Zaktelefoon lokt Japanse jeugd in prostitutie

Zo onverschillig mogelijk leunt de vijftienjarige Chise tegen de stang in de Tokyose metro. Het korte plooirokje van haar schooluniform en de afgezakte kousen laten veel been bloot....

TOINE BERBERS

Van onze correspondent

Toine Berbers

TOKYO

Chise is callgirl. Ze regelt in de middagpauze op de Ginza-lijn haar klanten voor na schooltijd.

Chise behoort tot de snel groeiende groep Japanse scholieren die voor veel geld hun lichaam verkopen aan volwassen mannen. Met de opbrengst financieren ze de levensstijl van de statusbewuste Japanse puber. De garderobe dient minstens van Chanel of Armani te zijn en voor uitgaan staan poenerige clubs hoog genoteerd. Als ze het benodigde geld niet van hun ouders krijgen, zinnen ze op andere middelen. Winkeldiefstal, of geld verdienen met seks.

Op sommige scholen zit een kwart van de meisjes in de prostitutie, meldde de politie in Tokyo onlangs. Izumi Yokouchi, inspecteur bij de kinderpolitie, wijt de toename aan de opkomst van mobiele telefoons, waarmee pubers zonder medeweten van hun ouders rendez-vous kunnen arrangeren. Omdat seks met minderjarigen boven de twaalf niet strafbaar is, kan Yokouchi's dienst weinig uitrichten. Japanners hebben van oudsher minder scrupules over buitenechtelijke seks dan westerlingen.

Chise had anderhalf jaar geleden haar eerste ervaringen met betaalde seks. Een vriendin die twee afspraken moeilijk kon combineren, deed een klant aan haar over: 'Het was alleen maar betasten en ik kreeg toch tienduizend yen' (150 gulden). Kort daarna ontdekte ze dat 'echte seks' soms wel vijftigduizend yen voor anderhalf uur oplevert. Morele bezwaren voelt ze niet: 'Ik wil gewoon een goed leven'.

De material girl vertelt onder het genot van een aardbeienmilkshake open over haar nieuwe leven. Voor het gesprek heeft ze de negende verdieping van het tienerwarenhuis 109 in de wijk Shibuya uitgekozen. Vroeger hing ze in pauzes of na school met vriendinnen rond in de volle winkeltjes van 109, waar fabrikanten uit Modena en Montpellier goedkope, modieuze kleding aanbieden met merknamen als 'Love Sex Money' en 'Love Boat'.

In de jaren zeventig trok Shibuya hippies, nu tieners. Voor hoertjes is het een handige uitvalsbasis, omdat er veel clubs zijn.

In het bikkelharde en loodzware schoolsysteem kan Chise niet zo geweldig meekomen. Ze is bang dat ze zakt voor het toelatingsexamen van de universiteiten, waarmee haar kans op maatschappelijk succes zo goed als verkeken is. Daarom wil Chise nu haar slag slaan.

De lankmoedige houding ten opzichte van seks heeft Japan een verscheidenheid aan seksclubs opgeleverd. Van cafés, waar de serveersters in blote billen bedienen, tot striptease waaraan het publiek mee mag doen. Erg populair zijn de telefoonclubs, Terekura, waar mannen met elkaar wachten tot vrouwen van buiten bellen voor een simpel gesprek. Of voor meer. Tienerhoertjes halen de terekura-nummers uit advertenties en bouwen al rondtelefonerend een klantenkring op.

Een andere methode is jezelf te kijk zetten. In de Melon Club, een huiskamer op één hoog in de buurt van de 109, kan de klant via een doorkijkspiegel jonge meisjes bewonderen. Voor tienduizend yen mag hij een uur met de scholiere van zijn keuze doorbrengen.

De portier, een sportschooltype, vindt het niet interessant of dat op straat is of in een van de alomtegenwoordige liefdeshotels. Hij krijgt de helft van het geld en daar gaat het hem om.

Chise heeft haar klanten 'via via'. Ze zou meer kunnen verdienen in een club, maar ze kiest daar bewust niet voor. 'Ik ben een beetje bang voor uitbaters. En soms komt er politie. Ik heb gehoord dat ze je naam opschrijven of je ouders bellen'. Chise regelt alles zelf en laat de mannen een kamer per uur bestellen in een liefdeshotel.

Winkelen doet ze nu in het naburige warenhuis Tokyu, waar een tas van Cartier tweeduizend gulden moet opbrengen en schoenen van Gucci bijna hetzelfde: 'Ik voel me gewoon goed als ik met deze spullen loop.'

Haar ouders denken dat het geld binnenkomt met promotiewerk. Een vriendin, die sigaretten en frisdrank uitdeelt, geeft haar af en toe een groen-paars bedrijfsuniform mee naar huis, zodat vader of moeder geen achterdocht krijgen.

Want de aandacht voor tienerprostitutie neemt toe. In praatshows op de televisie trachten deskundigen antwoord te vinden op de vraag waarom de jeugd tegenwoordig zo materialistisch is.

Toch neemt Japan weinig maatregelen. In sommige provincies is de zedenwetgeving verscherpt, maar het plan van de gemeente Tokyo om seks met kinderen te verbieden stuit op weerstand bij uiteenlopende groepen als communisten, liberalen, lerarenvakbonden en oudercomités, die stigmatisering van de meisjes vrezen.

Organisaties die kindersekstoerisme naar landen als Thailand bestrijden, hebben geen begrip voor de eigen tieners. Een woordvoerster vindt Japanse meisjes immoreel: 'Thaise en Filipijnse kinderen zijn gedwongen seksslaven. Onze jeugd doet het om spulletjes te kopen.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden