Wouter

ijn er momenten geweest dat je dacht: dat wil ik ook weleens doen?'


Daar stond hij dan. Zijn duim en wijsvinger rustten losjes op elkaar, zoals altijd droeg hij geen das. Tegenover hem de ontheemde presentator, handen in dezelfde pose, het overhemd glimmend antraciet en ook dasloos. Wouter lachte even, voor hij antwoord gaf. 'Ik heb allerlei wensen gehad toen ik aan tafel zat, maar nooit dat ik op jullie stoel zat.'


Of hij de waarheid sprak of niet, het deerde niet - dit was Wouter Bos. En als Wouter Bos iets zegt, geloof je hem, ongeacht wat men in een ver verleden beweerde.


En nu stond hij dus hier. Of nee, Wouter zat alweer. Op de stoel van Andries Knevel. Naast Thijs van den Brink. Zijn Andries was op vakantie - even de boel de boel. Je zou denken: krijg je eindelijk je felbegeerde late night tv-slot, maak je het samen af ook. Niet Knevel en Van den Brink, die gaan ieder twee weken naar de Costa Brava. Noem het bezinning. In de tussentijd experimenteren ze elke dag met een andere gastpresentator. Wouter mocht maandag het spits afbijten.


Met een mengeling van ernst en angst keek Wouter naar zijn gasten. Ja, zijn gasten. Maar naar wie keken zij eigenlijk? Zagen ze Wouter, de minister die te veel geld betaalde voor onze banken en hem toen snel smeerde? Zagen zij Wouter, de familieman? De partner van KPMG die 4 ton per jaar opstreek? De informateur die het kabinet smeedde? Of Wouter, de nieuwe bestuursvoorzitter van het VUmc?


Met zijn vingers in zoveel potjes leek het alsof Wouter zichzelf vrijwillig op de pijnbank van twitterend Nederland legde. Wouter, talkshowhost en zelfkastijder.


Het tegenovergestelde gebeurde. Wouter luisterde goed en stelde scherpe vragen. Toegegeven, het klonk wat vreemd als hij in de wij-vorm praatte ('Jij volgt voor ons de Tour de France') en het beet een beetje dat hij Paul Jansen, politiek commentator van De Telegraaf, ondervroeg over het kabinet dat hij zelf formeerde. Het beet zelfs een boel toen hij stevig in debat ging met SGP-voorman Kees van der Staaij over vaccinatiedwang (en daarmee meteen het aansluitende late journaal haalde).


Maar - en nu parafraseer ik de virtuele dorpspomp vrijelijk - wat was het een opluchting, zo zonder Knevel. Ach, die Knevel en Van den Brink, ze vormen nou eenmaal een dankbaar mikpunt van spot. In het studentenhuis waar ik woonde, hadden wij het Knevel & Van den Brink Museum. Je kon sinds kort het scherm pauzeren. Een huisgenoot wachtte op een geschikte gezichtsuitdrukking van Knevel, drukte op pauze en klaar was het museum. Kom kijken allemaal! Vraag me niet waarom, maar bij geen enkele andere talkshow was dat zo grappig geweest.


Een dag later was Kees Jansma de Andries van dienst. Ik dacht dat hij zijn ervaring mee had, maar het werkte juist tegen hem. Wouter had je nog nooit op zo'n stoel zien zitten, maar bij Kees kon je niet anders dan de voetbalpresentator van Sport 1 zien. Hij had de intonatie van een man die in de rust het spelbeeld samenvat.


Gisteravond zat Johan Derksen naast Van den Brink, helaas te laat om hier te behandelen, maar ik vermoed dat hij heel erg Johan Derksen was. Vanavond mag Leontien Zijlaard-van Moorsel het proberen, die sla ik misschien even over. Maar vrijdag blijf ik ervoor thuis: Maarten van Rossem naast Thijs van den Brink.


Dat kan weleens een prachtig museum opleveren.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden