging ontkende hij dopinggebruik, dat de indruk ontstond dat hij zelf wel volledig moest geloven in wat hij zei en zichzelf er van had overtuigd brandschoon te zijn.


Natuurlijk was er die woensdag in de Alpen bij de volgers, naast bewondering voor de prestatie van Theunisse, ook scepsis. Theunisse was een trainingsbeest die zichzelf onderwierp aan onmenselijke ontberingen om het lijf te harden. Maar uit die bezetenheid kwam, bleek in 1988, ook de bereidheid voort verboden middelen in te zetten.


Gert-Jan Theunisse werd na zijn overwinning gecontroleerd en negatief bevonden. Hij won die Tour de bolletjestrui en werd vierde in het klassement. De Franse kranten schreven dat hij in volgende Rondes zeker tot de favorieten zou behoren. Zover kwam het niet. Het niveau van 1989 bereikte hij nadien nooit meer - alleen in zijn ontkenningen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden