Zangvogel Paolo Nutini over zijn inspiratiebronnen

De Schot met de Italiaanse naam en de zwarte stem heeft zijn derde album uit. Paolo Nutini verklaart zijn inspiratie bronnen aan de hand van vijf favoriete cd's.

Paolo Nutini: 'Op een gegeven moment voel je de opwinding die het zingen bij je teweegbrengt.' Beeld Shamil Tanna

Het had niet veel gescheeld of hij was de soulvolste frietenbakker van Schotland geworden. Het was de bedoeling dat Paolo Nutini de fish and chips-zaak van zijn vader zou overnemen. 'Maar ik heb in mijn jeugd veel tijd doorgebracht met mijn grootvader, een charmante en excentrieke man, altijd vol ideeën en grapjes. Hij heeft me met veel soorten muziek in contact gebracht.'

Opa speelde piano en de jonge Paolo zong. 'Ik kan me niet herinneren dat ik op een bepaald moment het besluit heb genomen om professioneel zanger te worden. Het voelde als een natuurlijke ontwikkeling om ermee verder te gaan. Op een gegeven moment voel je de buzz, de opwinding die het zingen bij je teweeg- brengt. Daar wil je dan meer van en mijn grootvader heeft daarin een grote rol gespeeld.'

Grote doorbraak

Op dit moment is Paolo Nutini een van de best verkopende artiesten van Schotland. Op zijn derde album, Caustic Love, met een ambachtelijke soulsound, klinkt het alsof zijn stembanden de sporen dragen van een zwaar en vermoeid leven; de plek waar de grove agitatie van een Wilson Pickett, het superieur smachtende van een Otis Redding en de sombere berusting van een Al Green zich allemaal hebben genesteld.

Caustic Love betekende voor Nutini een grote doorbraak; de BBC sprak eerder dit jaar nog over hem als 'waarschijnlijk Schotlands beste muzikant van dit moment'. En zo belandde die tanige blanke jongen, met een stem zo rafelig als zijn haar, in een traditie van klassieke soulzangers.

Niet dat hij zich ooit in wat voor zangtraditie dan ook wilde plaatsen. 'Ik heb geen vocalisten als uitgesproken voorbeelden. Het is altijd het geheel geweest: de zang, de muziek en de arrangementen die me overdonderden. En ja, ook de labels waarop al dat moois verscheen. Motown, de southern soul van Stax. Ik ben dol op die muziek.'

De Schotse singer-songwriter Paolo Nutini tijdens zijn optreden op de tweede dag van Pinkpop 2014. Beeld ANP Kippa

1 The Drifters - The Best Of

'Ik weet echt niet meer welke verzamelaar het precies is geweest maar het had in ieder geval alle hits, van There Goes My Baby tot Under the Boardwalk. Het was het allereerste album dat ik als 6-, 7-jarig jongetje bezat, en mijn eerste muzikale liefde. Zo een waaraan je op volstrekt natuurlijke wijze al je kinderlijke toewijding geeft. Zoals kinderen tegenwoordig geboeid door hun favoriete tekenfilms voor de tv zitten, zat ik voor de speakers van de platenspeler en werd compleet bevangen door dat geluid. En uiteindelijk alles meezingen natuurlijk.'

2 James Brown - Live At The Apollo Volume II (1973)

'Dit is een plaat die de oerdrift om te zingen in je wakker maakt. Er gebeurt zo veel spannends op, dat het me na de eerste beluistering meteen een schok gaf. Spontaan borrelden ideeën en inspiratie op om zelf iets te gaan doen. Die rauwe energie van James' zang in een nummer als Cold Sweat tegen de achtergrond van die strakke funky drums en die afgemeten staccato blazers. Pure opwinding. Dit album is uiteindelijk onderdeel van mijn leven geworden. Ik heb zelf nog in The Apollo Theater in Harlem mogen staan. Magisch gewoon.'

3 Rodriguez - Cold Fact (1970)

'Al die kleine verhalen in een bont palet van kleuren, gemaakt door een man die zich van de tijdgeest zo bewust was. Rodriguez spreidde een indrukwekkende fantasie tentoon in zijn muzikale vertellingen. Of eigenlijk is het de manier waarop hij zijn verbeeldingskracht op de realiteit losliet, wat die plaat zo goed maakt. Terwijl hij als singer-songwriter op een gegeven moment helemaal niet meer op de kaart stond. Ik was eerlijk gezegd ook niet verbaasd dat hij twee jaar geleden door die documentaire Searching for Sugar Man werd herontdekt. Niet meer dan gerechtigheid voor zo'n groot talent.'

4 Isaac Hayes - Hot Buttered Soul (1969)

'Soulnummers waren standaard niet langer dan drie minuten en dan komt Isaac Hayes aanzetten met zijn bitterzoete soulsymfonieën die doodleuk soms de tienminutengrens overschrijden. De manier waarop alle instrumenten in elkaar grijpen: de strijkers, de keyboards, de bas, de gitaren - het is briljant. Om zo'n kunstwerkje te bouwen: je hoort de zorg die eraan is besteed. En daar bovenop die warme lage stem waarin je jezelf kunt wikkelen als een troostende deken. Het maakt Hayes uniek als zanger én songschrijver.'

5 Stone Roses - Stone Roses (1989)

'Ik kan hier niet veel meer over zeggen dan dat het me een euforisch gevoel geeft. Die originele combinatie van bekende elementen in een nieuwe context, zoals die drumpartij van James Browns funky drummer In Fool's Gold is er maar één aspect van. Die plaat zit vol magische momenten. Ik word meteen naar een andere plek gebracht als ik die hoor. Zoals de verheffende roes van She Bangs the Drums, het psychedelische van Don't Stop, dat bedwelmende ritme van Fool's Gold; stuk voor stuk nummers die nooit verloren zullen gaan.'

Op Lowlands: vrijdag 20u in Alpha.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden