Zal er ooit nog een Brexit komen?

In Groot-Brittannië vallen de blaadjes. De grote politieke partijen houden dan hun traditionele congressen, waar het continent een veeg uit de pan krijgt.

Een demonstratie tegen de Brexit in Green Park, Londen. Beeld AFP

Er is een nieuwe premier gekomen en het kabinet is gewijzigd. Maar voor de rest is Brexit vooral een goede grap. 'Wat zeggen de Britten tegen Europa? See EU later.'

Voorzitter Tusk van de Europese Raad riep dit weekeinde dat May begin volgend jaar met de gesprekken over een Brexit zou willen beginnen. Maar in werkelijkheid maakt de huidige regering van premier Theresa May even weinig haast met een Brexit als de Griekse regering met een Grexit. Ooit moet het van een Brexit komen, maar dat kan nog jaren, decennia of misschien eeuwen gaan duren. De economie is na het referendum niet ingestort. Het pond is iets gedaald, maar de werkloosheid en de inflatie zijn ongeveer stabiel gebleven, net zoals waarschijnlijk was gebeurd als het volk in meerderheid voor Bremain had gekozen. Weliswaar belijdt de regering met de mond een Brexit te willen, maar daaraan worden eisen gekoppeld die even onmogelijk door de Europese Unie zijn in te willigen als een verzoek van de Islamitische Staat om EU-lid te worden.

In Londen wordt vrijblijvend gefilosofeerd over een Noors of een Zwitsers model. Of met alle landen bilaterale akkoorden. De Britten willen hoe dan ook volledige toegang tot de gemeenschappelijke markt houden. Ze willen vrije verkeer van goederen en kapitaal met de Europese Unie.

Maar ze willen af van het vrije verkeer van personen. Groot-Brittannië wil zich het recht voorbehouden om andere EU-burgers die in het land een vacature willen vervullen of als zzp'er aan de slag willen, bij de grens te weigeren. En natuurlijk willen ze ook geen cent meer betalen aan de Brusselse bureaucratie. En allerlei regelgeving die de eeuwenoude tradities van het eiland bedreigt, zoals het recht om een tros bananen af te wegen in ounces, moeten ze kunnen afwijzen. Ze willen uitspraken van het Europese Hof respecteren als het in de kraam te pas komt en aan hun laars lappen als dat niet zo is.

May wil wel de lusten, maar niet de lasten. Als de andere landen daar geen zin in hebben, wacht Groot-Brittannië gewoon af.

De regering gaat de kat uit de boom kijken. Tot na het Italiaanse referendum dit najaar, de Nederlandse parlementsverkiezingen van 15 maart 2017, de Franse presidentsverkiezingen begin mei en de Duitse bondsdagverkiezingen in september. En mogelijk daarna weer andere verkiezingen tot de Britten in 2020 zelf voor een nieuw Lagerhuis naar de stembus gaan.

Als de boel in Brussel dreigt te storten, zoals commissievoorzitter Juncker vreest, zullen ze als eerste de benen kunnen nemen. Als het onverhoopt met de unie weer heel voortvarend blijkt te gaan, dan blijven ze zitten waar ze zitten. Ze hebben alle troeven in handen.

Ook in 2017 zullen de blaadjes weer vallen met de Britten als EU-lid.

Reageren? p.dewaard@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden