Zakenman Tuur kan verder werken aan zijn tour

Tuur on Tour heeft het kleine mannetje met het enorme ego zijn trektocht door eigen land laten dopen. Voor Rotterdammer in hart en nieren Regilio Tuur ging even niets boven Groningen waar hij gisteren een zekere Tony Pep van zich af sloeg....

Van onze verslaggever

Jaap Visser

GRONINGEN

Het produkt Tuur ligt goed in de markt en dat is vooral de verdienste van de bokser annex zakenman zelf. Kon de vermaarde Nederlandse bokser Alex Blanchard ooit met de grootste moeite slechts een sloperij bereid vinden hem financieel te ondersteunen, Tuur blijkt zichzelf geweldig te kunnen verkopen. In de Martinihal wemelt het van de kartonnen Regilio's in hun onderbroek. Adidas blijkt dus ook underwear te fabriceren en is door Tuur gestrikt als één van zijn voornaamste geldschieters.

Op 18 september 1988, tijdens het Olympisch bokstoernooi van Seoul, mepte Tuur wereldkampioen Kelcie Banks tegen het kanvas. Nog geen jaar later bokste de supervedergewicht met roots in Suriname zijn eerste profgevecht in het Madison Square Garden van New York.

Een half jaar geleden werd Tuur kampioen van de wereld die valt onder de WBO. De Amerikaan Eugene Sped werd naar het Rotterdamse Ahoy' gestuurd om zich op z'n falie te laten slaan door een atleet met wie de vierde mondiale boksfederatie voor de dag kan komen: Regilio Tuur.

De 27-jarige Tuur wordt gemanaged door Stan Hoffman, een krasse grijsaard die weliswaar kalend is, maar toch een staartje aan het achterhoofd heeft hangen. Trainer van het bijzondere boksertje (1 meter 71 kort, maar duchtig gespierd) is Hector Roca, een latino met honkbalpet en gevuld windjack die zo uit een Amerikaanse knokfilm lijkt te zijn gestapt.

Bokser, manager en trainer vormen een kleurrijk trio in een duistere wereld. Tuur is het zich terdege bewust en voert met Hoffman en Roca stukjes theater op die hem geen windeieren leggen. De kampioen van een bond die niet al te hoog wordt ingeschat, en dan nog wel in een categorie die nauwelijks tot de verbeelding spreekt, profileert zichzelf als 'een bokser uit overtuiging die zijn naaste lief heeft'.

In Tuur schijnen twee Regilio's te huizen, een vredesapostel en een gifkikker, die uitsluitend in de ring valt aan te treffen. Zonder bokshandschoenen is Tuur, zo zegt hij zelf, een ander mens, eentje die graag pocht met zijn protserige zonnebril, waarin een vredesduif in het rechter pootje staat afgebeeld.

De Surinaamse Rotterdammer, die zich in de buurt van New York heeft gevestigd, hangt te pas en te onpas de fatsoensrakker uit. 'Omdat ik een waardige ambassadeur van de bokssport wil zijn.' Tuur verafschuwt het pandemodium rond de bajesklant Tyson die het edele vuistvechten in zijn ogen in diskrediet brengt. 'Tyson is een simpele ziel die in één klap dertig miljoen dollar verdiende en volkomen is doorgeslagen. Ik probeer mijzelf te blijven en daar slaag ik ook in. Oké, op z'n tijd ben ik een showmannetje, maar dat hoort een profbokser ook te zijn. Ik ken mijzelf, ik doorgrond de wereld om mij heen en daardoor kan ik realistisch blijven.'

Dat Tuur op een Amerikaanse licensie moet boksen omdat hij zich niet wenste te onderwerpen aan het in Nederland verplichte hersenonderzoek, heeft ook met 'het realisme van de bokser' te maken. Tuur is van mening dat de keuringen die in het Geldropse St. Anna-ziekenhuis werden verricht slechts het ego van neuropsycholoog Erik Matser moesten strelen.

'Ik zal nooit een onderzoek zomaar boycotten. Ik ben juist een groot voorstander van medische controles. Ik onderga de keuringen die in Amerika verplicht zijn en laat mij daarnaast nog eens twee keer per jaar vrijwillig onderzoeken. Ook laat ik aids-testen afnemen. Het geouwehoer in Nederland slaat nergens op. Hier willen ze boksers keuren ter meerdere eer en glorie van de bond en de onderzoekers. Daar doe ik dus niet aan mee.'

Speed kon Tuur gemakkelijk hebben en ook met Pep wist de kampioen gisteren raad. In de gewichtsklasse tot 58 kilo en 967 gram geldt Tuur met zijn sterk ontwikkelde musculatuur als een powerhouse, een vuistvechter die zijn tegenstander een oplawaai kan verkopen van het kaliber dat de Amerikaan McClellan onlangs bijna noodlottig werd.

Maar het titelgevecht in de niet uitverkochte, doch goed gevulde Martinihal, werd een schoon gevecht waarin hersenletsel geen moment dreigde. De Canadese breinaald Pep, 1 meter 85 en dus een kop groter dan Tuur, ontpopte zich als een aalvlugge uitdager die echter te lang het initiatief aan de titelverdediger liet.

Tuur bouwde gestaag aan een puntenvoorsprong die hem ondanks een inzinking aan het slot van de partij een unanieme overwinning op punten bracht. Pep was lief voor Tuur en Tuur, op zijn beurt, aardig voor Pep. Bij het banket voor de bijzonder belangrijke genodigden liepen beide boksers over van respect voor elkaar. Tuur: 'Nee, dit is niet klef, maar fatsoenlijk. Zo wil ik het hebben, deze richting moet het op in de bokssport. We moeten het imago van penosesport zien kwijt te raken.'

GRONINGEN: profgala: zwaarveder (12x3), wereldtitelgevecht WBO-versie: Tuur (Ned) w.o.p. (3- 0/116-112, 119-109, 117-111) van Pep (Can); zwaarveder (10x3): Gatti (Can) wint van Smolenkov (Rus) op k.o. in de eerste ronde; licht (4x3): Dias (Ned) wint van Ainoussa (Bel) op k.o. in de eerste ronde; lichtwelter (6x3): Baranov (Rus) w.o.p. (3-0) van Rodriquez (VS); halfzwaar (8x3): Lefeber (Ned) wint van Mitchell (VS) door opgave in de tweede ronde; cruiser (6x3): Poeder (Ned) wint van Borja (Spa) na interventie door de arbiter in de tweede ronde.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.