Zambianen in gebed naar zinderende overwinning

VAN ONZE VERSLAGGEVER WILLEM VISSERS

AMSTERDAM - Onbeschrijflijk mooi en intens waren de beelden van de Zambianen, de nieuwe voetbalkampioenen van Afrika. De beelden van hun gebed waren tijdens de strafschoppenreeks te horen door de beeldbuis. En Stophira Sunzu maakte de beslissende strafschop tegen Ivoorkust.

Het moest zo zijn, dat Zambia won. Toen de strafschoppenreeks begon, deinden de reserves op de tonen van hun gebed. Ze lachten, ze vertrouwden op God, op welke god dan ook. En de internationals van Ivoorkust stonden stijf van de stress, bang voor een volgende deceptie.

De ogen van menig speler waren gesloten. Het was een zinderende ontknoping. Hoe vaak was tijdens de Afrika Cup niet dat verhaal verteld over 1993, toen het vliegtuig met de Zambiaanse nationale ploeg neerstortte voor de kust van Gabon, een topploeg in wording. Alleen de niet meegereisde spelers Kalusha (toen PSV) en Musonda (Anderlecht) overleefden. Kalusha is nu voorzitter.

Een jaar na de ramp haalde Zambia als bij een wonder de finale, die het verloor van Nigeria. En nu, uitgerekend in Gabon, in hoofdstad Libreville, een stad die is gesticht door bevrijde slaven, richtten ze het mooiste monument op dat ze zich konden voorstellen. Alsof het zo moest zijn. Alleen zo kon Chipolopolo (de Koperen Kogels) de cirkel rondmaken.

Wat een zenuwenspel, wat een weergaloze serie, achttien strafschoppen lang. De eerste veertien waren allemaal raak, ook die van Didier Drogba, die had gemist tijdens de reguliere speeltijd. Showkeeper Kennedy Mweene had al één strafschop gestopt, maar Bamba mocht overnemen omdat de doelman te vroeg bewoog. Toen Mweene de strafschop van Kolo Touré stopte, de zevende, schoot Kalaba weer over. De flow was uit de serie. Gervinho van Ivoorkust miste ook al, en daarop greep Sunzu zijn kans.

Niet de sterren uit de Europese competities, niet Drogba, Touré of Gervinho, maar Mweene en Sunzu waren derhalve de helden van de finale. Mweene, de doelman van Free State Stars uit Bethlehem in Zuid-Afrika, en Sunzu, speler van Mazembe uit Congo.

Weer dus geen prijs voor Ivoorkust, na al die mislukte pogingen sinds 2006, toen de Olifanten rijp waren voor het grote werk in het voetbal, met die unieke generatie talent. Een keer heeft Ivoorkust gewonnen, in 1992, na 22 strafschoppen tegen Ghana. En nu ging het dus mis na 18 strafschoppen. Geen enkel doelpunt kreeg Ivoorkust tegen tijdens het hele toernooi.

De finale was redelijk in evenwicht. Zambia kreeg zijn kansen en waande zich vooral na de gemiste strafschop van Drogba tijdens de reguliere speeltijd kansrijk. Drogba schoot in de 70ste minuut hoog over. Zambia geloofde in de lotsbestemming. Zo vaak was het gegaan over het ongeluk van 1993.

Het duel verliep ook dramatisch voor verdediger Musonda van Zambia, die na ruim tien minuten geblesseerd uitviel nadat hij met een wilde sliding een doorbraak van Gervinho afbrak. Maar gaandeweg geloofde Zambia in de stunt. De zege was al dichtbij in de verlenging, toen aanvoerder Chris Katongo na een prachtige aanval over rechts de paal raakte. Hij zag zijn schuiver beslissend aangeraakt door doelman Barry.

Maar de werkelijke dramatiek lag in de strafschoppenserie, en na afloop. De Zambianen wezen naar de hemel, telkens weer. Zo mooi waren de beelden, zo mooi was ook het gebaar van bondscoach Hervé Renard, de Fransman. Hij droeg verdediger Musonda, die ontroostbaar was toen hij geblesseerd uitviel, naar zijn ploeggenoten, om het ongelooflijke feest mee te vieren.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden