Wrange nostalgie overstemde Hemelvaartsdag

'Soft Targets' bij het Rijksmuseum, tot voor kort toeristen. Beeld anp

Van de aanslag in Manchester hoorde ik 's ochtends op de radio. Daarna pakte ik de krant van de mat. Het was allemaal te laat gebeurd voor de krant van dinsdag. Zo had die krant op dinsdagochtend iets onschuldigs, nostalgisch haast, nog onwetend van de laatste ramp. De papieren krant zet de wereld stil, er zit geen knop bovenin waarmee je het nieuws kunt vernieuwen. Dit zijn de feiten waarmee je het de komende uren moet doen. Ik wou soms dat ik het daarbij kon laten, maar natuurlijk zocht ik toch alles online op. Al waren ook daar meer vragen dan antwoorden te vinden. Het onverdraaglijkste vond ik de berichten over de vermisten. Het is al gebeurd, maar niemand weet nog precies wie er het leven lieten en wie niet.

Ik dacht aan het uur vlak na iemands dood wanneer er vrienden en familie moeten worden gebeld om het overlijden mee te delen. Je weet niet of je haast moet maken of juist moet wachten, want voor die andere mensen leeft die persoon nu nog. Je zou het even zo willen laten, maar dat lijkt een overtreding op de werkelijkheid. Als iemand 's nachts sterft kun je tenminste nog denken: ik wacht wel met bellen tot het negen uur is. Maar de gemiddelde mens schijnt rond elf uur in de ochtend te overlijden.

En toen werd het ook nog Hemelvaart deze week. De dag waarop Hij die weer opstond toch ook weer ging. De dag waarop er helemaal geen krant kwam, zodat op andere plekken moest worden gediscussieerd of Hemelvaart niet moet worden ingeruild voor een nationale feestdag. 26 juli bijvoorbeeld, de dag waarop het Plakkaat van Verlatinghe werd ondertekend waarmee we toch maar mooi in opstand kwamen tegen de Spanjaarden. Dan hebben we meteen onze eigen Onafhankelijkheidsdag, net als zoveel andere landen. Of misschien een Grondwetsdag of toch gewoon Bevrijdingsdag elk jaar vrij en niet alleen in een kroonjaar.

Nu het nog kon, stapte ik snel op mijn fiets om twee kilometer verderop een bijna tweeduizend jaar oude gebeurtenis te herdenken: de Heer die naar de hemel is gevaren. De kerk tegenover het Centraal Station was behoorlijk vol. Er werd verteld hoe Jezus opsteeg, steeds verder totdat een wolk hem aan het zicht onttrok en hij door de hemel werd opgenomen. Ook werd er gebeden voor de mensen in Manchester en voor de kabinetsformatie. Tijdens het Agnus Dei stelde ik me een nieuwe nationale feestdag voor en dan wel onze eigen Onafhankelijkheidsdag. Ik vroeg me af of dat iets met vlaggen zou worden en waarom ik daar nou zo nodig sceptisch over moest zijn. Ik dacht aan Bruce Springsteen die ooit zei: 'Rechts heeft het patriottisme geannexeerd.'

Buiten was het warm. Er stond een groep toeristen voor het fietsenrek terwijl een gids hen toesprak over het oudste café van Amsterdam. Ik moest door de groep heen om bij mijn fiets te komen, die weer stond ingeklemd tussen andere fietsen. Ik kreeg hem met moeite los. Er werd gelachen, de gids zei iets over Dutch Bikes en ik speelde een authentieke Nederlander. Onderweg naar huis op deze vrije dag moest ik slalommend tussen de mensenmassa's door, die pas sinds kort Soft Targets heten.

Is het tijd voor een dag voor het Plakkaat van Verlatinghe? Beeld anp
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden