Zeeuwse zuinigheid in Ziggo

Het leek wel een Ameri-kaans feestje dat Bløf voor zijn 20ste verjaar-dag gaf: al het lekkers zelf meebrengen.

De aanloop naar het twintigjarige jubileumfeest voor de band Bløf, in de Amsterdamse Ziggo Dome, haperde. Een experiment met de lichtshow, aangestuurd door de smartphones van het publiek, werd op het laatste moment afgeblazen. Het bleek technisch toch niet haalbaar.


En dan was er vrijdag ineens een mediarelletje. Het programma EenVandaag wilde een item maken over de jubilerende band, maar toen bleek dat het zou moeten gaan over de, volgens in het programma opgevoerde critici, 'quasipoëtische en ergerlijke teksten' van de band, staakte die de medewerking. Liever geen item dan een afzeikitem, had de manager bedacht. Groot gelijk.


Het is zaterdag aan de vier Bløf-heren zelf om het jubileum een beetje vrolijk te maken. Maar wat tonen de Zeeuwen zich in de uitverkochte Ziggo Dome weinig vrijgevig op hun feest. Alsof de gasten zelf chips en drinken moeten meenemen.


Om een uur of negen - de stampvolle Ziggo Dome gonst van blijde verwachting - staat de band ineens op het podium, naast vier grote beeldschermen (één per bandlid). Geen opkomst, geen hartelijk welkom. De show begint eigenlijk nogal plompverloren, met het nummer Later als ik groter ben. Volgende nummer: Beter.


Het was misschien zo bedacht, als 'overdonderend begin', maar het eerste showdeel pakt eerder uit als een koude douche. In dit stoere muziekpaleis staat plots gewoon een toch wat karig bandje te spelen. Vier mannen rond een drumstel. Van wie het geluid al direct verzuipt in de enormiteit van de Ziggo Dome. Zo wil de gitaar van leadzanger Paskal Jakobsen maar niet rocken.


Na een paar nummers wendt Jakobsen zich dan toch tot de zeventienduizend man die voor hem zijn komen opdraven. 'Blij dat jullie er allemaal zijn.' Volgende liedje.


Wat heeft Bløf bezield zo'n megaoptreden te organiseren in de Ziggo Dome? Geen verrassende gastoptredens, dat hád gekund. Wilde Bløf niet. Ook niet iets als een 'reisje door het oeuvre', ondersteund door hartverwarmende visuals uit het bandarchief. Had ook gekund. We zien een paar snippers oude clips, meer niet. Verder staat Bløf te spelen alsof ze in de plaatselijke popzaal staan, maar dan met meer lichtshow. Het publiek raakt nauwelijks betrokken bij wat er, daar heel ver weg, op het podium gebeurt. Nou ja, het zingt mee. Met het lied Omarm natuurlijk. Waarbij je bij de frase 'ik weet niet hoe het komt, dat ik weg wil' onherroepelijk valse gedachten krijgt.


Zo wandelt Bløf in twee uur door zijn repertoire heen. Zelfs een lied als Alles is liefde, dat in de Ziggo Dome toch kippenvelpotentie heeft, komt niet van de grond. Het wordt afgewerkt, klaar.


Doodzonde. Bløf maakt zich er in de Ziggo Dome veel te gemakkelijk van af. Ook een optreden vanuit het midden van de zaal, als een soort akoestisch combo, wil maar geen indruk maken. Ja, de band heeft zich verplaatst. We registreren het.


De bewondering gaat vanavond uit naar het publiek. Dat blijft maar meezingen en straalt, zeker als Bløf dan toch wat videomateriaal laat zien van de overleden drummer Chris Götte, bakken vol liefde richting het podium. Wat heeft deze band een geweldige aanhang en wat had die meer verdiend.


Robert van Gijssel


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden