Wraak en mededogen

I take off my watch and my earrings..

My bracelets and everything

Lie on my back and moan at the ceiling

Oh baby

Mocht u bij bovenstaande regels in binnensmonds geneurie zijn losgebarsten, dan zijn u en ik lid van hetzelfde geheime genootschap. Wat niet wil zeggen dat we elkaar kennen, want zo gaat dat bij geheime genootschappen, en deze is zelfs zo geheim dat we nog nooit bij elkaar zijn gekomen.

We zouden wel willen. Maar het voorwerp van onze hevige belangstelling vertoont zich niet hier. Zou ze komen, dan stonden we met z'n allen op de kade te wachten, de armen vol bloemen, in de achterzak een brief. Maar Lucinda Williams heeft vliegangst, en met de Queen Elisabeth is het altijd nog een flinke tijd varen als je uit Amerika moet komen.

Tot drie jaar geleden was Lucinda Williams zomaar een zangeresje uit Louisiana. Lang geleden had ze wel eens fanatiek de blues gezongen, over kwesties als wat te doen als je auto met een lege tank staat. Daarna had ze een tijd op het richeltje tussen pop en country gebalanceerd en aardige liedjes geschreven, die soms toch ook wel wat larmoyant waren. Anderen gingen er met die liedjes vandoor en maakten er hits van. In twintig jaar muziekleven maakte ze vier albums en versleet ze zes platenmaatschappijen. Ze was 45 jaar inmiddels en er was geen reden om aan te nemen dat het ooit nog echt wat zou worden.

Totdat in 1998 die plaat verscheen: Car Wheels on a Gravel Road. Wraak en mededogen, troost en pijn - onbegrijpelijk dat zoveel heftige aandoeningen in een en dezelfde zangeres konden huizen. Ze zong over dezelfde onderwerpen als vroeger - een dronken gitarist bij wie het bloed over zijn gitaar stroomt, een dichter die zelfmoord pleegt, een terugkeer naar Lafayette, Lake Ponchatrain of een andere Fransig-Amerikaanse plek - maar nu klonk het alsof ze dat alles ook werkelijk had doorstaan. Waarom? Om geen andere reden dan er voor ons, haar genootschap, over te kunnen zingen. Verleidelijker dan in Right in Time werd in 1998 niet over de liefde gezongen. Wij ontdekten met terugwerkende kracht dat ook haar oudere repertoire eigenlijk fantastisch is.

Intussen deden er over haar verhalen de ronde. Dat ze uren kan aarzelen tussen Thais of Chinees eten, dat ze altijd een zonnebril draagt en dat ze organische koffie drinkt. Lauren St. John schreef over haar in de vorig jaar verschenen Nashville-verkenning Walkin' after Midnight (Picador). She had a junkie chic thing going on, vindt St. John, die benauwd was voor de ontmoeting. Oog in oog met de ster viel het mee. Onthullend is wat Williams over plaatopnamen zegt: 'Dat is heel moeilijk voor me. Altijd zo geweest. Al wordt er maar één foutje vastgelegd, dat buiten mij niemand opmerkt, dan kan ik daar geen genoegen mee nemen.'

De leden van het genootschap weten inmiddels al lang dat Lucinda Williams desondanks verrassend snel haar weerzin tegen de studio heeft overwonnen. Essence heet het nieuwe album.

En is het wat? Met een oordeel moet je in het geval van iemand bij wie alles zo langzaam gaat als Lucinda Williams, voorzichtig zijn. Hier volgt wel alvast een citaat:

I asked God about his plan

To save us all from Satan's slaughter

If I give up one of my lambs

Will you take me as one of your daughters

Op de hoes wordt een zekere Richard Price bedankt, for helping me get right with God. Ik kan alvast vertellen dat deze Price weinig kans maakt dit jaar tot erelid van het Williams-genootschap te worden benoemd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden