Zelf doen

Danny Vera leidt sinds 2009 de huisband van tv-programma Voetbal International. Deze zomer spelen ze vijf weken achtereen elke dag in VI Oranje en Tour du Jour. Verveelt het niet, zes keer per uitzending hetzelfde riffje?

Een Gretsch of een Gretsch?

'Inderdaad, geen keuze. Altijd een Gretsch. Ik heb er twaalf. Ik hou erg van de vorm. Het geluid is nogal beperkt, het is een kruising tussen een jazzgitaar en een Fender Telecaster. Het is zeker geen allroundinstrument. Ik hou niet van allround. De mooiste is nog steeds de eerste, een rode Tennessean uit 1967. Ik heb 'm gekocht in een getto in New Orleans, voor 500 dollar, ik was 17 en met mijn moeder en mijn beste vriend op vakantie in Amerika. Ik kon nog geen noot spelen. Nou ja, het e-mineurakkoord. Dagenlang. Dwoingg. Ik gebruik hem niet meer in het programma. Daar is-ie te kwetsbaar voor. Dit moet ik nog even kwijt: ik vind mezelf zeker geen gitaarvirtuoos. Ik ben vooral songwriter, maar laatst kreeg ik een mailtje van Gretsch. Ze willen me gaan ondersteunen, als enige muzikant in Nederland. Daar ben ik heel trots op.'

Johan Derksen of René van der Gijp?

'Dat is niet moeilijk. Ik heb deze baan aan Johan te danken. Ik had gevraagd of hij het voorwoord wilde schrijven voor een cd die ik zelf had opgenomen in Nashville. Ik wist dat hij mijn muziek wel tof vond, hij houdt van americana. In die cd zat mijn allerlaatste spaargeld. Als die plaat niks zou doen, moest ik maar een vaste baan gaan zoeken. Ik airbrushte wel eens kermisattracties - misschien kon dat iets worden. En inderdaad: de plaat deed niks. Kort daarop kwam het verzoek of ik met mijn band bij het programma wilde komen - om te voorkomen dat RTL een kutorkest neerzette, zoals Johan het formuleerde. Ik had de tranen in mijn ogen. Eindelijk kwam er wat geld binnen, na jaren geklooi zonder dat het een rooie rotcent opleverde. Niet dat daarna de deuren open vlogen. Nog heel lang wilde niemand me neerzetten. Velen zagen mij als een Elvis-imitator, met haartjes in het vet en een vies snorretje. Pas afgelopen jaar is het voor het eerst gelukt, een heuse tour, vier optredens per maand. Dankzij mijn booker, die de zaaleigenaren gek belde, denk ik. Hartstikke leuk. Maar ik voel me ook nog steeds zeer loyaal aan het programma. Nee, ik ben dat riffje niet zat. Het is een tune. Het NOS Journaal begint met een tune, De Wereld Draait Door begint met een tune. Het is een signaal. Jongens, pak je nootjes, ga nog even pissen, Voetbal International begint. De melodie staat nog steeds op mijn iPhone, midden in de nacht heb ik het ingezongen, het zat in mijn hoofd toen ik wakker werd. Je speelt hem niet altijd precies hetzelfde, hè. Ik verneuk 'm wel eens. Een kwestie van concentratie vaak.'

VI Oranje of Tour du Jour?

'Ik zag er nooit de lol van in: drie weken lang, elke dag acht uur op een tyfuszadeltje tegen zo'n grafberg opfietsen. Ik heb er intussen wel veel respect voor gekregen, maar ik heb nu eenmaal meer met voetbal dan met wielrennen. Ik wilde ooit zelf profvoetballer worden. Ik speelde in de jeugd van Zeelandia. Prachtige shirts. Verticale strepen, groen-zwart, met witte broeken en witte sokken.


'De kritiek op VI Oranje deze weken verbaast me. Het zou te negatief zijn, de kijkcijfers te laag. Die vallen best mee en volgens mij is Johan nooit van toon veranderd. Hij heeft altijd gezegd dat Louis van Gaal een supercoach is, maar hij mag het toch mal vinden als die man in lederhose op een bordes staat te schreeuwen? Van Gaal laat zich geregeld denigrerend uit over journalisten. Waarom zou het andersom dan niet mogen? Misschien dat een enkele uitzending een keer wat zuur was, dat de humor ontbrak. Maar een voetballer mag ook wel eens een kans missen, toch? Vergis je niet, het is best ingewikkeld elke dag een sfeer te creëren alsof je met z'n allen gezellig in een café zit.'

Elvis Presley of Roy Orbison?

'Echt heel lastig. Johnny Cash hoort ook in dat rijtje thuis. Het zou het geloofwaardigst zijn als ik Roy Orbison zou noemen. Toen ik 7 was, haalde ik zijn elpees uit de platenkast van mijn vader. Als zanger, liedjesschrijver en gitarist is hij beter dan Elvis. Vaak bestaan nummers uit couplet, couplet, refrein, couplet, refrein, refrein, en met een beetje mazzel nog een solo of een bridge. Maar het werk van Orbison begint ergens en gaat naar iets toe, er zitten bijna geen herhalingen in. Toch zet ik Elvis op één. Zonder hem waren al die anderen er niet geweest. Als John Lennon zegt dat er vóór Elvis niks was, heb ik dat maar aan te nemen. Nadat ik voor het eerst All Shook Up had gehoord - ik was 13 - was ik verkocht. Op school had je skaters, alternatievelingen, gabbers - ik was de Middelburgse Elvis. Op mijn scooter draaide ik doowop. Dion and the Belmonts. Dundundundunderadundunderwhaaaa I love you like I do. Ik voel me er zo thuis bij.'

Polfliet of Vera?

'Vera. Polfliet, mijn echte naam, moet ik telkens spellen. Vera is de voornaam van mijn moeder. Ik heb in 2001 voor die naam gekozen toen ze ernstig ziek was. Twee maanden later overleed ze. Ze was zeer betrokken bij wat ik deed. Ze naaide de jasjes voor mijn eerste bandje, Grandma's Basement, ze maakte pakken uit gordijnstof en dekbedovertrekken, ze probeerde optredens te regelen. Mijn naam is geen pseudoniem of een rol of zo, het is mijn eerbetoon aan haar.'

Vetkuif of mohawk?

'Mohawk? Is dat een hanenkam? Nee, daar heb ik niks mee. Dat ik een vetkuif draag - en je moet me maar geloven - is geen poging om er rockabilly of rock 'n' roll uit te zien; het is gewoon mijn smaak. Het staat bij mijn hoofd. Het zit al meer dan twintig jaar zo. Het is in één minuut in vorm. Een beetje pommade, klaar. Dat ik altijd pakken draag, is ook niet om mijn helden te imiteren. Het zit lekker en het ziet er goed uit.'

Een lekkere cover of eigen werk?

'Als songwriter hoop je altijd op een liedje van jou dat over de hele wereld bekend raakt. Niet omdat je een groter huis wil of een grotere auto, maar het is de essentie van het vak: een liedje schrijven dat de geschiedenis in gaat. Een onsterfelijk liedje maken. Op tv doe ik covers, oude vooral. Daar beleef ik net zo goed plezier aan. Vergeet niet: het is niet mijn programma. Het moet leuk en herkenbaar beginnen. Niet met een of ander depressief nummer van mij.'

Universal of Excelsior?

'... Die stilte betekent dat ik hier goed over moet nadenken. Universal heeft destijds mijn eerste demo afgewezen. Niels Aalberts, manager bij Pias, zag het wel in me zitten. Hij nam me mee toen hij zelf naar Universal ging. Zo kreeg ik alsnog een kans, ze brachten mijn plaat uit. Daar ben ik ze echt dankbaar voor. Dat ze me na een jaar al afdankten, draag ik ze niet na. Het is business. Als iemand niet verkoopt, waarom zou je met hem verder gaan? Ik heb er nog wel twee nummereenhits in Turkije aan over gehouden, dankzij een Turkse manager van Universal. Behalve eeuwige roem daar, leverde het me geen cent op. Er werden alleen maar illegale kopieën verkocht. Ik kies toch voor Excelsior, het label waarop mijn laatste cd Distant Rumble is verschenen. Ik was na drie cd's het geloof in het uitbrengen in eigen beheer aan het verliezen. Dat ik daar terecht kon, verraste me echt. Ik nam altijd aan dat ik in hun ogen het coverbandje op de commercieelste zender van Nederland was. Maar ze vonden me hartstikke tof. Excelsior draagt ook sterk bij aan de okéfactor. Ik werd tot voor kort vaak uitgelachen of, nou ja, misschien wat minder serieus genomen. Dat komt nu een stuk minder voor.'

Middelburg of Nashville?

'Middelburg, toch. Ik ben er geboren, ik woon mijn hele leven in hetzelfde pand aan de Herengracht. Mijn vader woont beneden, mijn vrouw en ik wonen in een appartement erboven. Ik vind het fijn dat ik dicht bij het strand woon, ik vind het fijn als ik de Lange Jan zie. Ik hou erg van Nashville, hoor. Ik heb er een plaat opgenomen, ik heb er opgetreden, ik heb er concerten bezocht; het is een echte muzikantenstad - en zeker niet alleen maar country. Ik hou ook van de zuidelijke staten. Het ruikt er naar popcorn, naar zoetigheid, naar barbecue. Maar Middelburg is thuis, al 37 jaar.'

Playboy of Penthouse?

'Playboy natuurlijk. Escha, mijn vrouw, staat erin deze maand. Moet je het zien? Dit is kunst. Kleine schilderijtjes, de bekendste schilders schilderen ook modellen naakt. Gijp zei het treffend: ik had het toch graag iets ordinairder gezien. Man, ik ben zo trots als een aap met zeven lullen. Penthouse is meer wijdbeens. Dat had ik niet zien zitten, en Escha zelf trouwens ook niet.'

Extra: CV Danny Vera

1977 Geboren in Middelburg


1989-1993 Mavo


1994 Middenstandsopleiding (niet afgemaakt)


1995 havo (niet afgemaakt)


1997 Dag- en avondschool havo (niet afgemaakt)


1999-2002 Rockacademie Tilburg (niet afgemaakt)


2003 For the Light in Your Eyes (Universal)


2005 Hold on a While (eigen beheer)


2007 Ordinary Man (eigen beheer


2009 Pink Flamingo (eigen beheer)


2009-2014 Huisband Voetbal International


2013 Distant Rumble (Excelsior)


Danny Vera is getrouwd met actrice Escha Tanihatu, gastvrouw in Voetbal International.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden