Wouter Hamel laat de klassieke strijkers swingen

Hamel wringt zich in de dynamisch geschreven stukken en brengt de noten tot leven.

Eindeloos is het palet van Amsterdam Sinfonietta, zo laat het in Eindhoven horen. In uitvoeringen van werken van Benjamin Britten en Claude Debussy worden kleuren en harmonieën van een strijkorkest uitgerekt naar het onmogelijke.


Maar om echt over grenzen te kijken, reikt het gezelschap over genres. De klassieke stukken in het Muziekgebouw zijn slechts intermezzo's. Tijdens de inmiddels traditionele nieuwjaarstournee Breder dan klassiek graaft het orkest dit jaar, aangevuld met gitaar en percussie, in de genres soul en jazz door samen te werken met jazzvocalisten.


Een klassiek, niet improviserend strijkorkest te laten swingen, dat lijkt een onmogelijk karwei. De keuze voor Ruben Hein, Kris Berry en Wouter Hamel is dan ook behoorlijk veilig, omdat zij zich vooral op het popvlak begeven en de uitgekozen liedjes een voorspelbare structuur bevatten. Zeker voor de pauze, met Hein en Berry als gastmuzikanten, is de stijlenfusie wat tam. Daarbij interacteren de vocalisten nauwelijks met de wat statige arrangementen van hun eigen nummers.


Heins stem is niet buigzaam genoeg en ontbeert karakter om het orkest goed partij te bieden. Berry leunt te veel op haar feelgood sound met haar weliswaar charmante, maar monotoon, geknepen zang. Wat timbre betreft is ze al vaker met Billie Holiday vergeleken, maar qua emotioneel vermogen zijn de twee ver van elkaar verwijderd.


Jammer is dat de arrangementen vaak te nadrukkelijk op het origineel rusten met een geforceerde droge drumbeat toegevoegd. Terwijl de pulse al prima te horen is in de partijen van de ritmische, regelmatig pizzicato spelende strijkers.


Maar waar zang en muziek voor de pauze naast elkaar staan, wordt het interessanter als Hamel de microfoon pakt en werkelijk het gesprek aangaat met het orkest. Het voelt speelser, spontaner en minder onwennig.


Hamel wringt zich in de dynamisch geschreven stukken en brengt de noten van het papier tot leven. Zijn stem mengt zich met professie en overgave in de strijkkleuren, duidelijk is dat hij vaker speelde met klassieke ensembles.


Het einde is fraai, als iedereen bij elkaar komt. Met een soulvol gezongen a capella en het zowaar dansbare hoogtepunt Give me that Wine van jazz-zanger Jon Hendricks. Klassieke strijkers kunnen dus toch swingen.


Recensies


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden