Wouter

Wouter Bos was in Amsterdam om zijn partijgenoten en belangstellenden uit te leggen hoe het met de kabinetsformatie gaat. En passant nam hij ook het oorlogsstandpunt van de PvdA even mee....

Martin Bril

De bijeenkomst was in de Rode Hoed. In plaats van achter een spreekgestoelte stond de partijleider aan een klein, rond tafeltje middenin de zaal. Het volk zat knus om hem heen. We kennen die opstelling uit de verkiezingscampagne en ik moet eerlijk zeggen dat ik er genoeg van heb. Wouter moet nu weer gewoon op een podium staan, met boven zijn hoofd een videoscherm opdat hij ook voor de achterste rijen goed zichtbaar is.

Al staande aan dat kleine, witte tafeltje (dat overigens precies in het midden van een groot, vierkant stuk rode vloerbedekking was opgesteld) stoomde Bos in amper drie kwartier door zijn spreekbeurt heen. Hij droeg daarbij een grijs pak, een blauw overhemd en, uiteraard, geen stropdas. Hij liep in korte tijd rood aan, een novum.

Hij was één en al beweging, hoewel hij nauwelijks van zijn plaats afkwam. Een enorm arsenaal aan hand en hoofdgebaren stond hem ter beschikking om iedereen in de zaal het gevoel te geven dat hij voor hem of haar persoonlijk uit Den Haag was gekomen. Hij was één brok communicatie, om het maar eens lelijk te zeggen, de gretigheid droop er van af.

Zei hij ook wat?

Naar verluidt wel.

Maar ik heb het niet gehoord.

Zoals bekend is Balkenende de snelste prater in de politiek. Maar als hij zijn achterban toespreekt, neemt hij wat gas terug, wel zo handig. Bij Bos lijkt het omgekeerd te zijn: dinsdagavond zette hij in ieder geval een paar tandjes bij. Nooit eerder hoorde ik iemand zo snel praten - niet vurig overigens, maar vlak, afgemeten en doeltreffend. Het enige woord dat af en toe een scherpe, hoge noot raakte was het woordje 'ik'.

Geen heel fijn woordje.

Wouter Bos wordt vaak vergeleken met Tony Blair, maar mij doet hij vooral denken aan Bill Clinton, ook zo'n onvermoeibaar gretige campagnepoliticus. Van Clinton is bekend dat hij (nog steeds) geen zaal binnen kan komen of hij wil alle aanwezigen persoonlijk de hand geven. Normale mensen worden moe van zoiets, maar Bill krijgt er juist energie van. In Bos zag ik dinsdagavond hetzelfde. De campagne is zijn natuurlijke habitat.

Dan nog iets.

Een goede verkoper moet over twee talenten beschikken. Hij straalt uit dat hij uniek is (wat vaak niet waar is en dat zie je dus ook aan de meesten) en zijn performance is mechanisch, dat wil zeggen - herhaalbaar. Ook daaraan moest ik dinsdagavond denken: aan een briljante autoverkoper. Bos hield ook eigenlijk geen toespraak, maar een pitch. Wat hij verkocht was zichzelf, wat hij wilde was het vertrouwen van zijn achterban; het warme bad van hun aanbidding, toewijding en geloof.

Tsja.

Aan de oppervlakte ging het dus over de formatie, veiligheid, zorg en Irak. De aanwezigen mochten kritiek spuien, af en toe was er zelfs een beetje discussie. Maar onderliggend ging de bijeenkomst over het zelfvertrouwen van de leider; het kan niet genoeg gestreeld en opgevijzeld worden. Gelukkig voor Wouter komen er weer verkiezingen aan die hij kan winnen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden