'Ze kwam uit Estland'

Pieter (53) ontmoette na het stuklopen van zijn relatie een indrukwekkende vrouw, maar wat was er met haar?

'Nadat ik vijftien jaar had samengewoond, koos mijn vriendin van de ene op de andere dag voor een andere man. Op het Tinderaccount dat ik vervolgens aanmaakte, bleef het een tijdlang behoorlijk stil. Toen ik toch een match had, was dat met een vrouw met een prachtige volle mond en indringende ogen. Ik was verbaasd: ik ben een leuke man, maar geen knapperd, dus schreef ik haar: weet je zeker dat je op de juiste kerel hebt gereageerd? Ja, dat had ze. De hele verdere avond wisselden we gezellige berichtjes uit. Ook de dagen erop bleef ze schrijven, soms hele lappen tekst. En ik dacht: zolang mijn verwachtingen niet al te hooggespannen zijn, wat heb ik te verliezen?

Ze kwam uit Estland, hield van fotograferen en dat heeft ook mijn belangstelling, dus daar hadden we het vaak over. Het contact was kameraadschappelijk. Wel zag ik dat ze iemand was die graag controle hield. Mannen, zei ze, duwde ze meestal van zich af tot ze zich terugvochten, wat mij een ingewikkelde manier van liefhebben leek. Lichtgeraakt was ze ook. Een keer vroeg ik haar een onschuldig quizje te doen waarbij ze een stuk gereedschap en een kleur moest noemen die het eerst bij haar opkwamen, en toen ze 'verfspuit en lichtblauw' antwoordde, moest ik hard lachen. Ze was diep gegriefd. Als het zo moest, schreef ze op hoge poten, dan was het nu afgelopen tussen ons. Ik schrok en legde uit dat de meesten 'hamer en rood' noemen, dat ik haar antwoord juist geestig en origineel vond, maar ineens werd het stil. Maanden later kreeg ik een mailtje. Ze had gedroomd dat ik ziek was en vroeg of het wel goed met me ging. De vreugde die ik toen voelde, was niet de vreugde om het herstel van het contact, maar één die me had moeten alarmeren.

De eerste keer dat we afspraken, was in Tunesië. Helsinki was logischer geweest, maar dat vond ze te koud. Ik boekte twee aparte kamers. Als het niet zou klikken, meende ik, gingen we gewoon elk ons weegs. Die eerste avond stopte een taxi voor het hotel en stapte een stevige, mooie vrouw in een lange groene jurk uit. Alle hoofden in de eetzaal draaiden zich om en de obers beijverden zich in het aandragen van zoetigheden die niet op de kaart stonden. En tegenover haar aan tafel zat ik. Toch kwam het gesprek niet echt op gang. We keuvelden over wat we allemaal konden doen die week en ze zei er soms in haar eentje op uit te willen met haar camera. Nou, prima. Ik was nog steeds een beetje verbluft dat ze überhaupt was gekomen, ze was zo anders dan alle vrouwen die ik kende. Zelfbewuster, exotischer. Het was geen verliefdheid die ik voelde, dat zou aanmatigend zijn geweest. De volgende avond droeg ze een lange rode jurk. Toen de ober vroeg wat we wilden drinken, zei ze met een diepe stem: 'Give this man a strong drink because I'm not wearing any underwear under this dress.' Ik ben nogal slechthorend, dacht dat ik haar niet goed had verstaan, maar de ober vroeg haar de woorden te herhalen. En dat deed ze. Ik kreeg het er warm van, de hele verdere avond probeerde ik er niet aan te denken, maar dat lukte niet, in de lift was me al opgevallen dat ze geen beha droeg.

Ik probeerde me geen illusies te maken, maar mijn lichaam gehoorzaamde uiteraard niet. De opwinding zou ik de hele nacht in mijn onderlijf tot en met mijn nieren blijven voelen, want natuurlijk ging ze aan het einde van de avond gewoon naar haar eigen kamer. Die hele week hebben we samen op het strand gelegen, uitstapjes gemaakt, maar niet één keer heeft ze me op haar kamer gevraagd. Nadat we op de luchthaven afscheid hadden genomen, appte ze me geraffineerd: 'Ik heb het gevoel dat ik je niet heb kunnen geven wat je wenste.' En ik, als echte Nederlandse polderman, schreef goeiig terug: 'Hoezo? Het was geweldig.' Want ook al had ik alles betaald, dat gaf me toch zeker niet het recht mij op te dringen? Daarbij, het was ook leuk, wie maakt zoiets nou mee?

Een paar maanden later volgde een reisje naar Parijs, ik regelde diners in het Petit Palais en op het dak van het Centre Pompidou. Overrompeld door het uitzicht wilde ik me overgeven aan romantische bespiegelingen, maar zij maakte ruzie met de ober omdat ze een ingewikkelde salade wilde. En ja, als ik mezelf dit allemaal hoor vertellen, dan denk ik: ze was wel een beetje typisch, maar het lef dat ze had maakte zoveel goed. Ze was ook zo geestig en aantrekkelijk. Mijn leven thuis, op kantoor, met mijn golfvrienden, verbleekte. Ik wilde haar begrijpen, en ja, vertrouwen schenken. Maar toen ik op een ochtend in Parijs bij het ontbijt verscheen en haar de laatste kruimels van haar mond zag vegen omdat ze kennelijk niet op mij had willen wachten, schoot me dat ineens in het verkeerde keelgat. Wat deed ik hier nog, dit was geen vriendschap. Thuis kreeg ik wroeging. Sloot ik nu aan in de rij laffe mannen die bij de minste ergernis bij haar wegrenden, moest ik terugvechten? Ik vroeg het haar, maar het bleef lang stil. Toen schreef ze 'You can stop now' en stuurde een foto mee van haar met een andere man op het Sint-Pietersplein in Rome. Op dat moment gebeurde wat ik niet had verwacht: mijn hart brak, ik huilde. En ik had me nog zo voorgenomen geen verwachtingen te koesteren.'

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Pieter gefingeerd. Ook geïnterviewd worden over liefde en lust? Mail een korte toelichting naar lust@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden