Wreed universum lustmoordenaar is niet spannend

Clip- en commercialregisseur Tarsem Singh doet in zijn speelfilmdebuut The Cell wat in muziek al jaren heel gewoon is: hij samplet....

Helaas: het resultaat wordt nooit meer dan de som der delen, want een bekwaam verhalenverteller is Tarsem allerminst. Jennifer Lopez speelt in The Cell een therapeute die al jarenlang, met weinig resultaat, meewerkt aan een innovatief onderzoek, waarmee andermans hersenen kunnen worden betreden.

Vincent D'Onofrio speelt een gevaarlijke seriemoordenaar, een zieke geest die het op mooie jonge dames heeft voorzien, om ze vervolgens in een speciaal gebouwde, volautomatische tank (The Cell) op een vreselijke manier aan hun eind te laten komen (na veertig uur loopt de tank vanzelf vol water; hoe die tank ooit is gebouwd, moet je je maar niet afvragen).

Het hele proces wordt gefilmd, waarna de lustmoordenaar zich aan de ijzeren ringen in zijn lijf aan het plafond hijst om bij de opgenomen beelden aan zijn gerief te komen. Het kan altijd gekker.

Als hij na een half uur film wordt gearresteerd, is hij in coma en lijkt de verblijfplaats van zijn laatste slachtoffer niet meer te achterhalen. Een FBI-agent (Vince Vaughn) hoort echter van het geheime experiment en laat de hersens van de mooie therapeute via allerlei snoertjes en computers verbinden met die van de moordenaar.

Wat volgt is een science fiction-variatie op Jonathan Demmes Silence of the Lambs, waarin Tarsem zowel de klassieke als de recente kunstgeschiedenis plundert om het wrede universum van de seriemoordenaar te visualiseren. Van de Griekse mythologie tot de katholieke santenkraam, van Hieronymus Bosch tot Salvador Dali en van Matthew Barney tot de in schijven gesneden beesten van het Britse enfant terrible Damien Hirst: het komt allemaal voorbij in het onderbewuste van de moordenaar. Lopez loopt er rond in oogverblindende creaties van de Japanse ontwerpster Eiko Ishioka, de moordenaar zelf met meterslange gordijnen aan de ringen in zijn rug.

De mooie plaatjes kunnen niet verhullen dat de quasi diepzinnige dialogen nergens over gaan: Lopez noemt een jongetje dat ze bij haar eerste onderzoek ontmoet zo vaak Mr. E. dat het niemand meer kan ontgaan dat hij een 'Mystery' is. Karakterontwikkeling staat niet hoog op Tarsems prioriteitenlijstje en de droomduiding is voor het moordonderzoek van ondergeschikt belang. Het allergrootste bezwaar van The Cell is echter dat het maar niet spannend wil worden, een eerste vereiste voor een thriller.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden