Zand speelt hoofdrol in onsamenhangend stuk

Het zomerseizoen is begonnen: kunstenaars verruilen het theater voor bos of strand. Choreografe Anouk van Dijk haalt het zand juist het theater binnen....

Zand als oerelement maar ook als metafoor voor het verglijden van de tijd, voor spelen met verveling en voor het schuren van de weerstand. Dat laatste blijkt direct uit het prachtige openingsbeeld. Danser Peter Cseri loopt op een met zand bestrooide helling zonder vooruit te komen.

Veertig jaar geleden probeerde een man in de door Hirohi Teshigahara verfilmde roman ook zo te ontsnappen uit een duinpan. Dagenlang was hij veroordeeld tot het scheppen, het snuiven, het proeven van zand. Hier dringt het zand zelfs door in de muziek: drummer Joost Lijbaart trekt met kwastjes ritmische sporen over de korrels op de grond. Cseri geeft zich pas over aan het zand als hij gezelschap krijgt van Michael Jahoda en Jack Gallagher.

Later voegt zich een vrouw (Nina Wollny) bij hen. Wat tussen het viertal speelt, blijft diffuus. Wollny verbergt haar gezicht soms achter een sluier terwijl de mannen haar aandacht proberen te trekken, een andere keer laat ze zich hoog boven hun hoofden als een trofee rondwentelen. Maar even zo vaak slaan ze nauwelijks acht op elkaar.

De bewegingen zijn grillig, alsof de dansers telkens weer een nieuw evenwicht zoeken. Af en toe vinden ze dat bij elkaar zoals tijdens het emotionele duet tussen Gallagher en Wollny, soms zoeken ze rust in zichzelf, zoals Jahoda spelend in een krat met zand. Hij is uiteindelijk degene die de meeste verwarring zaait door slecht verstaanbare zinnen uit te kramen en grapjes te maken die weinig toeschouwers snappen.

Al is Suna no Onna toegankelijker dan Van Dijks eerdere werk dit seizoen (Amour fou, ook gemaakt in het Compagnietheater), toch blijft de choreografe met verwachtingen spelen die uiteindelijk niet worden ingelost. Ze suggereert een relationele ontwikkeling tussen de mannen en de vrouw maar beperkt zich tot scènes die - jawel - als los zand aan elkaar hangen. Gelukkig zorgt de tintelende live-muziek van de Tony Overwater Group voor een oplopende spanningsboog, al leidt die via een fantastische solo op de cimbalon uiteindelijk ook tot een voorspelbare klap op de zijwaarts opgestelde gongen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.