Ze dreigde mijn ogen te komen uitkrabben

Binnenskamers wordt opgedeeld; de helft vertrekt naar Brussel. ‘Goh, ik wist niet dat de hoofdredacteur zo’n hekel aan je had.’..

‘Wat? Maar je doet het toch niet zó slecht?’ De mond van het PvdA-Kamerlid blijft half open staan. Het vermeende onrecht snijdt door zijn sociaal-democratische hart. ‘Ik wist niet dat de hoofdredacteur zo’n hekel aan je had.’ Ik heb het Kamerlid net verteld dat ik naar Brussel vertrek. Hoofdschuddend neemt hij afscheid van me. Bij zijn collega’s van CDA, VVD en SP gaat het net zo. ‘Goh, wat zielig voor je.’ Of, iets diplomatieker: ‘Was dit je eigen keuze?’

Het is typerend voor Den Haag. Toen ik in 1997 voor de eerste keer EU/België-correspondent werd, waren de reacties van Kamerleden net zo meewarig. ‘Vreselijk! Naar Siberië!’, kreeg ik toen te horen. En: ‘Een ontslagprocedure via de kantonrechter is veel korter voor je werkgever.’

Binnenhof-Brussel: vergeleken bij deze kloof is die tussen de kiezer en de politiek een drooggevallen greppeltje.

De enige afwijkende reactie destijds kreeg ik van de veel te vroeg overleden PvdA-politica Karin Adelmund. ‘Leuk, joh’, zei ze over mijn naderende vertrek. Om er moederlijk aan toe te voegen: ‘Laat je niet gaar stomen in die Brusselse snelkooksoeppan.’

Dat was de grote vrees van Adelmund, ook in Den Haag. Dat ze sufgeleuterd werd. In haar handtasje zat altijd een bundeltje brieven van crepeergevallen, meestal WAO’ers. Aan de keukentafel geschreven, op lijntjespapier uit een multomap, met hoekige hanenpoten. Als Karin te lang in de Haagse soeppan dobberde, las ze zo’n brief. Dan kon ze er weer even tegenaan. Ik weet zeker dat ze nog steeds af en toe in de hemel een briefje inkijkt om contact met aarde te onderhouden.

Waarom Kamerleden van Brussel gruwen? Het is een kwade mix van zelfbehoud en onwetendheid. Om met het laatste te beginnen: de meeste van onze volksvertegenwoordigers hebben geen flauw idee hoe in de Europese Unie de hazen lopen. Laat staan van het belang ervan. Een paar jaar geleden organiseerde ik een enquête onder Kamerleden om hun Europakennis te testen. Van de tien vragen (niveau: hoeveel leden telt de Europese Commissie?) werd er één door een meerderheid van de ondervraagde Kamerleden goed beantwoord.

Ik heb een GroenLinks-Kamerlid moeten beloven haar resultaat nooit bekend te maken. Anders kwam ze mijn ogen uitkrabben.

Dan het zelfbehoud. Hoe groter het belang van Brussel, hoe kleiner dat van het Binnenhof. Het zijn qua macht communicerende vaten, met die aantekening dat het vaatje Brussel steeds voller wordt. Heel vervelend als Kamerlid. Gloort na jaren van folderen en congressen bezoeken eindelijk de blauwe Kamerzetel, blijkt het een klapstoeltje te zijn. Nee, dan liever de ogen dicht en gewoon doen alsof het gouden fonteintje op het Binnenhof de bron van alle wijsheid is.

Ik ga dus naar de macht toe. Ik heb er ontzettend veel zin in. En ik beloof u dat ik niet als een soepkip in de Brusselse keukens zal eindigen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden