Zeldzame eenheid heeft precies een week geduurd

In de Kuip raken de gemoederen verhit. Het eindresultaat: twee penalty's, twee rode kaarten en vijf doelpunten.

ROTTERDAM - Feyenoord - ADO Den Haag 3-2

In de krachtmeting tussen Feyenoord en ADO Den Haag, soms door de spelers iets te letterlijk zo opgevat, ligt na afloop één vraag voor de hand: was dit wel respectvol? De antwoorden, gegeven door spelers van beide teams en scheidsrechter Ruud Bossen, lopen nogal uiteen. De eenheid van een week eerder, toen eredivisieclubs hun eerbied toonden voor de doodgeschopte grensrechter uit Almere, is alweer spoorloos.

De wedstrijd tussen de Rotterdammers en de Hagenaars liep uit op een perfect uitgevoerde operavoorstelling, inclusief dramatiek, liefde, overspel en verraad. Dat was op zich niet verrassend. Het lijkt een traditie wanneer de twee volksclubs elkaar treffen. Het is de intensiteit van deze opvoering die velen versteld doet staan.

Neem Lex Immers, 'Hagenees' in hart en nieren, maar spelend in het rood-wit van Feyenoord. Afkomstig uit de oer-Haagse Schilderswijk, fan van de tegenstander. Een ooievaar op zijn rug om dat te bewijzen. 'Lexie laat je tattoo zien', zingen de fans van ADO, van wie er een aantal tot zijn vriendenkring behoort.

Dat is aan het begin van het duel, als de sentimenten nog onder controle zijn. Maar als 'Lexie' vlak voor rust een penalty benut, daarmee Feyenoord op 2-1 zet, en naar de smaak van de Hagenaars iets te uitbundig juicht - Ronald Koeman zal tevreden zijn geweest - slaat de stemming in het uitvak om. 'Laat je club maar in de steek', schreeuwen honderden. 'Lexie komt Den Haag niet in', is het even later.

'Lexie is een Feyenoorder', reageren de rood-witten in De Kuip, die de verrichtingen van Immers en Wesley Verhoek, nog zo'n Hagenees, tot dan toe met kritische ogen hadden gevolgd. De rij met stewards tussen het uitvak en het thuispubliek wordt versterkt. Aan het begin van het duel is het één linie, aan het eind zijn het er vier.

De versteviging van het beveiligingskordon is symbolisch voor de ontwikkeling van het treffen. Het begint rustig, respectvol en logisch. Het ontaardt in chaos, een surrealistisch schouwspel waarin de grenzen van het toelaatbare steeds meer lijken te vervagen.

De benutte penalty van Immers, vlak voor rust, is de inleiding van een met emoties doorspekte tweede helft. De strijd is prachtig, de opeenvolging van gemoedstoestanden begrijpelijk, de spanning bloedstollend, de sfeer in het stadion subliem. Maar eens te meer wordt duidelijk hoe relatief het begrip 'respect' is als de gemoederen verhit raken.

Er is dramatiek. De rode kaart voor Bruno Martins Indi, die door scheidsrechter Bossen wordt gegeven vanwege het onreglementair ontnemen van een scoringskans, is onterecht. De sterke verdediger probeert met een ultieme poging een doelpunt van Mike van Duinen te voorkomen, lijkt daarin te slagen, maar wordt door Bossen bestraft. De daaruit volgende penalty van Danny Holla betekent de gelijkmaker.

En wat te denken van de actie van Tom Beugelsdijk, ook al geboren in Den Haag. De jonge centrale verdediger van ADO gaat met zijn arm als slagwapen een kopduel aan, raakt daarbij Immers, en mag tot zijn eigen verbazing ook vertrekken. 'Als het andersom was geweest was ik niet blijven liggen alsof ik zwaar geblesseerd was', deelt Beugelsdijk na afloop een sneer uit aan Immers, die inderdaad langer dan nodig door rolt.

Want het is niet alleen door (te) harde duels dat de wedstrijd tegen het einde aan bijna ontspoort. Spits Pellè acteert consequent de stervende zwaan. Vaak pakt dat goed uit en fluit Bossen in zijn voordeel. Tot grote ergernis van de ADO-spelers, die de scheidsrechter maar blijven attenderen op de schwalbes van de Italiaan.

Vito Wormgoor, bonkige centrale verdediger van ADO, wrijft uit onmacht maar een aantal keer het haar van de ijdele Pellè in de war. 'Om hem uit zijn ritme te halen', beweert Wormgoor na de wedstrijd in de catacomben. 'Dat hoort erbij.' Een vakantie naar Italië sluit hij ook niet uit. 'Misschien zoek ik Pellè zelfs nog wel even op', zegt hij cynisch.

Het winnende doelpunt van Feyenoord, een kopbal van De Vrij die door ADO-middenvelder Chery in eigen doel wordt gewerkt, is een passend slotstuk in het duel der krankzinnigheid. De scheidsrechter fluit af, handen worden geschud, blikken worden uitgewisseld. Het was de middag van de passie. De adrenaline blijft ook na het laatste fluitsignaal voelbaar.

Ook bij scheidsrechter Bossen, die z'n best doet om zijn discutabele beslissingen te rechtvaardigen. Al zegt hij niet blij te zijn met de hoofdrol die hij opgedrongen kreeg. 'Het was een zware middag. Ik moest maar hopen dat mijn assistenten alles zagen wat er achter mijn rug gebeurde. Volgens mij is dat goed gelukt.'

Voor bezinning is vlak na afloop nog geen tijd. Misschien later deze week.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden