'Wraak? Jazeker'

Freerk Fridrichs (61) uit Winschoten maakt deskundigen en instanties die hem, naar zijn zeggen, voor de gek hebben gehouden het leven zo zuur mogelijk....

Een paar weken geleden ben ik met de trein naar een groot advocatenkantoor in Groningen geweest om daar mijn zaak voor te leggen. Ze hadden me eerst niet willen ontvangen, omdat ik een pro deo-verklaring heb, maar als je een beetje met klagen dreigt, kun je meestal toch langskomen. Op het station heb ik voor mijn vertrek nog wat folders uitgedeeld, want daar doe ik het allemaal voor: mensen waarschuwen dat ze niet zomaar kunnen vertrouwen op zogenaamde deskundigen.

Dat is mij namelijk eind 1994 overkomen bij de verkoop van mijn huis aan een mevrouw uit Engeland. Die grap heeft me, schat ik, dertigduizend gulden gekost. Probeer dan maar eens de schade vergoed te krijgen als je een gewone dieselmonteur bent. Nou ja, ex-dieselmonteur, want ik zit sinds 1976 in de wao vanwege mijn rug en mijn nek.

Al die zwartrokken en stropdassen houden elkaar de hand boven het hoofd, of ze nemen je niet serieus als je klompen en een ouwe spijkerbroek draagt en dialect spreekt. Toen ik in het begin naar een advocaat stapte, was het eerste wat hij zei dat hij naar Engeland moest. Alleen, hij kon me niet garanderen dat hij de zaak zou winnen. De kosten bedroegen wel zevenduizend gulden! Ja hallo, ik wil ook wel voor zevenduizend gulden naar Engeland op vakantie.

Daarop heb ik in 1996 gezegd: ik draai de zaak om. Ik neem mijn verlies, en van de zevenduizend gulden die ik bespaar door geen advocaat naar Engeland te sturen, koop ik een ouwe computer, betaal ik briefpapier, postzegels, kopieerkosten, reiskosten, kortom alles wat nodig is om de verantwoordelijken het leven zo zuur mogelijk te maken. Ik heb geklaagd bij instanties en ik heb procedures aangespannen bij de landelijke makelaarsvereniging, de Kamer van Toezicht, het College van Beroep, de notariële broederschap, het scheidsgerecht en weet ik bij wie nog meer. Sommige klachten lopen nog steeds.

Wraak? Jazeker. Maar ik doe het ook voor de gewone mensen. Als iemand ergens voor heeft doorgeleerd, hij is beëdigd makelaar of notaris, en hij gaat in zee met een leek, dan moet die doorgeleerde persoon zijn verantwoordelijkheid nemen. Doet hij dat niet, dan moet hij de consequenties daarvan dragen. Daar ben ik mee bezig. Althans in de wintermaanden, want straks wordt het zomer en dan interesseert het me niks meer. Dan gaan mijn vrouw en ik er met de camper op uit, of werk ik in de tuin. Ik moet de op rijlaan nog vernieuwen. Procederen in de wintermaanden is ook een beetje een hobby van me geworden.

Nu het me niet meer om het geld gaat, ben ik aardig succesvol. De makelaar heeft een kort geding tegen me aangespannen, waarin hij eiste dat ik ophield met hem zwart te maken. Dat geding heb ik verloren. Ik heb de fout gemaakt met mijn verhaal bij mensen aan te bellen die een bord van die makelaar in de tuin hadden staan. Daar heeft zijn advocaat mij op gepakt, want dat mag ik niet doen.

De rechter heeft mij verboden de naam van de makelaar nog in het openbaar noemen. Dus ik zit klem. Mis schien ga ik nog tegen de uitspraak in beroep, maar daarvoor wil ik eerst het risico uitrekenen, want die rechtszaak heeft me bijna drieduizend gulden gekost. Dat wordt betaald uit de schadepot, maar het moet natuurlijk niet te gek worden.

De mensen vragen mij weleens waarom ik de zaak niet gewoon laat rusten. Mijn vrouw ook, want ik zeg er eerlijk bij dat we er best problemen over hebben gehad. Maar ja, zo ben ik nu eenmaal. Ik heb altijd geleerd voor mezelf op te komen. Ik kom uit Oost-Groningen. Destijds, begin jaren zestig, woonde Fré Meis van de cpn een halve kilometer bij ons vandaan. Dat is een man voor wie ik enorme bewondering heb gehad, omdat hij zo gewoon was en de mensen nuchtere adviezen gaf. Kijk, als je een bekeuring krijgt wegens te hard rijden, zijn er altijd mensen die je juridische en ingewikkelde adviezen willen geven over hoe en waar je beroep moet aantekenen. Daar schiet je niks mee op, want als je te hard rijdt, moet je gewoon betalen. Simpel. Maar als je naar die adviseurs luistert, moet je hen op het eind ook nog eens betalen, want die gasten doen niks voor niks.

Dat is ook de reden waarom ik nergens lid van ben, behalve van de Wegenwacht, want mijn vrouw kan ook autopech krijgen.

Al die helpdesks en instanties doen alleen maar ingewikkeld, maar als die knapen met hun attachékoffertjes zijn vertrokken ben je niks wijzer geworden. Daarom doe ik dingen zelf, op mijn manier.

En dan is het zo: wie problemen met me maakt, heeft aan mij een kwaaie. Als ik bijvoorbeeld iets met de buurman heb, stap ik naar hem toe en zeg ik: "Luister buurman, dit is het probleem. Het stoort mij. Doe je er iets aan? Zo ja, even goeie vrienden. Doe je het niet, dan moet je er rekening mee houden dat je de volgende keer de politie op de stoep vindt, of dat ik een advocaat inschakel. En dan niet eentje die probeert te bemiddelen, maar een die voor mij strijdt."

Dat is bijvoorbeeld twintig jaar geleden gebeurd met mijn buurman in Veelerveen waar ik toen woonde. Hij was een boer die gif in mijn tuin dacht te kunnen sproeien. Mooi niet dus. Zo ben ik nog steeds. Of het nou een makelaar, de politie of de gemeente betreft: ik kom voor mezelf op. Dat doe ik als leek, maar wel als een vasthoudende leek. Ooit werd hier bijvoorbeeld voor het huis de bushalte vervang en door een abri. Daarbij werd een paal drie meter verplaatst, tot vlak naast mijn oprit. Dat hield in dat als ik met de camper of aanhangkar één keer verkeerd achteruit zou steken, ik scha de zou hebben. Daarop heb ik de gemeente gebeld met de mededeling dat ze die paal moesten verplaatsen of op de oude plek moesten terugzetten. Zo niet, dan zorgde ik er zelf wel voor dat die paal verdween. Ze kregen tien minuten om terug te bellen. Dat hebben ze gedaan en die paal is verzet.

Dat was een kleine zaak. Die kon telefonisch worden geregeld. Als een zaak groter is, maak ik aantekeningen. Toen ik in het begin folders tegen die makelaar uitdeelde, kwamen er twee agenten op me af. Ze kwamen alleen maar kijken, zeiden ze. Verder was er niks aan de hand. Dat ze komen kijken, moeten zij weten, maar ik heb wel hun namen gevraagd. En toen ze wegreden heb ik voor de zekerheid de datum en het nummerbord van hun auto genoteerd. Daardoor zou ik altijd kunnen achterhalen met wie ik had gesproken.

Achterdochtig? Welnee. Je moet gewoon maken dat er geen misverstanden kunnen ontstaan. Als de politie mij aanhoudt om de auto te controleren, dan kunnen ze de papieren gerust van me krijgen, want die auto is apk-gekeurd, maar erin gaan zitten? Ho even, wegwezen! Die auto is mijn eigendom. Daar hebben ze niks in te zoeken. Natuurlijk, als de politie er per se in wil, komen ze er op den duur toch wel in. Maar dat gebeurt alleen na overleg met mij.

Dat is ook een beetje de reden van mijn actie tegen de makelaar en de notaris. Die mensen hebben nooit met mij willen overleggen. Die arrogantie! Ze hebben me ook nooit een rekening gestuurd. Uit angst. Want als ze dat wel doen, klaag ik ze meteen aan wegens geleverde wanprestatie. Nu mag ik er van de rechter niks meer over zeggen, maar een beetje benauwd zullen ze toch wel blijven, want ik heb hun namen en adressen al lang aan De Rijdende Rechter, De Nationale Ombudsman en aan Pieter Storms gegeven.

Ik heb namelijk geleerd: hoe meer tamtam je maakt des te harder ze schrikken. Een schoonzus zat eens met haar kinderen in een blijf-van-m'n-lijfhuis. Wij wilden haar in een zomerhuisje bij ons in de buurt opnemen, alleen moesten er nog wat lakens en slopen komen. Daar wilde de gemeente niet aan beginnen, want ze kwam uit een andere gemeente. Tot ik in het dorp brieven had aangeplakt en naar het ministerie in Groningen had gebeld. Toen kon het opeens wel! Ik kreeg een telefoontje dat ik 's avonds langs kon komen. Ik ging er naartoe, het was al duister, en ik kreeg twee vuilniszakken met splinternieuw beddengoed mee. Het zat nog in het plastic verpakt. Zo zie je maar, sommige dingen kunnen best, als je maar genoeg herrie maakt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden