'Ze zullen altijd die enorm verliefde bom geluk blijven'

In heel Nederland werden afgelopen weekeinde slachtoffers van de ramp met de MH17 herdacht. Bij de Amsterdamse roeivereniging Skøll stonden de leden stil bij de dood van Karlijn Keizer (25) en Laurens van der Graaff (30).

AMSTERDAM - Ze hebben een steiger bij de Amsterdamse roeivereniging Skøll, vol in de zomerzon. Ze hebben water om in te zwemmen, boten om mee te varen en bankjes om op te zonnen. Maar deze zaterdag blijft dat allemaal leeg. Alle leden zijn binnen en kijken naar foto's. Om de beurt schrijven ze iets in het condoleanceregister. 'Dag lieve Karlijn. Dag lieve Laurens'.


Karlijn Keijzer (25) en haar vriend Laurens van der Graaff (30) zaten donderdag in vlucht MH17 richting Kuala Lumpur. Ze zouden samen met twee vrienden op vakantie gaan. 'Op weg naar Indonesië om samen met ons te genieten van het leven, de liefde, te luieren op het strand, bier te drinken en een beetje roeien te kijken', schrijft Boudewijn van Opstal. Van Opstal is sinds 2012 bondscoach van het Indonesisch roeiteam en schrijft in die hoedanigheid columns op de website Roeined.nl. Hij en zijn vriendin kenden de twee goed. Ze waren vrienden.


'Met zo'n doodnormale vlucht die je boekt via vliegwinkel.nl. Onze vlucht gaat volgende week, maar het hotel dat we samen hadden geboekt zal leeg blijven. Geen gevecht wie meer recht heeft op het bed in de slaapkamer danwel het matras op de grond', schrijft Van Opstal. 'De honderden goede verhalen, de bijeenkomsten, de mooie foto's, dit stukje: het had voor hun bruiloft moeten zijn.'


Karlijn, geboren in Almelo, kwam in 2006 naar Amsterdam om farmaceutische wetenschappen te studeren en te roeien. Ze had talent. Bij de roeivereniging ontmoette ze Laurens die al een tijd in Amsterdam woonde. Laurens rondde twee bachelors en twee masters af en begon vier jaar geleden als docent op een middelbare school in Amsterdam.


Ze zouden gaan samenwonen toen Karlijn een paar jaar geleden naar de Verenigde Staten verhuisde. Eerst om te roeien en een master te volgen, maar voor een proefschrift verlengde ze haar verblijf. Het was vanwege die afstand dat zo zoveel zin hadden in hun vakantie. Eigenlijk zagen ze elkaar te weinig. Over twee jaar zou Karlijn terugkomen naar Amsterdam. Naar hun nieuwe huis. 'Een huis met een woonkamer zo groot', schrijft Van Opstal, 'dat alle studentenhuismeubeltjes eruit zagen als poppenmeubeltjes'.


Maar in plaats daarvan worden ze zaterdag herdacht op de plek waar ze elkaar voor het eerst zagen; bij de roeivereniging die hen samenbracht. Op een scherm zijn foto's te zien. Foto's in een roeiboot, foto's van hen samen, elkaar omhelzend. De pitchers waaruit bier wordt geschonken, zitten vandaag vol met water. Op de gang snelt een meisje half huilend de wc in. Twee vriendinnen volgen om haar te troosten.


Het bestuur van roeivereniging Skøll kwam donderdagavond direct bij elkaar, vertelt voorzitter Jurriaan Nip. Ze namen nog diezelfde avond contact op met de families om toestemming te vragen voor de bijeenkomst. De nabestaanden hadden het nieuws toen net gehoord.


In de nacht van donderdag op vrijdag mailt het jongere broertje van Karlijn, Rutger, de redactie van de Volkskrant. Hij stuurt zijn e-mail om kwart over drie 's nachts. Een paar uur daarvoor hoorde hij dat het vliegtuig was neergeschoten, iets later dat zijn zus en haar vriend er echt inzaten.


Bij de e-mail voegt hij een foto toe. Een selfie die de twee maakten vlak voordat ze instapten. 'Het enige wat ik aan u vraag', schrijft hij, 'is dat u kan laten zien aan Nederland en aan de wereld welke pijn ik, mijn andere zus en mijn ouders nu doormaken. Dit is de pijn van honderden mensen in Nederland.'


Bijeenkomsten zoals deze in Amsterdam vonden afgelopen weekeinde door heel Nederland plaats. Een stille tocht in Vleuten-de Meern voor drie leerlingen van het Minkema College. Een bijeenkomst in Eindhoven bij de scoutingclub van de familie Kotte. Voetbalclub Neerkandia voor de familie Wals, sportschool Buenting voor het gezin Gunawan. Het Comenius College en de Sint-Vituskerk in Hilversum. De Sint-Willibrordusschool in Neerkant, het Geert Groote College in Amsterdam.


'Karlijn en Laurens zijn dood', schrijft Boudewijn Van Opstal. 'Ze zullen altijd die enorm verliefde, niet van elkaar af kunnen blijvende, bom geluk blijven. Nooit zullen ze in de sleur terechtkomen van naast elkaar op de bank zitten, langs elkaar heen leven of geen goede gesprekken meer met elkaar voeren. Laurens en Karlijn zullen altijd de liefde blijven die iedereen wil zijn, die iedereen wil hebben en iedereen wil houden.'


'Als er een ding is waar iets van troost uit is te halen', schrijft hij, 'is het dat Laurens en Karlijn op hun allerverliefdst, allergelukkigst en hoogstwaarschijnlijk al kroelend naast elkaar zaten toen het noodlot toesloeg.'


VOLKSKRANT.NL/MH17


Wie waren de passagiers van de rampvlucht? De levens van de slachtoffers.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden