WUCIWUG#:-0 VTE LBR 2MORO

LAGERHUISVERKIEZINGEN lijken vooral een mediafenomeen. Wie de Britse kranten televisiejournaals bekijkt, zal denken dat heel Groot-Brittannië in de ban is van de parlementsverkiezingen....

De werkelijkheid is anders. Op straat is vrijwel niets merkbaar van verkiezingskoorts. Huizen met affiches achter de ramen zijn in de meeste dorpen op de vingers van een hand te tellen. Borden waarop de partijen zich aanprijzen, zijn zeldzamer dan die waarmee huizen te koop worden aangeboden. Op een verjaardagsfeestje dat afgelopen zaterdag plaatsvond, waren de verkiezingen van 7 juni geen enkele keer onderwerp van gesprek. De aanwezigen kenden in de meeste gevallen de kandidaten in hun eigen kiesdistrict niet eens. Een buitenlandse toerist die nu in Groot-Brittannië rondreist, merkt meer van de nog altijd voortsluimerende mond- en klauwzeerepidemie dan van de verkiezingen voor het Lagerhuis.

De vrees van Tony Blair dat mogelijke apathie Labour enkele tientallen zetels zal kunnen kosten, is ook niet onterecht. De grote desinteresse wordt verklaard uit het feit dat de verkiezingen een gelopen race zijn en Labour een recordoverwinning zal boeken. Maar het enige record dat zeker zal sneuvelen is die van de opkomst: de Lagerhuisverkiezingen van morgen zullen de laagste opkomst kennen sinds de invoering van het algemeen kiesrecht in 1918.

Het gebrek aan spanning is ook geen bevredigende verklaring voor de apathie. De ontwikkeling is nieuw noch exclusief Brits. In een groot aantal landen ter wereld daalt de belangstelling voor het democratisch proces. In Groot-Brittannië kwam in 1992 nog 77,9 procent van de kiezers op, in 1997 was dat gedaald tot 71,6 procent. Daarna werden bij Europese en lokale verkiezingen nieuwe dieptepunten bereikt.

Bij de laatste verkiezingen voor het Europese Parlement werd in de Noord-Engelse arbeidersstad Sunderland nog slechts een opkomst van 1,5 procent gehaald. De soapserie,het nemen van een bad, het afkrabben van het behang of het eten van een hamburger bij McDonald's waren belangrijker dan het democratisch proces.

De interesse voor de politiek in Groot-Brittannië is blijkbaar structureel tanende. 'Het geloof in de democratie ebt langzaam weg, omdat het land tevreden, welvarend en optimistisch is en de bevolking liever leuke dingen doet dan zich tijd gunt om zich zorgen te maken over politieke zaken', schreef het voormalige Conservatieve parlementslid George Walden onlangs in de Evening Standard.

De klaagzangen van de Britten over hun overheid doen echter wat iets anders vermoeden. Juist in Groot-Brittannië zijn zowel de tegenstellingen als de politieke strijdlust onverminderd groot. De verschillen in de partijmanifesten - voor of tegen de euro, voor of tegen drie dubbeltjes accijnsverlaging op benzine, voor of tegen twintig miljard pond extra voor onderwijs en gezondheidszorg - worden breed uitgemeten. Er valt dus wel degelijk iets te kiezen. Maar het inspireert nog slechts een deel van het volk.

Volgens een onderzoek van de Universiteit van Strathclyde naar het stemgedrag in 41 landen blijkt dat oudere, meer welvarende en beter opgeleide burgers - de groep van mensen die er belang bij heeft dat alles bij het oude blijft - nog het meest te hechten aan de traditionele stembusgang.

Verontrustend is vooral het gebrek aan interesse bij jongeren. In de leeftijdscategorie van 18 tot 25 jaar zal naar verwachting slechts een of de vijf een stem uitbrengen. Op de Universiteit van Newcastle is, zo constateerde de Financial Times, in geen enkel gebouw een politieke poster te vinden. Jongeren staan niet alleen cynisch ten opzichte van de politiek, ze beschouwen de democratie tegenwoordig blijkbaar vooral als een grote grap.

Uit een afgelopen weekeinde gepubliceerd onderzoek Whatever happened to the E-lection? blijkt dat jonge internetgebruikers politiek vooral zien als entertainment. Ze mijden websites met politieke informatie zoals die van de partijen, maar hebben wel belangstelling voor politieke gossip, schandaaltjes en gadgets, die via e-mail ook worden uitgewisseld met vrienden.

Labour hoopt nu op die trend in te spelen. Vandaag zal de partij op eigen wijze een uiterste poging doen de jonge kiezers te mobiliseren. Op de mobieltjes waarvan het nummer bij Labour bekend is, moet vanmorgen de textmessage WUCIWUG#:-0 VTE LBR 2MORO staan: de code voor what you see is what you get. oh no! vote labour tomorrow.

Het is wat anders dan een affiche achter het raam. Maar of het veel helpt valt te betwijfelen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden