Column

Zakaria, Zlatan en het veelkoppige monster

Ruimte op links

 

Is het des voetbals, drie snot-apen uit de A1 van Ajax die een agente in burger belagen? Vermoedelijk wel. Je hoort het weinig van handballers, zwemmers en wielrenners.

Is het des voetbals, een vedette als Zlatan Ibrahimovic die na een nederlaag zo boos is dat hij in de catacomben roept dat een 'schijtland' als Frankrijk geen club als Paris SG verdient? Waarschijnlijk wel, al is het maar omdat in voetbal alles op tv is, zelfs het heetgebakerde loopje van Zlatan door de catacomben van een stadion in Bordeaux.

Land in rep en roer. Foei, foei, foei. Zlatan bood al zijn excuses aan. Zijn tirade was niet gericht tegen Frankrijk of Fransen, maar was gerelateerd aan het door hem gevoelde onrecht in voetbal, in dit geval het falen van de arbitrage. De oplossing is in breder perspectief trouwens simpel, voor Zlatan en co: ga lekker in Qatar voetballen, het land van de eigenaren van de club. Eens zien hoe snel het verlangen naar het 'schijtland' groeit.

Is het des voetbals, als een speler als Kishna botst met trainer De Boer, ontevreden als die is over de houding van de jongeling, die slechts af en toe heeft laten zien dat hij aardig kan voetballen? Ook dat zou best eens kunnen. En is het des voetbals, de verwikkelingen in een wedstrijd als Chelsea - Paris SG, waarin zoveel prestige en geld op het spel staat, dat het duel zich voortsleept van vonk naar uitslaande brand?

Het ging in de nabeschouwingen over de ongelooflijke intensiteit en over de tot in de slapen van de kijker beukende spanning. Wie later nog eens rustig terugkeek naar het slagveld, met de uitslag als wetenschap, ontwaarde zo weinig respect voor elkaar, zo weinig om trots op te zijn als liefhebber van het spel.

Geld en media-aandacht hebben van voetbal een veelkoppig monster gemaakt met opgeblazen ego's, met de show van Ronaldo afgelopen weekeinde als topact in het circus van absurditeit. Zijn gedrag was zo frappant dat het bijna weer lachwekkend was, met al dat misbaar omdat niet híj maar ploeggenoot Bale de doelpunten maakte tegen Levante. Dat kan weer ongunstig uitpakken voor zijn eeuwige populariteitsstrijd met Messi.

Het fascinerende van voetbal is meer dan eens tevens het afstotende, en die twee uitersten lopen moeiteloos in elkaar over. Zakaria El A., zoals de spits van Ajax A1 in veel media heet sinds zijn wangedrag jegens de agente, was op de site van de club al omschreven als een doelpuntenmachine. Hij had bijvoorbeeld vier keer gescoord tegen Paris SG, in de Champions League voor jeugd, en hij had al een contract voor vijf seizoenen getekend bij Ajax. Hij was de zoveelste exponent van de opleiding, weer zo'n groeibriljant die eens miljoenen zal opleveren.

Zijn kostje was voorlopig gekocht, en anders dat van Ajax wel. Eindelijk weer een topspits met toekomst. Totdat hij zichzelf dus vergat in een onbewaakt ogenblik, omdat hij en zijn maatjes zich ergerden aan een vrouw op straat, die later een agente in burger bleek tezijn. Mocht hij schuldig zijn in een zaak die nog niet helemaal is uitgezocht, dan verdient hij straf en krijgt de opgang van zijn loopbaan een knauw.

Menigeen heeft in het debat al aangedrongen op ontslag, want ook dat is voetbal: alles is meteen een item. Maar zo gemakkelijk gaat dat niet in de miljoenenindustrie voetbal. De spits Zakaria vertegenwoordigt kapitaal. Dat gooi je niet zomaar weg. Wat te doen, is een lastige afweging, onder meer tussen geld en talent enerzijds, en moraliteit aan de andere kant van het spectrum.

Het leiden van een voetbalbedrijf, met al zijn ego's en verwikkelingen, valt zowaar niet mee.

Reageren?

Twitter

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.