Yungblud zorgt op Eurosonic voor 'kortsluiting', Naaz moet terug naar de tekentafel

Dit was de vrijdag van Eurosonic/Noorderslag

Na heel veel druilerige bandjes, onvaste stemmen boven mijmerende synthesizers en Scandinavische folk op middeleeuwse instrumenten is het op Eurosonic toch ook wel fijn als daar op vrijdagavond iemand aantreedt die de vingers even in het stopcontact steekt en Groningen kortsluit.

Met zo'n enerverende en laagdrempelige popshow als die van Yungblud win je dus zieltjes in het Europese popcircuit. Foto Ben Houdijk / de Volkskrant

In Huize Maas, de a-locatie van Eurosonic aan de Vismarkt waar reputaties worden gemaakt of gebroken, speelt de jaloersmakend jonge Brit Yungblud het bier uit de glazen met een haast overdreven aanstekelijke show die lijkt op een soort Britse poprevue-on-acid.

Dominic Harrison, want zo heet Yungblud echt, stampt er met bassist, drummer en een meelopende tape vol bijgeluiden eerst een rapmetalnummer uit, waar vooral het oudere deel van het publiek een grijns van op het gezicht krijgt: o ja, rapmetal, dat waren toch ook best mooie tijden. Dan volgt een punknummertje, met alweer een refrein dat een dag in het hoofd blijft hangen. Gevolgd door een britpoptrackje á la Oasis, en wat rauwe straatrap die doet denken aan The Streets. En welja, nog wat ska uit de gloriedagen van The Specials.

Inderdaad: Yungblud doet vooral heel veel muziekstijlen na, Maar hij doet dat wel goed. Zijn tracks, zoals het vrolijke punkhuwelijksaanzoek I Love You, Will You Marry Me, hoor je eigenlijk stuk voor stuk door de Britse pub schallen op vrijdagavond. Meezingmateriaal, en verder niet te ingewikkeld doen. Doet Yungblud zelf ook niet: hij danst als een dolle hond over het podium, en met zo'n enerverende en laagdrempelige popshow win je dus zieltjes in het Europese popcircuit. O ja, zou het aanwezige publiek zomaar eens kunnen denken: pop was ook bedoeld om gewoon een beetje blij van te worden. Gaan we daarna wel weer naar een verdrietige singer-songwriter.

Lees verder onder de foto.

Naaz krijgt haar op zich best lenige vocalen niet mooi tussen het instrumentarium. Foto Ben Houdijk / de Volkskrant

Naaz terug naar de tekentafel

Op Eurosonic komen vrijdag, en de dagen daarvoor ook al, vooral bergen nieuwe popvrouwen voorbij. Op het congres in de Oosterpoort wordt druk gedebatteerd over het aandeel vrouwen in de pop, en dat dat best groter mag worden, maar de discussies lijken bijna achterhaald door de werkelijkheid als je de blik over het programma van Eurosonic en Noorderslag laat gaan. Héél veel vrouwen.

Het gaat niet altijd goed, en helaas vooral niet met de Nederlandse belofte Naaz. De zangeres speelt vrijdagavond ook in Huize Maas, maar de eerst best volle zaal loopt na drie nummers hatelijk leeg. En dat is niet verwonderlijk, want de show van Naaz is lang niet zo goed als je gehoopt had dat die zou worden,

Het bandgeluid, en vooral de overdaad aan hol echoënde drumbreaks, klinkt niet lekker en Naaz krijgt haar op zich best lenige vocalen niet mooi tussen het instrumentarium. Haar stem, met die snijdende hoge noten en steeds een stootje lucht na de laatste lettergreep, gaat in Huize Maas zelfs wat irriteren.

Naaz weet geen echt live-gevoel op de zaal over te dragen: het lijkt allemaal wat te bedacht. Maar het bandconcept van Naaz moet misschien toch even terug naar de tekentafel. En dan komt het vast helemaal goed, want het talent van Naaz is duidelijk in overvloed aanwezig.

De Lola aan flarden

De Finse hiphoppopzangeres Alma doet het een dag eerder beter met een wél vlotte en goed op elkaar ingespeelde liveband, én een uitzinnige tweede zangeres op het podium die de podiumtent ESNS Play steeds kundig opzweept. Snelle, hippe pop met een berg charisma: van Alma gaan we nog heel veel horen. En vermoedelijk ook van de Belgische zuchtzangeres Angèle, die het zoete vocale genre nu eens over stuwende dansvloerelektronica legt: origineel en verfrissend.

Een ontdekking van een heel andere orde komt uit de nachtclub Lola, waar Buma Rocks vrijdag een minifestival voor de nieuwe heavy muziek presenteert. Om vijf uur 's middags al treedt de band For I Am King aan, een melodieus Amsterdams deathmetalbandje met een ongelooflijke frontvrouw: Alma Alizadeh. Klein van stuk, brilletje op, en een geenszins morbide glitterhemdje om de schouders. Maar brullen dat ze kan.

Alizadeh grunt de Lola aan flarden en na twee nummers vliegen de eerste stagedivers onder de kroonluchters door. Wat een explosie van ongecompliceerd metalgeweld, en wat een feest om naar te kijken. Het hoeft allemaal niet zo moeilijk te zijn.

Alma heeft wél een vlotte en goed op elkaar ingespeelde liveband, én een uitzinnige tweede zangeres. Foto Ben Houdijk / de Volkskrant

Dit was Eurosonic/Noorderlag

Manager vraagt publiek op te komen voor rapper: 'Boef is vertegenwoordiger van de jongerencultuur'
Twee dagen lang was de kwestie-Boef geen onderwerp op het Groningse popfestival en -congres Eurosonic/Noorderslag. Maar vrijdag, een dag voor Boefs optreden, kon de congresserende beroepsgroep er niet langer omheen - getuige prematuur boe-geroep van festivalgangers en zelfs boze petities.

Nederlandse bands stelen de show op openingsdag van Eurosonic
Mooi hoor, al die buitenlandse popdelegaties in Groningen. Maar op de openingsdag van Eurosonic speelt Nederland, en vooral de band Luwten, toch echt de glansrol.