Ze trapte, ik liet los, en daar ging ze

Lichtvoetige doorzetters

We bekeken een filmpje op de iPad, waarop mijn 3-jarige onder mijn begeleiding haar eerste meters zonder zijwieltjes fietst. Een instant gezinsklassieker: je keek er al meteen vanuit de toekomst naar, met haar ogen, als ze 30 of 40 is.

Zal ze er later vaak naar kijken? Als ze me een zak vindt niet, denk ik. Of wel, natuurlijk. Juist, om steeds opnieuw bevestiging te vinden voor wat ze toch al onverdraaglijk en weerzinwekkend vond.

We hadden veel geoefend de laatste tijd. Erg veel. Getraind, eigenlijk. In stappen, gestructureerd: loopfiets, zijwieltjes, hogere zijwieltjes en terug naar de loopfiets voor de balans. Onderweg maakte ik haar er ook steeds van bewust dat we aan het oefenen waren. Dat inzet werd gevraagd. Zoiets moet je niet overdrijven. Het moet wel leuk blijven. Maar als je er niet te veel druk oplegt, hoeft zoiets niet per se schadelijk te zijn.

Ik wil bij haar een beetje taaiheid kweken, iets dat ik zelf nogal ontbeer en ze dus niet automatisch meegekregen heeft. In het boek Het Winnaareffect las ik dat je kinderen niet moet prijzen om hun intelligentie - 'Wat ben je knap!' - omdat zij succes daardoor aan IQ zullen koppelen, en ernstig aan zichzelf gaan twijfelen als een volgend taakje mislukt. Prijs je daarentegen hun inzet, dan zullen ze na een mislukking hooguit denken: ik moet de volgende keer iets beter mijn best doen.

In plaats van sombere, onzekere twijfelaars kweek je zo lichtvoetige doorzetters - precies wat je nodig hebt voor succes en geluk. Misschien hebben voetbalclubs psychologen in dienst voor wie dit allang gesneden koek is, anders is het wellicht een aandachtspuntje voor als er weer eens aan de weerbaarheid van onze talenten wordt getwijfeld.

Ik zette haar voet op een pedaal en gaf de laatste aanwijzingen met een stem die licht verhoogd was van de spanning. Ik had niet alleen voor haar zo veel inzet getoond de laatste tijd, maar ook voor mezelf. Er bestaan voetbalvaders die hun gebrekkige talent op hun kinderen projecteren; ik ben een fietsvader, die via haar wil afrekenen met zijn gebrek aan taaiheid, mein innerer Schweinehund; veel te snel van slag.

Ze trapte, ik liet los, en daar ging ze. Zomaar. Het ging zo soepel en gemakkelijk dat ik ernstig aan mezelf begon te twijfelen: had ik niet overdreven met mijn trainingen? Had het niet wat minder gekund? Ze hoefde helemaal geen beroep op haar nieuwe taaiheid te doen, het ging vanzelf. Dat was gek: als je taaiheid kweekt, heb je die kennelijk niet meer nodig. Was dat een paradox? Of juist het geheim?

Nu, het maakte niet uit. Ze fietste. Met geluk, trots, plezier. Geen centje pijn. Bij thuiskomst klaagde ze alleen over zere benen, dus misschien waren we te lang doorgegaan en moesten we toch nog even bestuderen of we het rondje morgenvroeg om 7.00 uur een klein beetje korter konden maken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.