Zaide gaat weer niet mee op schoolreis

Respect voor vreemde culturen is soms een deftige vorm van gemakzucht.

’Eens kijken, is er van elk kind een ouder aanwezig? Ja? mooi zo. Behalve van Zaide, natuurlijk.’ De lerares Nederlands, klassenmentor van mijn dochter, knikt begrijpend. Deze ouderavond is gewijd aan de komende schoolreis naar Schiermonnikoog.

We worden ingelicht over het programma, dat ingevuld zal worden door de sectie biologie, en we krijgen te horen dat kinderen die hun spa-flesje vullen met tequila, direct op de boot naar huis zullen worden gezet.

Zaide, het enige moslimmeisje in klas 3c van dit categoriaal gymnasium, is nog nooit mee geweest op schoolreis. Niet in de eerste klas op kennismakingskamp in de duinen, niet in de tweede klas naar het Louvre en het Centre Pompidou. In de vijfde klas mag ze vast ook niet mee naar Rome, tenzij er iemand ingrijpt.

Confronteren
Waarom grijpt er niemand in? Ik krijg de indruk, op de scholen die ik ken, dat in Nederland de gewoonte is gegroeid dat wij accepteren dat moslimmeisjes niet meegaan op schoolreis. Ik vind dat een vorm van luiheid, verpakt in een mooi jasje van respect voor een vreemde cultuur.

Wouter Bos heeft gelijk: confronteren is blijkbaar veel moeilijker dan je gezicht wegdraaien.

In de klas van mijn dochter had een jongen gevraagd: ’Waarom gaat Zaide niet mee op schoolreis?’ ’Hè, vraag dat nou even apart na de les’, voegde de mentor de jongen geïrriteerd toe. Ze heeft zoveel begrip voor de situatie dat er niet eens meer vragen over mogen worden gesteld!

Ouders
Ik vrees dat haar begrip en respect dermate groot zijn, dat ze niet eens de ouders van Zaide bezoekt, om te vragen waarom Zaide niet mee mag, en of er geen bezwaren en/of angsten zijn die kunnen worden weggenomen.

Ik hoop vurig dat ik helemaal ongelijk heb als ik het Nederlandse lerarenkorps verwijt te veel respect te hebben voor vreemde culturen. Ik hoop zó dat een docent straks een post plaatst waarin hij of zij vertelt dat op zijn/haar school alle moslimmeisjes meegaan op elke schoolreis. Dat weigerachtige ouders de mentor op bezoek krijgen, en daarna de rector, die de normen en waarden van de school nog eens kraakhelder uiteenzet.

Vragen
Ik zie Zaide weer voor me, zoals ze tijdens de rapportuitreiking aan het eind van de tweede klas, op hoge hakjes, haar rapport in ontvangst nam. De natuurkundeleraar prees haar ijver en plaagde haar vriendelijk: hij was weleens tureluurs geworden van de enorme hoeveelheid vragen die Zaide op hem afvuurde.

Na elke les kwam ze weer aangetrippeld om alles nóg eens te vragen en elke onzekerheid uit te sluiten. Hij maande haar in de derde klas wat meer op zichzelf te vertrouwen.

Die emmer vol vragen, die krijg ik van mijn dochter ook, elke dag. (Zal ik mijn aardrijkskundewerkstuk over Brazilië doen? Of over Haïti? Of toch maar over Brazilië?) Ik bewonder Zaide dat ze het gymnasium doorploegt zonder thuis iemand te hebben met wie ze kan brainstormen.

Ik hoop dat ze over twee jaar met mijn dochter in Rome sprakeloos in de Sint Pieter zal staan. Die beloning, die elke gymnasiast krijgt voor zes jaar ploeteren, mag haar niet worden onthouden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden