Yes, Pet Shop Boys

Sinds een paar weken is er een nieuw album van de Pet Shop Boys, Yes. Ik lees er in Nederland alleen maar goede recensies over, maar ik weet het nog niet zo. Ik vrees dat het net zo gaat als met twee andere vrij recente platen van het duo, Release (2002) en Fundamental (2006): ook leuke popplaten maar zonder echte hits. Je draait Yes een paar keer, om 'm vervolgens weer te vergeten. En wanneer je zin hebt in de Pet Shop Boys zet je of een van hun meesterlijke singles-verzamelaars op (die uit 1991 is nog altijd een van mijn lievelings Britpop-albums ooit) of gewoon hun laatste echt essentiele album Very uit 1993.

Eigenlijk staat er op Yes maar 1 echt goed liedje Beautiful People en is het natuurlijk fijn dat Johnny Marr zijn gitaar (en mondharmonika) weer doet sprankelen. Maar verder....

Het leukste aan een nieuwe plaat van de Pet Shop Boys is ook nu weer dat er interviews met het duo verschijnen. Het maandblad Word heeft ze zelfs op de cover staan en dat is een verhaal om van te smullen. Wat ik altijd zo leuk aan de Pet Shop Boys heb gevonden is dat ze 'pop' zo serieus nemen. Pop als tegenhanger van rock. Het momentum van een geniale popsingle is voor hun altijd veel belangrijker geweest dan welk veelgeprezen rockalbum dan ook. De Pet Shop Boys waren altijd meer Top Of The Pops dan Later With Jools Holland. Het is altijd een genot om zanger Neil Tennant herinneringen te zien ophalen en die jaren dat hij zelf een obsessief popliefhebber was, en zijn litanie in Word over het langzaam doodbloeden van de popcultuur as we knew it is me uit het hart gegrepen.

Komende week is het vijfentwintig jaar geleden dat ze hun eerste single West End Girls uitbrachten, die aanvankelijk flopte. Ik kan ook niet zeggen dat ik zelf meteen fan was van 'The Smiths You Can Dance To' zoals ze in de Britse pers werden genoemd. Ik vond hun synthipop wat te dun en te 'plastic' geloof ik, en moest lang wennen aan die stem van Tennant.

Het zou tot 1991 duren voordat ik echt om was, en dat was na een concert van het duo in Ahoy'. Ga mee zei F, die er vrijkaartjes voor had en inderdaad: puike show. We zijn echter halverwege weggegaan, zo herinner ik me, omdat we ook naar Paradiso wilden waar Quazar zou optreden. Toch lieten de Pet Shop Boys me vanaf dat moment niet meer los. Hun singles-verzamelaar draaide ik grijs, en het album Very stond op 3 in mijn jaarlijstje van 1993.

Ik heb ze sindsdien ook vaak zien optreden, en ook, kort, geïnterviewd. Graag zou ik eens een paar uur met Neil Tennant praten over de betekenis van popmuziek vroeger en nu. Wie weet, komt het er nog eens van. Het is inmiddels wel duidelijk dat de band weet dat ze nauwelijks nog een jong publiek zullen aanspreken en zich daarom richten op de generatie 40+. De popliefhebbers die het beste popblad van nu (Word) lezen en liever naar een wat comfortabeler popfestival als Latitude gaan dan naar Glastonbury.

Op Latitude spelen de Pet Shop Boys dit jaar, naast onder meer Nick Cave. Aardig wat Pet Shop Boy Chris Lowe trouwens zegt over Cave: 'If you're pop and you don't have hits you've failed. If you're Nick Cave you can just churn out records for years.'

De Pet Shop Boys waren pop, en 'failed' omdat ze al jaren geen echte hits meer hadden. Nu proberen ze net als Nick Cave zichzelf als album-artiest te profileren, maar dat valt nog niet echt mee. Hun platen tot en met Very waren juist altijd zo opbeurend omdat ze zich lieten beluisteren als verzamelingen singles, en in wezen is daar niet veel aan veranderd, alleen is Yes meer een verzameling b-kantjes geworden.

Even een klassiek Tennant citaat:

I can understand how people can love Iron Maiden, because it's bonkers and it hits you in the pit of the stomach. But the best pop is light, it feels effortless. Whole Lotta Love sounds like sweat, it has an earthy fug around it while Good Vibrations is surrounded by genius, it sounds like it just arrived like that.
As a child , I remember sitting in my pyamas watching The Supremes do
Baby Love on television and they seemed to me to be from outer space...
I didn't understand it -that was important too. It had what the best pop music has -an untouchable magic.'

Precies, zou ik zeggen. Maar de magie en het exclusieve dat Tennant (en ik) verslaafd aan pop deden raken, is verdwenen. Pop heeft een andere rol, is overal en vooral zo weer verdwenen. Internet zou de manier waarop pop wordt geconsumeerd veranderd hebben. Maar vreemd genoeg niet in die richting die je zou verwachten. Artiesten streven er in weerwil van alle voorspellingen nog altijd helemaal niet naar de beste losse nummers te maken, maar zweren nog altijd bij het album-format: een collectie bij elkaar horende liedjes.

Klassieke popsingles worden niet meer gemaakt, helaas ook niet meer door de Pet Shop Boys.
Maar ik blijf het duo volgen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden