Zelden eerlijk

(Oud-)Tourverslaggevers van de Volkskrant kijken terug op hun werk. 24 juli 2002, etappe Les Deux Alpes - La Plagne

'De formidabele aanval van Michael Boogerd in de koninginnenrit van de 89ste Tour de France - voor het eerst sinds 1989 (Gert Jan Theunisse, Alpe d'Huez) won een Nederlander weer een bergrit - wordt op La Plagne ook door de US Postals geprezen. Bruyneel: 'Bij de voet van de laatste klim wist ik zeker dat Michael Boogerd zou winnen.'

Dit is de vijfde alinea van mijn verslag, afgedrukt in de Volkskrant van 25 juli 2002, over de mooiste zege van Michael Boogerd. Bijna 80 kilometer rijdt hij solo over Alpen. Op zijn lievelingsberg, de Madeleine, knijpt hij er tussenuit. US Postal-kopman Lance Armstrong, allang zeker van zijn vierde eindzege, vindt het best.

In retrospectie denkt de argeloze lezer wellicht: waarom moeten die - naar we nu weten - maffiose US Postals opduiken in een stuk dat een oranje opmaak had verdiend? Had een andere ploeg niet beter aan het woord kunnen komen?

Ik denk bij teruglezing: waarom ben ik het stuk zo kabbelend begonnen met de 'verdeel-en-heerstactiek' van US Postal-ploegleider Bruyneel? Waarom heb ik niet meteen, pats boem, geschreven dat Boogerd die dag 'mocht' winnen?

Ter voorkoming van misverstanden: Boogerd rijdt die dag geweldig. Ik geef het u te doen, in de hitte, al die bergen over, al dan niet gedrogeerd. Zelf stierf ik van de dorst.

Een van de mooiste aspecten van professioneel wielrennen heb ik altijd het 'wheelen en dealen' gevonden. Het geritsel. Ik knijp een oogje toe of in de rem als jij...

Op die woensdag 24 juli 2002 komt het wheelen en dealen mooi samen. Terwijl om mij heen geroutineerde Belgische Tourverslaggevers (sommigen hebben Coppi nog zien fietsen) schamperen dat 'dien Ollander' veel te vroeg is gegaan, denk ik dat Boogerd weleens kan winnen.

Ik weet zeker dat ik gelijk krijg als Armstrong als een dolleman de laatste 20 kilometer de een na de ander opraapt om vervolgens bij de slotklim te temperen. Boogerd mag winnen. Boogerd is niet gevaarlijk voor het klassement (niemand trouwens) en Boogerd en zijn hele ploeg hebben de dagen daarvoor braaf voor de US Postals op kop gereden. Voor wat hoort wat.

In veel sporten wint altijd de beste. Dat wordt nogal saai. In wielrennen mag iemand zo maar winnen. Dat maakt de sport zo interessant. Wie heeft nog een rekening open staan bij wie? Ooit heb ik het plan gehad om een reusachtig organigram te maken met allerlei wielrenners en pijltjes die aangeven wie aan wie nog wat schuldig is.

Wielrennen is zelden eerlijk. Des te beter. Boogerd op La Plagne brengt me terug naar de olympische wegrace van 2012. Daar was de subtiliteit ver te zoeken. Maar ooit rijdt ploegleider Vinokoerov van Astana een hele achtervolgende groep per ongeluk de berm in, waardoor de solerende Uran van Sky toch nog uit de greep blijft.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden