Ze voert de kijker langs alle emoties

Ze is 66 en ravissant. Haar schoonheid tart de wetten van de natuur en de jaren. Als ze iets spannends te vertellen heeft, buigt ze zich licht naar voren, knijpt ze haar ogen toe, zakt haar stem en is het alsof ze je even apart neemt om je iets intiems toe te vertrouwen. Het andere moment schiet haar stem steil omhoog en veer je mee met haar vrolijkheid.

Het is alsof je bij haar aan een touwtje zit, zo bespeelt ze met haar gezicht, haar ogen en haar toon je gemoed. En wat er rest na een half uur ABC World News met Diane Sawyer is pure, onvoorwaardelijke liefde.

Ze doordrenkt het nieuws met haar persoonlijkheid, en verschilt daarin oneindig van haar collega-nieuwslezers uit Nederland, die vaak zo braaf, vlak en stijf zijn. Nieuws is bij Sawyer geen voorleesoefening. Ze voert de kijker langs alle denkbare emoties: ze is verbaasd, stelt gerust, is bezorgd, kijkt vertederd, heeft medelijden, schiet in de lach. Pas was er een reportage van het slagveld in Afghanistan. Amerikaanse jongens zoeken dekking, schieten en lopen nerveus heen en weer. Na het item zucht Diane diep. Laten we duimen dat ze heelhuids weer thuiskomen, fluistert ze, het gevoel van iedere kijker verwoordend. Als het koor in een Griekse tragedie begeleidt zij het wereldnieuws.

Haar interview in 2002 met de zaterdag overleden Whitney Houston werd dit weekeinde weer volop bekeken. Op de bank tegenover Sawyer zit de zangeres, haar schoonheid steeds meer overwoekerd door de overdreven gebaren, hese stem en onvaste motoriek van een verslaafde. Haar toenmalige man, Bobby Brown, komt erbij zitten. En dan komt de onvermijdelijke vraag van Sawyer, in fluweel verpakt maar dodelijk direct: heb je haar ooit geslagen? Nee, nee zegt hij, valt even stil en begint dan zo druk te praten dat iedereen weet: hij heeft haar geslagen, de schoft.

Ook Donald Rumsfeld drong Sawyer met zachte doch dwingende hand in het nauw. Als zij met kritische vragen de druk opvoert, zoomt de camera in op zijn ogen en zien de kijkers hoe de architect van de Irak-oorlog verstrakt als een in het nauw gedreven roofdier, loensend naar zijn belaagster, wachtend op een moment van onoplettendheid om van zich te kunnen afbijten.

Het is Sawyers senioriteit. Voor sommige beroepen is het een voordeel om een groot deel van je leven achter je te hebben in plaats van voor je. In Amerika op televisie zie je opvallend veel mannen en vrouwen die in Nederland al lang en breed door schrijftafelsaneerders op transport zouden zijn gesteld naar het doorgangskamp van het prepensioen.

Niet Diane. Zij is de vrouw die een handelsreiziger aantreft in een hoek van de vrijwel verlaten bar van de Holiday Inn in een stadje in Kansas. Buiten is het donker en sneeuwt het. De man voelt zich verloren en raakt aan de praat met de vrouw. Zij is ook op zakenreis en ze hebben het over alle bijna-ongelukken op hun ontelbare vliegreizen. Gaandeweg komen ze over het leven in het algemeen te spreken. In het schemerlicht is het alsof de vrouw met die doorleefde blik en die zangerige stem mee wiegt in de weemoed van man. Als hij 's morgens in de ontbijtzaal komt, ziet hij dat ze al weg is, als een zoete droom die bij ontwaken al weer half is vervlogen.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden